Θεόδωρος Ράλλης: Ο Δον Ζουάν των Ζωγράφων

«Να κεράσω ένα υποβρύχιο;» ρώτησε την όμορφη Γαλλίδα που χάζευε τους πίνακες στο σαλόνι του.

«Παρντόν;» αναπήδησε εκείνη ξαφνιασμένη. Δεν τον είχε ακούσει να πλησιάζει, ηταν προσηλωμένη στα έργα του.

«Μαστίχα Χίου σερβιρισμένη πάνω σε κουτάλι βυθισμένο σε παγωμένο νερό. Έτσι γλυκαίνουν οι Έλληνες τις ωραίες συναντήσεις!», της εξήγησε και έβαλε το δικό του κουτάλι στο στόμα χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της.

Η καρδιά της φτερούγισε. Δεν τον λέγανε τυχαία «Δον Ζουάν των Ζωγράφων».

Όλες οι συμφοιτήτριες τους τον περιτριγύριζαν όπως οι μέλισσες το μέλι και όχι άδικα.

Ήταν κούκλος, δυναμικός, τολμηρός, πλούσιος, ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και δεν φοβόταν να το πάρει.

Είχε έρθει με Εράσμους στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, παρακούοντας τους γονείς του, και με την αυτοπεποίθηση και σιγουριά που εξέπεμπε, αμέσως είχε αποκτήσει έναν πολύ μεγάλο κύκλο, στον οποίο συνήθως, ήταν στο επίκεντρο.

Μα, ήταν ακαταμάχητος και το ταλέντο του αδιαμφισβήτητο.

Ο καθηγητής τους Jean-Léon Gérôme που δεν βαθμολογούσε ποτέ με 20 γιατί αυτό το παίρνει μόνο ο Θεός, σε εκείνον έβαζε πάντα 19.9.

Όλα του τα έργα ήταν φανταστικά.

Αφού και η Νουαζέτα , η διάσημη Μπλόγκερ, είχε δηλώσει στην κάμερα του Νίκου Αλιάγα ότι δεν ήξερε ποιο να επιλέξει για εξώφυλλο στο αφιέρωμα που του ετοίμαζε.

Δεν είχαν γνωριστεί όμως επίσημα. Κι αν τώρα βρισκόταν στο πάρτι σπίτι του, ήταν γιατί είχε συνοδέψει έναν συμφοιτητή τους.

«Theodore Jacques Ralli» της συστήθηκε αν και δε χρειαζόταν, όλοι ξέρανε ποιος είναι, και της πρόσφερε ένα ποτήρι.

«Μπριζίτ» είπε το όνομά της και εκείνη και δοκίμασε αυτό που εκείνος ονόμαζε υποβρύχιο.

«Πολύ νόστιμο» σχολίασε.

«Είναι από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Χίο»

«Εκεί γεννήθηκες;»

«Η καταγωγή μου είναι από εκεί, γεννήθηκα στην Κωνσταντινούπολη το 1852, έχω γαλλική υπηκοότητα, αγαπώ την Ανατολή και τα εξωτικά μέρη και είμαι Έλληνας μέχρι το κόκαλο» γέλασε εκείνος.

«Και πού νιώθεις ότι ανήκεις;»

«Στους πίνακές μου. Και, ελπίζω, κάποτε στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Θέλω τα έργα μου να μείνουν στην Αθήνα».

«Φιλοδοξία ή νοσταλγία;»

«Κληρονομιά» της απάντησε αφοπλιστικά και άρχισε να της μιλάει για την Τέχνη, για τα ταξίδια του, για το Κάιρο, όπου περνούσε τους χειμώνες του σε ένα ηλιόλουστο ατελιέ με μυρωδιές από μπαχάρια.

Εκεί ζωγράφιζε θέματα εμπνευσμένα από τη Μέση Ανατολή, όπως χαρέμια, χαμάμ και ανατολίτικα λουτρά και σκηνές από τη ζωή των Πασάδων. Αυτά που εκείνη χάζευε τόση ώρα.

