-
Πρώτη φορά που βραβεύομαι σε Λογοτεχνικό Διαγωνισμό!|ΙΑΝΟΣ| Φύση με σπασμένα φτερά
Ακόμα δεν το πιστεύω ότι δικό μου κείμενο ξεχώρισε και βραβεύτηκε! Τι, πού, πότε; «Φύση με σπασμένα φτερά» ήταν ο τίτλος του λογοτεχνικού διαγωνισμού διηγήματος από τον IANOS . Έγραψα και εγώ ένα διήγημα και όσο έγραφα, αναρωτιόμουν αν ήμουν εκτός θέματος. Το ρίσκαρα όμως, δεν ήθελα να αλλάξω θέμα. Άλλαξα χίλιες φορές την επιλογή των λέξεων, ώστε να μπορούν να ισχύουν σε ένα κυριολεκτικό επίπεδο, για ένα θαλάσσιο πλάσμα, το στρείδι εν προκειμένω, αλλά και στο μεταφορικό, έναν άνθρωπο, στη ψυχοσύνθεσή του. Εκ του αποτελέσματος, τα κατάφερα! Το δίσημο κείμενό μου, που μπορεί κάποιος να το διαβάσει κυριολεκτικά ή αλληγορικά, κάτι που κάνω σε αρκετά κείμενά μου, να κρύβεται…
-
Οι ζωές των ζώων του J. M. Coetzee μόλις μεταφράστηκαν στα ελληνικά!
Διαβάζω αυτές τις μέρες τις «Ζωές των ζώων» του J. M. Coetzee, σε μετάφραση του δικού μας, Mollindris John , μια ολοκαίνουρια κυκλοφορία από τις Εκδόσεις Κύκλος – Kyklos Publications . Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον βιβλίο και μου κάνει λίγο Inception με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Εξηγώ τι εννοώ γιατί μιλάω με γρίφους η γερόντισσα! Ο Coetzee, πολυβραβευμένος συγγραφέας (βραβείο Νόμπελ, Booker και άλλα τέτοια συνηθισμένα), προσκαλείται σε ένα πανεπιστήμιο να δώσει μια ακαδημαϊκή διάλεξη. Μόνο που… αντί για διάλεξη, λέει στους ακαδημαϊκούς μια ιστορία μυθοπλασίας! Και τι λέει αυτή η ιστορία; Αφηγείται την επίσκεψη μιας ηλικιωμένης συγγραφέως της Ελίζαμπεθ Κοστέλο σε ένα κολλέγιο… για να δώσει μια διάλεξη για…
-
Η μπουγάδα της Μπερτ Μοριζό!
Η Μπερτ Μοριζό ήταν ήδη έναν χρόνο παντρεμένη με τον αδερφό του Εντουάρ Μανέ και μπορούσε πλέον να ζωγραφίζει όσο συχνά ήθελε χωρίς να το κάνει κρυφά – όπως συνήθιζε στο πατρικό της. «Πέισι;» φώναξε την υπηρέτριά της. «Μάλιστα, κυρία;» «Σου έχω πει χίλιες φορές να με λες Μπερτ. Να έρθω μαζί σου στο πλύσιμο των ρούχων;» «Είναι πρέπον;» «Ουδόλως με απασχολεί! Θέλω να ζωγραφίσω την μπουγάδα σας» «Νόμιζα ότι οι ζωγράφοι προτιμούσαν ιστορικά ή μυθικά θέματα…» «Εγώ είμαι ιμπρεσιονίστρια, θέλω να αποτυπώσω την εποχή μου! Το άπλωμα των ρούχων με φόντο τις καμινάδες των εργοστασίων είναι η τέλεια απεικόνιση της Γαλλίας που αλλάζει και εκβιομηχανίζεται» «Ας βιαστεί λίγο με…
