Trigger Warning: Το παρακάτω κείμενο περιέχει ίχνη αναχρονισμού, σουρεαλισμού και έναν Αδαμάντιο Κοραή που μάλλον θα με κυνηγούσε με το λεξικό αν με άκουγε. Οι λάτρεις της αυστηρής ιστορικής ακρίβειας, να απομακρυνθούν από την οθόνη ή να διαβάσουν με δική τους ευθύνη. Στο Παρίσι, ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1825, σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλία και χειρόγραφα στοιβαγμένα σε καρέκλες, ο Αδαμάντιος Κοραής σκυμμένος πάνω στο γραφείο του, γράφει. Το χτύπημα στην πόρτα τον διακόπτει. Είναι ο βοηθός του που τον ενημερώνει ότι ο κύριος Καποδίστριας ανεβαίνει με το ασανσέρ. Ο Κοραής σηκώνει το κεφάλι με το βλέμμα κάποιου που μόλις άκουσε ύβρη. «Ασανσέρ; Τι έχει η λέξη ανελκυστήρας; Οι ξένοι…

«Ιωάννη; Εδώ, αυτοκράτειρα Ελισάβετ. Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου! Θέλω να σε καλέσω για μπραντς, αύριο το πρωί. Σου έχουμε και ένα δώρο με τον Αλέξανδρο!» «Ευχαριστώ πολύ. Θα πάρω τον πρωινό δρομολόγιο του προαστιακού για Πετρούπολη και κατά τις 11 θα είμαι εκεί» «Θαυμάσια. Θα πούμε τα υπόλοιπα από κοντά» Ο Ιωάννης Καποδίστριας έκλεισε το τηλέφωνο χαμογελώντας ευχαριστημένος. Δεν είχε γίνει ακόμα ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ήταν ένας Κερκυραίος γιατρός, αριστούχος της Πάδοβας, που είχε όμως ήδη προλάβει να ασχοληθεί με την πολιτική. Το ένιωθε, το 1809 θα ήταν η χρονιά του. Μάντευε το δώρο του, λογικά, ο Τσάρος Αλέξανδρος θα του πρότεινε επίσημα μια θέση στο…