-
Ο Αδαμάντιος Κοραής είχε beef με τον Ιωάννη Καποδίστρια
Trigger Warning: Το παρακάτω κείμενο περιέχει ίχνη αναχρονισμού, σουρεαλισμού και έναν Αδαμάντιο Κοραή που μάλλον θα με κυνηγούσε με το λεξικό αν με άκουγε. Οι λάτρεις της αυστηρής ιστορικής ακρίβειας, να απομακρυνθούν από την οθόνη ή να διαβάσουν με δική τους ευθύνη. Στο Παρίσι, ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1825, σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλία και χειρόγραφα στοιβαγμένα σε καρέκλες, ο Αδαμάντιος Κοραής σκυμμένος πάνω στο γραφείο του, γράφει. Το χτύπημα στην πόρτα τον διακόπτει. Είναι ο βοηθός του που τον ενημερώνει ότι ο κύριος Καποδίστριας ανεβαίνει με το ασανσέρ. Ο Κοραής σηκώνει το κεφάλι με το βλέμμα κάποιου που μόλις άκουσε ύβρη. «Ασανσέρ; Τι έχει η λέξη ανελκυστήρας; Οι ξένοι…
-
Kurt, smells like Teen Spirit
Έχουμε 1990, η Νουαζέτα πάει σχολείο και η Kαθλίν Χάνα, η τραγουδίστρια του πανκ συγκροτήματος Bikini Kill, ετοιμάζεται να πάει το βράδυ στο σπίτι του Κερτ Κομπέιν για να δούνε ταινία. Γιου νόου, γουάτ άι μιν! Μετά την ταινία και πριν φύγει από το σπίτι του, παίρνει ένα από τα σπρέι που εκείνος κάνει γκράφιτι και γράφει στον τοίχο του δωματίου του: “Kurt, smells like Teen Spirit”. Κλείνοντας την πόρτα πίσω της του λέει έχοντας μυστήριο ύφος «Χελλόου, χάο λόου». Ο Κερτ που αν έπρεπε να λύσει τον γρίφο δε θα έβγαινε ποτέ από το εσκέιπ ρουμ, θεώρησε ότι ήταν κάτι ψαγμένο. Του άρεσε πολύ και αμέσως πήρε τηλέφωνο τον…
-
Το κόκκινο αμπέλι του Βαν Γκογκ
Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ μετά από έναν μεγάλο καυγά με τον Πωλ Γκωγκέν, στον οποίο στο παρατσάκ δεν πέσανε και μερικές ψιλές, έχει ηρεμήσει και βολτάρει στην εξοχή. Γι’ αυτό άλλωστε μετακόμισε στην Αρλ, γιατί η διαμονή στη φύση μειώνει το άγχος, το στρες και βελτιώνει τη διάθεση. Και φέρνει και έμπνευση. Είναι απόγευμα, το φως πέφτει χαμηλά και τα αμπέλια κοκκινίζουν, με ένα κόκκινο που δε θα άφηνε αδιάφορο κανένα καλλιτέχνη. Κάποια στιγμή, έρχεται και τον βρίσκει ο Γκωγκέν. «Πήρε τηλέφωνο ένας ατζέντης. Θέλουν να μας κάνουν ταινία» Ο Βαν Γκογκ γέλασε. «Ξέρεις τον Κερκ Ντάγκλας;» επιμένει ο Πωλ. «Αυτόν που παίζει τον Σπάρτακο;» «Ναι, μου είπαν ότι θα…
-
10 χρόνια Νουαζέτα!