-
Ο Χουάν Μιρό δεν είχε ύπνο
Ο Χουάν Μιρό κατέβηκε τα πέτρινα σκαλιά του σπιτιού του Νταλί που οδηγούσαν στην έρημη, σκοτεινή παραλία του Καδακές. Δεν είχε ύπνο. Άφησε τα κροκς του στην αμμουδιά και προχώρησε προς τη θάλασσα. Για λίγο, το κύμα έσκαγε απαλά στα πόδια του όσο εκείνος χάζευε τον έναστρο ουρανό. Μετά έσκυψε, πήρε ένα θαλασσόξυλο από κάτω και άρχισε να χαράζει πάνω στην υγρή άμμο. Στην αρχή έφτιαξε έναν κύκλο κι έπειτα μια γραμμή που κατευθυνόταν προς τα αστέρια. Πρόσθεσε ένα μάτι, ένα πουλί και ό,τι αλλο του ερχόταν αυθόρμητα, χωρίς σκέψη . Ήξερε ότι το επόμενο πρωί το κύμα θα είχε σβήσει το σχέδιό του, αλλά, ούτως ή άλλως, μόνο το…
-
Ένα σουρεαλιστικό καλοκαίρι
Ήταν αποκαλόκαιρο και ο Σαλβαδόρ Νταλί με τον Ρενέ Μαγκρίτ, ζωγράφιζαν στο μπαλκόνι του σπιτιού του Νταλί στο Καδακές της Ισπανίας, πίνοντας ροζ σαγκουίνι με βότκα. Μαζί τους ήταν επίσης ο ποιητής Πολ Ελυάρ με τη σύζυγό του, Γκαλά -που ακόμα δεν γνώριζαν ότι η δεύτερη θα ερωτευθεί τον Νταλί και θα γινει τα πάντα όλα του- και τον Χουάν Μιρό, που θα μπορούσα και να μην τους αναφέρω, γιατί δεν παίζουν κάποιον ρόλο στην ιστορία μας. Ένιγουέι, ο ήλιος έκαιγε εκείνο το σουρεαλιστικό μεσημέρι αλλά η έμπνευση των δύο ζωγράφων έκαιγε ακόμα περισσότερο και τα πινέλα έπαιρναν φωτιά αποτυπώνοντάς την στους καμβάδες γύρω τους. «Πάλι καλυμμένα πρόσωπα και μάλιστα…
-
54 Φεστιβάλ Βιβλίου|Υπογραφές Ροζ Σαγκουίνι
Ουπς, I΄ll do it again! Ήμουν την προηγούμενη εβδομάδα στο Πεδίον του Άρεως για το Φεστιβάλ Βιβλίου και θα πάω πάλι και το Σάββατο που μας έρχεται! Στις 19/9/2026, στις 8 το βράδυ, θα βρίσκομαι ξανά στο περίπτερο 178 των Εκδόσεων Memento για…προσωπικές αφιερώσεις στο Ροζ Σαγκουίνι και την Οδό Σχεδίας! Θα σας περιμένω για αζμπέτε!
-
Κλέψανε τον Ρενουάρ!
