Πηγαίνω στη δουλειά, γυρίζω, παίζω με τα παιδιά μου, τα πηγαίνω σε δραστηριότητες, κάνω τις δουλειές του σπιτιού, γελάω, γράφω κείμενα στο Blog, βλέπω Netflix. Συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου σκέφτομαι συνέχεια τις τρεις ψυχούλες που χάθηκαν τόσο άδικα στην Πάτρα. Κάθε λεπτομέρεια που βγαίνει στο φως, με ρίχνει περισσότερο στο σκοτάδι. Δεν ζω το σύνδρομο του mean world, που έγραφα εδώ. Ο κόσμος είναι όντως τρομακτικός. Είναι τεράστιο το σοκ. Πολλαπλό και πολυεπίπεδο. Η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων με κάλυψε πλήρως: «Πού πήγε η φωνή μας όταν χρειάζεται; Πού πήγε ο θυμός μας για το «δίκαιο» και το «σωστό»; Πού πήγε το θάρρος…