10 χρόνια πριν, πάτησα ένα κουμπί, χωρίς να ξέρω ότι θα αλλάξει τη ζωή μου. Δεν ήξερα τι γράφω, ούτε τι κάνω, ούτε αν με διαβάζει κανείς. (Σπόιλερ: κανείς όμως! Ούτε η μαμά μου!) Στην αρχή, Γιάννης κερνούσε, Γιάννης έπινε. Δεν είχα σόσιαλ, οπότε το Blog ήταν κάτι σαν το προσωπικό μου ημερολόγιο. Προσπαθούσα να κάνω κι εγώ όσα έφτιαχναν οι φοβερές, επιδέξιες, χρυσοδάχτυλες mom bloggers με τα παιδιά τους… με παταγώδη αποτυχία. Δεν το είχα. Και δεν το πολυγούσταρα κιόλας, νοτ μάι θινγκ οι κατασκευές, οι καλλιτεχνίες και τα διάφορα χειροποίητα! Θα ξεχάσω εγώ την τούρτα Lego με ζαχαρόπαστα; Πέρασα σαρανταδώδεκα ώρες στην κουζίνα και τελικά αγοράσαμε έτοιμη… τη…
-
Ο Ματίς, η Καμίλ και η Αμελί. Και η Μαργαρίτα!
Με λένε Ανρί, σε λένε Καμιλκρατάω τα αστέρια κρατάς την αυγήο κόσμος κοιμάται παντού ησυχίακαι εμείς περπατάμε μονάχοι στη γηΜε λένε Ανρί, σε λένε Καμιλκρατώ ένα πινέλο, κρατάς μια καρδιά… τραγούδησε στο κορίτσι που καθόταν δίπλα του.Πριν μία ώρα του ήταν άγνωστη.Εκείνος είχε έρθει μόνος του μαζί με το καβαλέτο και τα πινέλα του για να ζωγραφίσει στην περιοχή του Άιφελ.Και τότε την είδε…Εκείνη χάζευε τον πύργο κι εκείνος χάζευε εκείνη.Την είχε σκιτσάρει γρήγορα με τα πινέλα του. Είχε φοβερό ταλέντο! Από μικρός.Ο πατέρας του όμως, του είχε αρνηθεί να σπουδάσει ζωγράφος.Ευτυχώς, τον πίεσε η μητέρα του και αναγκαζόταν να του στέλνει με iris χρήματα.Είχε ρωτήσει το όνομά της και…
-
Ο σέξι Μίστερ Σαξ εφηύρε το σαξόφωνο!
«Αντουάν;» Ήταν η μόνη που τον φώναζε όπως τον βάφτισαν. Οι άλλοι τον φώναζαν Αντόλφ. «Πού είσαι;» συνέχισε τις φωνές επειδή δεν της απαντούσε. «Παίζεις πάλι το όργανό σου;» Της είχε ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι. Περνούσε όλο τον χρόνο στη δουλειά του κι εκείνη μεγάλωνε στο σπίτι τα πέντε παιδιά τους. Και χωρίς να της είχε βάλει στεφάνι. Ευτυχώς ο δικός της Αντωνάκης δεν είχε γείτονες σαν την κυρία Ξ. Παπαμήτρου. Αλλά και να είχε, θα την κανόνιζε. Αυτήν τη λέγανε Λουίζ-Αντέλ Μαόρ, όχι Ελενίτσα. Και είχε και τη δική της επιχείρηση. Δεν ήταν λίγο για μια γυναίκα της γενιάς της, 1850 ήταν αυτό. Ίσως αυτή η Νουαζέτα να…
-
Θεόδωρος Ράλλης: Ο Δον Ζουάν των Ζωγράφων
«Να κεράσω ένα υποβρύχιο;» ρώτησε την όμορφη Γαλλίδα που χάζευε τους πίνακες στο σαλόνι του. «Παρντόν;» αναπήδησε εκείνη ξαφνιασμένη. Δεν τον είχε ακούσει να πλησιάζει, ηταν προσηλωμένη στα έργα του. «Μαστίχα Χίου σερβιρισμένη πάνω σε κουτάλι βυθισμένο σε παγωμένο νερό. Έτσι γλυκαίνουν οι Έλληνες τις ωραίες συναντήσεις!», της εξήγησε και έβαλε το δικό του κουτάλι στο στόμα χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Η καρδιά της φτερούγισε. Δεν τον λέγανε τυχαία «Δον Ζουάν των Ζωγράφων». Όλες οι συμφοιτήτριες τους τον περιτριγύριζαν όπως οι μέλισσες το μέλι και όχι άδικα. Ήταν κούκλος, δυναμικός, τολμηρός, πλούσιος, ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και δεν φοβόταν να το πάρει. Είχε έρθει…