Ο Ρενουάρ πήγαινε πάνω κάτω στο σαλόνι και σκεφτόταν πώς θα το έλεγε στη γυναίκα του που από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν. Δεν ήθελε να την ταράξει. Περίμενε το δεύτερο παιδί τους και, ευτυχώς, που εκείνο το Σαββατοκύριακο έλειπε στους γονείς της μαζί με τον γιο τους. «Άλις;» της φώναξε μόλις άκουσε τα κλειδιά της στην πόρτα. «Ρένο μου;» τον ρώτησε με απορία εκείνη, μπαίνοντας στο σπίτι. «Τι συμβαίνει;» «Αγάπη μου, πάθαμε Τζοκόντα…» προσπάθησε να της το φέρει μαλακά εκείνος, σκάζοντας ένα αμήχανο μειδίαμα. «Δηλαδή; Γιατί με κοιτάς με αυτό το αινιγματικό χαμόγελο;» «Πλάκα πλάκα, παίζει να μου στράβωσε λίγο το στόμα από το σοκ…» «Τι έγινε βρε αγάπη…
-
Ο Έγκον Σίλε είχε μέντορα τον Κλιμτ
Ο δεκαεπτάχρονος Έγκον Σίλε περίμενε στο σοκάκι, σφίγγοντας νευρικά το ντοσιέ κάτω από τη μασχάλη του. Όταν η επιβλητική σιλουέτα του Γουστάβου Κλιμτ εμφανίστηκε, έκανε ένα βήμα μπροστά, κόβοντάς του τον δρόμο. «Έχετε ένα λεπτό να σας μιλήσω για τα έργα μου;» τον ρώτησε, κάνοντάς τον να αναπηδήσει από το ξάφνιασμα. Πριν ο μεγαλύτερος ζωγράφος της πόλης προλάβει να προσπεράσει, ο Σίλε άνοιξε το ντοσιέ με τα σχέδιά του και τα έβαλε στα χέρια του. «Έχω ταλέντο;» τον ρώτησε, με μια φωνή που ταλαντευόταν ανάμεσα στο θράσος και την αγωνία. Τα δάχτυλα του Κλιμτ προσπέρασαν τα πρώτα φύλλα αργά. Έβγαλε τα γυαλιά της πρεσβυωπίας του από την τσέπη της κελεμπίας…
-
Στο άπειρο πουά και τους καθρέφτες ψυχής της Γιαγιόι Κουσάμα
Στην κουζίνα της οικογένειας Κουσάμα, το νερό στην κατσαρόλα για το ράμεν είχε αρχίσει να κοχλάζει. Η δεκάχρονη Γιαγιόι στεκόταν δίπλα στη μητέρα της, τη Σιγκέρου, η οποία τεμάχιζε λαχανικά με γρήγορες, κοφτές κινήσεις. «Μαμά, βλέπω συνέχεια κουκίδες. Καλύπτουν το τραπέζι, τους τοίχους, εσένα…» Η Σιγκέρου δεν σταμάτησε το μαχαίρι της. Το μυαλό της ήταν αλλού και θολό από την οργή για τον σύζυγό της, τον Καμόσου. «Να σε πάμε σε οφθαλμίατρο» απάντησε μηχανικά. «Να με γράψετε σε ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι, ίσως;» ψιθύρισε για πολλοστή φορά η μικρή την επιθυμία της. Η Σιγκέρου άφησε το μαχαίρι με έναν δυνατό γδούπο. «Αν έχεις παραισθήσεις να σε πάμε στο Δαφνί! Προς το…
-
Η Dolly Parton δε μένει πια εδώ…
Μέσα στην ξύλινη καλύβα στα Απαλάχια Όρη του Τενεσί, το κρύο εκείνο το βράδυ του Γενάρη του 1946 τρυπούσε τα κόκαλα. Μια ολόκληρη ντουζίνα παιδιά, στριμωγμένα σε λίγα τετραγωνικά, χωρίς ρεύμα, χωρίς τρεχούμενο νερό, φώναζαν. Στη γωνία της καλύβας, το μωρό έκλαιγε γοερά και δύο από τα μικρότερα αδέλφια είχαν αρπάξει την ποδιά της μαμάς τους, κλαψουρίζοντας. «Μαμά, πότε θα φάμε;» «Μαμά, κρυώνω!». Η μάνα εξαντλημένη, ανακάτευε τον χυλό στην κατσαρόλα. Τότε, ένα οκτάχρονο κοριτσάκι με ατίθασα, ξανθά μαλλιά, η Ντόλι, στάθηκε στη μέση του δωματίου και κάνοντας ότι κρατάει μια αόρατη κιθάρα και προσποιούμενη ότι χτυπά τις χορδές, άρχισε να τραγουδάει. Σιγά σιγά, το κλάμα του μωρού καταλάγιασε και…