Όσο μιλούσε, έφερνε μαζί του όλη την εξωτική Ανατολή μέσα στο Παρίσι και όταν της τραγούδησε

Στην αγορά του Αλ Χαλίλι

Θα πουλάν τα δυο σου χείλη

Δυο περιουσίες και άλλη μια

Τέσσερις εγώ θα δώσω

Θα πληρώσω όσο όσο

Να μου κάνουν μια μελανιά

εκείνη παραδόθηκε πλήρως στη γοητεία του. Πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς;

Χωρίς να το καταλάβει καλά καλά, συμφώνησε να τη ζωγραφίσει, πρώτα ως οδαλίσκη και μετά ως αιχμάλωτη.

Είχε βέβαια έναν μικρό δισταγμό για το πρώτο, ήδη κάποιοι πίνακές του στο μέσα χωλ, ήταν σκανδαλώδεις, με αλαβάστρινα γυμνά και διάχυτο ερωτισμό.

Ούτε και το δεύτερο την είχε ενθουσιάσει. Μα, “Αιχμάλωτη”;

«Σε διαβεβαιώ ότι αυτός ο πίνακας θα αγοραστεί σε δημοπρασία για πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ.

Δεν ήξερε το νόμισμα, αλλά υπέθεσε ότι ήταν κάποιας εξωτικής χώρας, σαν αυτές που επισκεπτόταν για να εμπνέεται.

Σε κάθε περίπτωση δεν μπορούσε να του πει όχι.

Ήδη ονειρευόταν νυφικά και τα παιδιά τους.

Άραγε θα μπορούσε να δεσμευτεί και να παντρευτεί ένας τέτοιος άνθρωπος;

Θα μπορούσε αποδείχθηκε αργότερα όταν παντρεύτηκε όχι εκείνη, αλλά την Ιουλία Μαυροκορδάτου, γιατί παπούτσι από τον τόπο σου, λένε, κι ας είναι μπαλωμένο.

Βέβαια στην συγκεκριμένη περίπτωση, η παπουτσοθήκη ήταν γεμάτη Μανόλο και Λαμπουτίν, που τόσο ποθούσε η Κάρυ Μπράντσο.

Απέκτησε και μια κόρη.

Ωστόσο, η οικογενειακή ζωή δεν άλλαξε τις συνήθειές του, ήτοι, κοσμικές βραδιές στο σπίτι του, Εκθέσεις στο Salon του Παρισιού και του Καΐρου, και συνεχή δημιουργία!

Unstoppable τραγούδησε για εκείνον η Dua Lipa που είχε πέσει και αυτή θύμα της γοητείας του και τραγουδούσε στα πριβέ πάρτι του!

Γιατί εννοείται ότι είχε γίνει διάσημος. Ο οριενταλισμός ήταν συνώνυμος με το όνομά του.

Στο Παρίσι τον γνώριζαν από το Σαλόν, στο Κάιρο από τα χαρέμια που ζωγράφιζε, στην Ελλάδα.. εεε, περίμενε να τον μάθουν όπως πρέπει.

Εκείνος πάντως συχνά ταξίδευε εκεί και απεικόνιζε με το πινέλο του την καθημερινή ζωή, τις γυναίκες που προσεύχονταν σε εκκλησίες και ό,τι τραβούσε την προσοχή του.

Εξέθετε ανελλιπώς μέχρι την τελευταία στιγμή…

ΥΓ1. Σαν… προχθές, το 1852 γεννήθηκε ο υπέροχος Θεόδωρος Ράλλης, το έγραψα μεν, δεν το ανέβασα δε, το κάνω τώρα!

ΥΓ2. Παραλίγο να ξεχάσω! Για αναχρονισμούς και οτιδήποτε δε σας κολλάει, εξηγώ στο info της σελίδας!

About Author