The Holiday! Η καλύτερη Χριστουγεννιάτικη ταινία!

Την ξαναείδα! Ο ορισμός του κόμφορτ μούβι!

Ακολουθούν σπόιλερ για την αρχαία ταινία The Holiday!

Αν δεν την έχετε δει, ιιιιιιιι (φωνή Ζουμπουλίας). Από εδώ και κάτω, διαβάζετε με δική σας ευθύνη, έτσι;

Από πού να την πρωτοπιάσεις;

Από την Κάμερον Ντίαζ και τον Τζουντ Λο που είναι στα καλύτερα τους;

Σαν να βλεπεις την Μπάρμπι και τον Κεν!

Ο Τζουντ είναι παρανοϊκά όμορφος, όπως του λέει η Κάμερον, που μου έψαχνε λόγους γιατί δεν μπορούν να είναι μαζί.

Τι εννοείτε ότι Λος Άντζελες – Surrey δεν είναι Παγκράτι – Κολιάτσου;

Λεπτομέρειες! Εδώ έχουμε Έρωτα, λέμε!

Τι ξαναεννοείτε ότι δε θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα δύο παντελώς άγνωστες, η μία στην Αμερική, η άλλη στην Ευρώπη, να ανταλλάξουν τα σπίτια τους για δύο βδομάδες μέσω αλληλογραφίας;

Για ρωτήστε και εμάς που η ζωή μας κερνά συνέχεια σουρεάλ σφηνάκια!

Ξέρετε, στο καινούριο μου βιβλίο, που ανυπομονώ να κυκλοφορήσει, οι ιδανικοί αναγνώστες μου σχολιάσανε σε ένα συγκεκριμένο σκηνικό ότι

“ρε συ, αυτό που λες, δεν γίνεται, είναι τραβηγμένο. Δικαιολόγησέ το αλλιώς”!

“Μα, μου εχει συμβεί στα αλήθεια”.

“Ε δε γίνεται όμως πιστευτό, πρέπει να το εξηγήσεις αλλιώς!”

Και έσβησα την αλήθεια και έγραψα ψέματαααα, μυθοπλασία δηλαδή, για να γινει πιστευτό!

Στο θέμα μας, το The Holiday!

Ναι, είναι ένα παραμύθι για μεγάλους! Έχει μαγεία, είναι πασπαλισμένο με αστερόσκονη, όπως κάθε τι χριστουγεννιάτικο που σέβεται τον εαυτό του!

Όλα τα χει.

Και γέλιο, εκεί που μπλέκονται οι γραμμές στο τηλεφωνο που η Γουίνσλετ θελει να κράξει τον αδερφό της αλλά τα ακούει η Κάμερον,

και κλάμα, εκεί που ο Τζουντ ο Λο πιστεύει ότι έχασε τον έρωτα της ζωής του.

Τα αγόρια κλαίνε.

Για όποιον δεν το ξέρει ακόμα.

Και τώρα που έγραψα αυτό, να πω ότι όπως κάθε σωστό παραμύθι, περνάει και μηνύματα. Μέσα από τα πιο ανάλαφρα άλλωστε, λέγονται τα πιο σοβαρά.

Αυτοαγάπη, παιδιά. Είμαστε καλά παιδιά και μας κερνάνε πάστες.

Η Κέιτ Γουίσλετ δεχεται τις μαλακίες (οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί στη θέση της- δεν κρίνω) του καρανάρκισου – έχει γίνει καραμέλα ο χαρακτηρισμός αλλά εδώ ταιριάζει απόλυτα- Ρούφους Σιούειλ, που την ταλαιπωρεί, μέχρι που κάποια στιγμή ο κόμπος φτάνει στο χτένι.

Ναι, απανταχού ταλαίπωροι και ταλαίπωρες, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που όντως δεν ανέχεσαι να σε χειραγωγούν, να μη σου φέρονται όπως τους φέρεσαι και όπως σου αξίζει, και φεύγεις.

Έρχεται η στιγμή του “όχι πια δάκρυα” που έλεγε και μια διαφήμιση της εποχής μου. Η στιγμή που δε θα πονάς πια, που κλείνει αβίαστα ο κύκλος για να μπορέσει να ανοίξει καινούριος!

Με τον Τζακ Μπλακ; Με τον Τζακ Μπλακ.

Εδώ να πω ότι δε μου ταίριαζε ο Τζακ σε αυτόν τον ρόλο και μάλιστα, διάβασα ότι δεν τον ήθελε.

Ε, ας τον άφηνε να τον πάρει ο κολλητός της Γουίνσλετ, ο Τζακ του Τιτανικού!

Για να το κλείσω, όσες και να έχω δει τα τελευταία χρόνια, είναι η πιο αγαπημένη μου.

Η πιο χριστουγεννιάτικη ρε παιδί μου! Λάβλι!

Εκτός από το home alone, που οκέι, είναι εκτός συναγωνισμού.

Όσο και να ψάχνω δε βρίσκω καμία καινούρια που να την πλησιάζει έστω και λίγο…

Στο τέλος θα γράψω εγώ μια χριστουγεννιάτικη να τελειώνουμε!

About Author