Το τελευταίο διάστημα, παρατήρησα ότι τα θέματα που μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον μου για συζήτηση, ήταν το εξής ένα: τα γραπτά μου! Είτε ανέβαζα κάτι στη νουαζέτα μου, είτε κάπου αλλού, με «έπιανα» να συζητάω, έως κι αποκλειστικά, γι’ αυτό. Και καλά αν συζητούσα με άτομα που βαδίζαμε στα ίδια δημιουργικά μονοπάτια, όπως είναι οι συμμαθητές μου από το Καλλιτεχνικό Δρώμενο κι ο δάσκαλός μου. Καλά αν έπρηζα τον νουαζετοσύζυγο, που έχει αποδεχθεί ότι από τη μέρα που με γνώρισε, βρήκε τον μπελά του. Οι υπόλοιποι όμως; Που δεν έχουν τον ίδιο καημό με εμένα; Τι γίνεται με αυτούς; Πώς οι φρέσκιες μαμάδες, συζητάνε το πρώτο διάστημα (και το δεύτερο), μόνο…

Ποιος δεν έχει ερωτευτεί και δεν έχει κάνει τρέλες στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι να φανεί αν αυτό που νιώθει είναι αμοιβαίο και θα καταλήξει σε σχέση ή σε κάτι μονόπλευρο που δε θα οδηγήσει πουθενά; Κωμικοτραγικά, τρελά πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες θα ντρεπόμασταν να κάνουμε, τα κάνουμε γιατί όταν ερωτευόμαστε δεν ελέγχουμε τον εαυτό μας. Πρώτα κάνουμε και μετά σκεπτόμαστε. Ή δε σκεπτόμαστε και καθόλου. Ο έρωτας πάει χέρι-χέρι με την τρέλα, δεν είναι παιδί της λογικής. Όποιος έχει νιώσει ταραχή απλά και μόνο επειδή αναφέρθηκε το όνομα αυτού που τον ενδιαφέρει, καταλαβαίνει. Εκείνος που έχει νιώσει ταχυπαλμία και τρελή ζήλια επειδή κάποιος άλλος κι όχι ο ίδιος,…