Shameless…|Σηκώνομαι όρθια και χειροκροτώ τους ηθοποιούς!

Ξεκίνησα να βλέπω Shameless…
Στο πρώτο επεισόδιο είπα «What the f*ck?!», στο δεύτερο κόλλησα και μια βδομάδα αργότερα βρίσκομαι στη δεύτερη σεζόν. 

Ξαφνικά, νιώθω ότι έχω πολύ φυσιολογική οικογένεια!

Που λέτε, στην εν λόγω σειρά, παρακολουθούμε την οικογένεια Gallagher… Από ποιο μέλος της να αρχίσω, ας ξεκινήσω με την κεφαλή – ή τον πάτο, μάλλον του ταιριάζει καλύτερα.

Ο Frank, είναι ένας αλκοολικός εγωκεντρικός,ναρκισιστής, καιροσκόπος, χειραγωγός, χωρίς ηθικούς φραγμους, τύπος, ένα παράσιτο της κοινωνίας. 

Κοινώς, ένα κάθαρμα που όμως δεν αντιπαθείς τρελά – δεν ξέρω γιατί.

Θεωρώ ότι υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να ειναι πολύ πετυχημένος. 

Είναι ιδιοφυής και νομίζω ότι αυτό έχει περάσει στο dna των παιδιών του- 6 τον αριθμό.

Είναι ένας… «φιλόσοφος του περιθωρίου». Μιλάμε για ρήτορα, όταν βγάζει μεθυσμένος αυτούς τους ατελείωτους μονολόγους στο μπαρ του Kevin ή στη μέση του δρόμου, δεν λέει ασυναρτησίες. 

Κάνει μια σκληρή, κυνική και εύστοχη κοινωνικοπολιτική κριτική. 

Λέει την αλήθεια των μεθυσμένων, των αποκλεισμένων από την «καθώς πρέπει» κοινωνία αυτών που δεν ζούνε το Αμέρικαν ντριμ.

Τα παιδιά του είναι το ένα καλύτερο από το άλλο! 
«Από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι ρόδο», που λέει και η παροιμία. 

Τα τρία μεγάλα παιδιά του η Fiona, ο Lip και ο Ian είναι πραγματικά διαμάντια χωμένα βαθιά στα έγκατα της γης. 

Ακατέργαστα ακόμη, αλλά βλέπεις τι θα μπορούσαν να γίνουν αν βρίσκονταν σε ένα άλλο πλαίσιο, μια άλλη οικογένεια, αν δεν ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας, με ένα γονιό ακατάλληλο -η μάνα τους έχει εγκαταλείψει.

Ειδικά η Fiona, ως μεγαλύτερη ανέλαβε την ευθύνη να γίνει «μάνα» και τη βλέπεις να δίνει μια καθημερινή, αθόρυβη μάχη που σε λυγίζει. 

Δίπλα της εμφανίζεται ξαφνικά ένας «ιππότης» που ήρθε να τη σώσει, αλλά «καλό το παλικάρι, κάποιο λάκκο έχει η φάβα». 

Αυτός μου φαίνεται πιο προβληματικός απ΄ολους. 
Οι άλλοι δεν έχουνε επιλογή – ή έχουν;- 

Αυτός, τα έχει όλα, γεννήθηκε προνομιούχος και απλώς βαριέται. 
Μάλλον, είναι όλα προγραμματισμένα, ασφαλή στη ζωή του και θέλει λίγη αδρεναλίνη; 

Κάνε μπάντζίντγκ τζαμπινγκ, ρε Steve!

Εκνευρίζομαι αλλά τον συμπαθώ ταυτόχρονα γιατί φαίνεται πως αγαπά πραγματικά τη Fiona. 

Βοηθάει και οτι μου θυμίζει τον Jesse από το Breaking Bad, βέβαια!

Τα αδέρφια αγαπιούνται τόσο πολύ, που συγκινούμαι τρελά βλέποντας τον γόρδιο δεσμό τους.

Αν ο καθένας τους κοιτούσε μόνο τον εαυτό του, ίσως να είχε γλιτώσει. 

Υπάρχουν διέξοδοι, αν φύγουν οι μεγάλοι αρπάζοντας τις ευκαιρίες που δίνονται θα σωθούν, τα μικρά αδέρφια όμως πώς θα μεγαλώσουν; 

Αυτός ο δεσμός είναι όλη η ουσία της σειράς.

Δίπλα τους, οι γείτονες Kevin και Veronica παίρνουν άνετα το βραβείο των καλύτερων γειτόνων, μαζί με την καλόκαρδη Sheila,  με τις φοβίες και τα… φετίχ της που βλέποντάς την δεν σου πάει το μυαλό!

Αυτό που λένε να μην κρίνεις από το εξώφυλλο. 

Γενικότερα, σε αυτήν τη γειτονιά που βασιλεύει το χάος και η σαπίλα, υπάρχει μια αλλόκοτη αλληλεγγύη, μια αίσθηση ότι, στο τέλος της ημέρας, οι φτωχοί έχουν μόνο ο ένας τον άλλον.

Μακάρι τα μέλη της οικογένειας Γκάλαχερ να έχουν καλή τύχη στις επόμενες σεζόν, αλλά κάτι μου λέει πως ισχύει το «κάθε φτωχός και η μοίρα του». 

Η σειρά είναι γεμάτη μαύρο χιούμορ και μηνύματα που σε χτυπούν κατά ριπάς. 

Έξυπνη, ρεαλιστική, δεν ωραιοποιεί, δεν κάνει διδακτισμό, σε ταρακουνάει, σου θυμίζει να εκτιμάς αυτά που θεωρείς δεδομενα και ενδεχομένως να μετανιώνεις αυτά που έχεις κριτικάρει.

Όσο για τους ηθοποιούς; 

Σηκώνομαι όρθια και τους χειροκροτώ για τις καθηλωτικές ερμηνείες τους!

About Author