«Mον αμούρ, μεγαλούργησες πάλι!» είπε η κοπέλα χαζεύοντας τον πίνακα που έβαζε τις τελευταίες πινελιές ο αγαπημένος της, χαϊδεύοντας ταυτόχρονα την κοιλιά της. «Μερσί, Καμίλ μου, μερσί! Θα ρωτήσω και τον Ρενουάρ, πώς του φαίνεται!» «Τον διπλανό σου στο θρανίο στην Ακαδημία του Σαρλ Γκλερ;» «Ναι, είναι από τους λίγους που παραδέχομαι! Έχουμε το ίδιο στιλ ζωγραφικής! Και στο μέλλον θα γίνουμε εκπρόσωποι του ρεύματος του Ιμπρεσιονισμού». «Του ποιου;» «Ε, άστο τώρα αυτό, δεν είναι του παρόντος! Έλα να σου πω τα νέα! Καμίλ, δέχτηκαν το έργο μου στο Σαλόν ντε Παρί, που όπως ξέρεις είναι η επίσημη έκθεση ζωγραφικής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού!» «Τρε μανιφίκ, μον αμούρ!…