Η Ελίζαμπεθ Λέντερερ βαριόταν να τη ζωγραφίσει ο ΚΛΙΜΤ - Νουαζέτα με φουντούκι και καραμέλα

Μοιραστείτε το :

«ΛΙΖΑΑΑΑ!» φώναζε αγανακτισμένα για πολλοστή φορά η μητέρα της πλησιάζοντας το δωμάτιό της.
«Τι είναι, ρε μαμά; Θα καταρρεύσει το σύμπαν αν δεν απαντήσω στο πρώτο κάλεσμα;»
«Σε περιμένουμε στο σαλόνι. Είναι η σειρά σου. Ο κύριος Κλιμτ τελείωσε με μένα»
«Μα έχω κανονίσει και δεν έχω και τίποτα να βάλω», διαμαρτυρήθηκε εκείνη, πετώντας τα ρούχα από την ντουλάπα στο πάτωμα.
«Πρώτα θα σε ζωγραφίσει ο Γουστάβος και μετά θα βγεις».
«Δε θέλω»
«Τον έχουμε ήδη πληρώσει. Είμαστε οι χρυσοί χορηγοί του. Ανήκεις και εσύ στη συλλογή “Ο Κλιμτ και οι γυναίκες της χρυσής εποχής της Βιέννης”»
«Μα, θα με περιμένουν τα παιδιά, σου λέω»
Η μαμά την κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που φώναζε “μη – με-αναγκάσεις-να-το ξαναπώ”!
«Να περιμένουν. Το έργο σου θα το αποκτήσει μια μέρα ο δισεκατομμυριούχος Λέοναρντ Λόντερ».
«Κάτι μου θυμίζει το όνομα…»
«Τα καλλυντικά της Έστε Λόντερ που φοράς».
Η Λίζα έστρωσε λίγο καλύτερα τις αφέλειες της στον καθρέφτη και έβαλε το αγαπημένο της φόρεμα.
«Α, ΟΚ τότε. Θα αρέσει στο κοινό μου. Θα ανεβάσω τον πίνακα στο ίνσταγκραμ να ζητήσω συνεργασία με την Λοντέρ. Να μας στείλουν καμία κρέμα δώρο ή κάνα κραγιόν, θα δω τι νέο έχουν βγάλει»
Η μαμά σταύρωσε τα χέρια της. «Είμαστε η δεύτερη πλουσιότερη Εβραϊκή Αυστριακή οικογένεια. Δεν χρειαζόμαστε δωρεάν κρέμες και κραγιόν».
Προχωρήσανε μαζί προς το σαλόνι, που τις περίμενε ο Γουστάβος Κλιμτ φορώντας την γνωστή κελεμπία του και κρατώντας το πινέλο του.
«Κάτσε στην πολυθρόνα», είπε η μητέρα της.
«Όρθια τη θέλω», δήλωσε ο Κλιμτ «Το αραχνούφαντο φόρεμα πρέπει να φανεί ολόκληρο… Ναι. Θα φαίνεται ακόμα καλύτερα αν βάλω έντονο χρώμα στο φόντο. Ίσως να προσθέσω μερικές κινέζικες φιγούρες στο βάθος…» συνέχισε φωναχτά τη σκέψη του.
Η Λίζα τον διέκοψε, με τόνο που ήθελε να ακουστεί ως κάποια που ξέρει καλά τι λέει, αλλά βγήκε ξεκάθαρα εφηβικός, και όλοι όσοι έχουμε εφήβους καταλαβαίνουμε τι εννοώ.
«Κύριε Κλιμτ… θα μου βάλετε και φύλλα χρυσού; Όπως στην Αντέλ, τη φίλη της μαμάς;»
Ο Κλιμτ σήκωσε το φρύδι.
«Θα δούμε», της απάντησε τελικά.
Όταν εκείνος το τελείωσε, η μαμά της καμάρωνε σαν να τον έβλεπε ήδη κρεμασμένο σε αίθουσες Μουσείων και Τέχνης.
«Πάρ’ το Λίζα και βάλ’ το κορνίζα» της είπε ο Κλιμτ.
«Το 2025 θα πουληθεί για 204 εκατομμύρια ευρώ. Θα είναι ο δεύτερος ακριβότερος πίνακας που θα δημοπρατηθεί ποτέ» την ενημέρωσε.
Η Λίζα έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
«Το δικό μου; Το δικό μου πορτρέτο;;!»
«Βεβαίως. Στη δημοπρασία που θα γίνει μετά τον θάνατο του συλλέκτη παμπλούτου Λόντερ. Έξι πορτοφόλια επίδοξων αγοραστών θα κονταροχτυπιούνται επί είκοσι λεπτά».
«Καλή φάση! Καλά που έμεινα τελικά να με ζωγραφίσετε».
«Αμ! Άσε που όταν σε βάλουν στο μάτι οι Ναζί, μπορείς να ισχυρισθείς ότι είμαι ο βιολογικός σου πατέρας και να τη γλιτώσεις»
«Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί και γιατί να με κυνηγήσουν, αλλά όλη η Βιέννη κουτσομπολεύει ότι έχετε εμμ, χμ, εεε στενές σχέσεις με όσες ζωγραφίζετε»
σχολίασε αυθάδικα.
«Ελιζαμπεθ Λέντερερ» την επέπληξε η μητέρα της κοιτώντας την με το βλέμμα που φώναζε το-πα-ρα-ξή-λω-σες!
«Ένιγουέι. Μπορώ να βγω με τον Σάσα τώρα;»
«Μπορείς. Αλλά να γυρίσεις πριν ανάψουν τα φώτα στην πλατεία».
«Τέτοια λέγε και θα αναρωτιούνται αν υπήρχαν φώτα στις πλατείες το 1914…».
«Έχουμε ηλεκτρισμό, Λίζα. Τώρα που θα πεις ότι σε παίρνει στο κινητό ο Σάσα και σου λέει να κατέβεις ή πριν με το ινφλουένσινγκ, εκεί ναι, έχουμε θεματάκι αναχρονισμού και “αστοχίας”, που μας έγραψαν τις προάλλες.
ΥΓ: Κοιτάμε το ίνφο της σελίδας αν κάτι δε μας κολλάει.
Οι διάλογοι είναι προϊόν μυθοπλασίας, οι πληροφορίες πραγματικές και φρέσκες-χθες βγήκε η είδηση για τον πίνακα.