-
Τα Γιαπωνέζικα του Van Gogh
«Βίνσεντ;» Ο Γκογκέν στεκόταν στην πόρτα της κουζίνας του διαμερίσματος τους «Τι μυρίζει έτσι;» «Ράμεν» του απάντησε ο Βαν Γκογκ ανακατεύοντας κάτι λάχανα μες την κατσαρόλα. «Κινέζικο;» «Γιαπωνέζικο». Ο Γκογκέν κοίταξε τις κουτάλες εδώ κι εκεί, τα υλικά για το ράμεν, κρεμμύδια, αυγά, κομμάτια κοτόπουλου διάσπαρτα, και ένιωσε το αίμα να του ανεβαίνει στο κεφάλι. Φταίει που είναι και Παρθένος στο ζώδιο, να το εξηγήσω επιστημονικά, και τα θέλει όλα οργανωμένα, σε τάξη. Όλο το σπίτι είναι ανάκατο, με πινέλα και παλέτες ολούθε, σωληνάρια χρώματος ανοιχτά, τέμπερες χωρίς καπάκια. Έχει αρχίσει να μετανιώνει αυτή την συγκατοίκηση. Θέλει να φύγει μακριά, στην Αϊτή, για παράδειγμα, να χαλαρώσει. Βγαίνει από την κουζίνα,…
-
Younger! Η σειρά που λάτρεψα χωρίς να το περιμένω!
Το ξεκίνησα χαλαρά, στο “δεν έχω να δω κάτι καλύτερο” και θέλω παρέα στο σιδέρωμα, και έφαγα κόλλημα. Νομίζω πάντα το “χαλαρό”, είναι το πιο ύπουλο απ’ όλα. Πώς λέμε θα βγούμε για ένα χαλαρό ποτάκι και γυρνάμε σπίτι το πρωί με ένα παπούτσι; Όχι εγώ, μια φίλη από το χωριό, όταν ήταν younger! See what I did here? Που λέτε, τα πρώτα δύο -τρία επεισόδια δεν προϊδεάζουν για το βάθος της σειράς, τουναντίον, τη θεωρούσα σαχλίτσα. Όσο όμως προχωρούσε, σίζον το σίζον, δεν ήθελα να τελειώσει! Τι να πρωτοσχολιάσω; Ας αρχίσουμε με το θέμα «ηλικία» και τον ηλικιακό ρατσισμό. Η πρωταγωνίστριά μας, ψάχνει δουλειά και δεν βρίσκει ενώ έχει…
-
Η Κλάρα και ο Ήλιος |Καζούο Ισιγκούρο
Το διάβασα το ΠΣΚ που μας πέρασε και ακόμα το σκέφτομαι… Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, τα παιδιά αναβαθμίζονται γενετικά για να μπορούν να είναι πιο ανταγωνιστικά, πιο τέλεια και σίγουρα επιτυχημένα στη μελλοντική ενήλικη ζωή τους. Το θέμα είναι ότι αυτό ενέχει κινδύνους για την υγεία τους, υπάρχει περίπτωση να αρρωστήσουν ή και να π3θάνουν, αλλά αν τα καταφέρουν, τότε, ναι, θα έχουν σίγουρα περισσότερες πιθανότητες από εκείνα που δεν την έχουν κάνει. Όσοι γονείς αρνούνται την αναβάθμιση στα παιδιά τους πληρώνουν υψηλό τίμημα. Είναι μειοψηφία, θεωρούνται κατώτεροι, χάνουν εργασία, σχέσεις, μπαίνουν στο περιθώριο. Σε αυτήν την όχι και τόσο μακρινή εποχή, αυτά τα αναβαθμισμένα παιδιά συνηθίζουν…
