-
Η μυθιστορηματική ζωή του Αλέξανδρου Ιόλα
Το ημερολόγιο στον τοίχο έγραφε 1926 και το 17χρονο αγόρι βρισκότανε με τη γιαγιά του στην πολυτελή σάλα του αρχοντικού τους στην Αλεξάνδρεια.Συζητούσαν ότι τον είχε πιάσει στα πράσα με ένα σάκο στον ώμο την ώρα που ετοιμαζόταν να το σκάσει.«Θέλω να πάω στην πατρίδα»«Κωνσταντίνε Κατσούδη, μίλησα. Δεν έχεις να πας πουθενά».«Λέγε με Αλέξανδρο Ιόλα! Πολύ θα το εκτιμούσα!».«Τι τρέλες είναι αυτές αγόρι μου;»«Κατσούδης» δεν είναι εύηχο, πώς να το κάνουμε τώρα»«Θα σου ρθει καμιά ιπτάμενη παντόφλα».«Μου ρθει ξεμούρθει, εγώ θ’ αλλάξω το όνομά μου και θα φύγω για την Ελλάδα».«Τουλάχιστον πήγαινε στη Γερμανία ή τη Γαλλία…Η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη για σένα»«Δε γίνεται! Με περιμένουν η Μαρίκα Κοτοπούλη μαζί…
-
Ο έρωτας δεν κρύβεται! Ούτε σε πίνακα του Βερμεέρ!
«Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται»! Το πρωτοείπε ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος πολλααά, πάρα πολλά χρόνια πριν, προ Χριστού, κι έκτοτε επιβεβαιώνεται συνεχώς! Τώρα σκέφτομαι ότι αυτό το απόφθεγμα ταιριάζει και με ένα άλλο που λέει για μια τύπισσα που θέλει να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει αλλά ας μην καφρίζουμε, γιατί θέλω να μιλήσω για Τέχνη και η κουλτούρα δε συνάδει με το καφριλίκι! Ο έρωτας λοιπόν, ακόμα και αν μείνει κρυφός για δυόμισι αιώνες, κάτω ας πούμε από μια παχιά στρώση χρώματος σε έναν πίνακα, στο τέλος με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα βγει στην επιφάνεια! Ποιος πίνακας, ποιος έρωτας, ποια παχιά…
