Εξαιρετικά αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση στην αγαπημένη μου συνάδελφο που μας έκανε κολλητές κάποτε ένας Διευθυντής (μπορείς να δεις εδώ κι εδώ, σχετικά). Ήταν ένα πρωί του Αυγούστου -κοντά στη ροδαυγή- κι είχα πάει εκδρομή για σαββατοκύριακο σε ένα από τα κοντινά νησάκια του Αργοσαρωνικού. Η συνάδελφοφίλη είχε μια βάφτιση στον τόπο καταγωγής της. Κι οι δύο θέλαμε να απολαύσουμε μερικές στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα και να γεμίσουμε μπαταρίες για τη δύσκολη βδομάδα που θα ακολουθούσε. Βάλε και ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι καμίνι, ήταν μια ωραία ευκαιρία να την αποφύγουμε. Τον Αύγουστο βέβαια είθισται να λαμβάνουν και δράση κι οι απανταχού εμπρηστές του λεκανοπεδίου, αλλά μια και…

Συζητούσαμε σήμερα στο γραφείο για δύσκολες συνεργασίες με δύσκολους συναδέλφους ή δύσκολους διευθυντές και θυμήθηκα ένα Διευθυντή που είχα κάπου, κάπως, κάποτε, που δυσκόλευε τη ζωή τη δική μου και της άλλης κοπέλας που δουλεύαμε μαζί γι’αυτόν, κάθε μέρα για δύο ατελείωτα χρόνια. Ο καλότροπος -Not- Διευθυντής, δεχόταν ως απαντήσεις στις ερωτήσεις / απαιτήσεις του μόνο τα «ναι/ βεβαίως/ αμέσως/ μάλιστα». Ακόμα κι όταν δεν ήξερες για τι πράγμα σου μιλάει, ακόμα και όταν δεν ήταν εφικτό αυτό που σου ζητούσε σήμερα για χθες, έπρεπε να αποκριθείς μία από τις άνωθεν αποδεκτές απαντήσεις και μετά να παρακαλέσεις την Παναγία και το σύμπαν να σε βοηθήσουν να το πραγματοποιήσεις. Τι έζησα με…