Για μια θέση στο τραίνο

Μοιραστείτε το :

Τις προάλλες, έτρεχα κλασσικά το πρωί σαν την τρελή να προλάβω το τραίνο. Τι κι αν έτρεξα –σε ανηφόρα παρακαλώ- τι κι αν ανέβηκα δυο- δυο τα σκαλιά του σταθμού, τσάμπα το λαχάνιασμα, το τραίνο έφυγε σφυρίζοντας μου κλέφτικα, τη στιγμή που πάτησα και το δεύτερο πόδι μου στην πλατφόρμα.

Έσκασα. Έσκασα απ’ τη στενοχώρια μου που δεν μπόρεσα να κρεμαστώ και γω σαν τσαμπί σταφύλι στην πόρτα του τραίνου. Διότι ήταν ασφυκτικά γεμάτο, δηλαδή κι ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα να είχα φτάσει, και να το είχα προλάβει, δεν ξέρω αν θα ήταν και πρέπον να γίνουν «οι δύο ένα», όπως θα γινόντουσαν, αφού θα κολλούσα πάνω στον άνθρωπο που ήταν μπροστά – μπροστά στην πόρτα.

Όπως έμεινα στην πλατφόρμα και σκεφτόμουν ότι το επόμενο θα περάσει σε κάνα δεκάλεπτο και θα αργήσω και στη δουλειά μου και «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» και τα σχετικά αγχωτικά με συνοδεία φυσήματος – ξεφυσήματος, τσουπ, εμφανίστηκε το επόμενο. Στο δίλεπτο. Και ήταν άδειο. Και μπήκα μέσα κυρία και επέλεξα και σε ποια θέση θα καθίσω.

Και τσάμπα φυσούσα – ξεφυσούσα πριν λίγο και τσάμπα αγχώθηκα. Και σκέφτηκα ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει για τις σχέσεις.

Πολλοί κάνουμε τα πάντα, κυνηγάμε αυτόν τον ένα ή τη μία, που δε μας έχει πρώτους στη λίστα των προτεραιοτήτων του ή που δεν τσουλάει το θέμα αβίαστα και αβασάνιστα. Ζοριζόμαστε και επιμένουμε και θέλουμε κει ρε παιδί μου, να στριμωχτούμε κι εμείς, να βρούμε μια τρύπα να τρουπώσουμε στη ζωή του και είμαστε και χαρούμενοι, όταν το καταφέρουμε. Το θεωρούμε μεγάλη επιτυχία. Γιατί «αν παραμείνουμε στην πλατφόρμα, ποιος ξέρει πότε θα περάσει το επόμενο κι αν  θα χωράμε». Προτιμότερο να είμαστε σαρδέλες.

Ε, όχι. Να μη θεωρούμε κι επιτυχία τη σαρδελοποίηση.

Κι αν ανεβήκαμε για τον χ ψ λόγο,σε ένα τέτοιο …άβολο τραίνο, στο οποίο είμαστε «φιλιούνται – αγκαλιάζονται» με ένα σωρό αγνώστους, ας κατέβουμε μια ώρα αρχύτερα.

Το μυστικό είναι να παραμείνουμε στην πλατφόρμα με ή χωρίς εισαγωγικά. Και θα περάσει κάποιο άλλο, μπορεί να μην αργήσει και μπορεί να είναι και καλύτερα. Ας μην τα βάφουμε σκούρα κι ας μην προβλέπουμε τι θα γίνει, με ένα κομπολόι με χάντρες «θα»  σε γκρι – μαύρη απόχρωση.

Σε κάθε περίπτωση, ας περιμένουμε αυτό στο οποίο θα χωράμε και θ’ απολαύσουμε και το ταξίδι.

Γιατί, όπως ξέρουν οι πάντες, σημασία δεν έχει μόνο ο προορισμός. Είναι και το ταξίδι. Αν είναι να φτάσω στο νησί και να ‘χω βγάλει τα σωθικά μου σ’ όλη τη διαδρομή, ας μείνω στην πόλη.

Επιλέγουμε να βρούμε -και να μείνουμε με- αυτόν ή αυτή που η σχέση μας θα μοιάζει με διακοπές κι όχι αυτόν ή αυτή που είναι η ταλαιπωρία η ίδια.

Κι ένα τελευταίο, όσο πιθανό είναι να επιβιβαστούμε στο τραίνο που μόλις έφυγε από την αποβάθρα, άλλο τόσο πιθανό -και επικίνδυνο θα ‘λεγα- είναι να μείνουμε με έναν άνθρωπο που βρίσκεται «εν κινήσει». Δεν είναι αυτός το τραίνο μας. Σας το λέει μια σιδηροδρομικός.

*Η εικόνα ειναι από το έργο του Francisco Valdivia Leon «Νεαρή περιμένει το τραίνο» και μπορείτε να τη βρείτε εδω
Μοιραστείτε το :

6 σκέψεις για το “Για μια θέση στο τραίνο”

  1. Συμφωνώ πολύ μαζί σου! Όταν μια πόρτα είναι ερμητικά κλειστή, ψάξε την επόμενη, εκείνη που θα ανοίξει με ευκολία και θα σε καλωσορίσει!
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    1. Έτσι είναι. Αν και μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργούν οι πόρτες που αφήνουν μια χαραμαδούλα ανοιχτή, παρά οι ερμητικά κλειστές.
      Καλό ΣΚ! 🙂

  2. Έλα όμως που όλοι στη χαραμάδα θέλουμε να χωθούμε γιατί τις ορθάνοιχτες πόρτες τις έχουμε δεδομένες!!!!
    Πολυ όμορφο κείμενο❤️

    1. Συμφωνώ! Το δεδομένο μόνο όταν το χάσει κάποιος το εκτιμάει. Εκτός αν είναι παθών /παθούσα στο παρελθόν και δε χάσει την επόμενη ευκαιρία που τυχόν του/της δοθεί.
      Ευχαριστώ για το σχόλιο! 🙂

Αφήστε μια απάντηση