-
Γενέθλια στη Σικελία| Επίσημα 48 ετών!
Στην αναχώρηση από Αθήνα προς Κατάνια, ο πιλότος πάτησε γκάζι και φτάσαμε πολύ γρήγορα! Πραγματικά, πότε απογειωθήκαμε, πότε προσγειωθήκαμε (και κάπως απότομα ομολογώ), δεν κατάλαβα, αλλά αυτό είναι το στόρι οφ μάι λάιφ, που λένε! Στο θέμα μας! Στο αεροδρόμιο της Κατάνια βρεθήκαμε μπροστά στο αιώνιο μας δίλημμα, τουτέστιν, ράντομ ταξί του αεροδρομίου, Uber ή λεωφορείο; Αποφασίσαμε να είμαστε άνετες και ξεκούραστες -ήταν και βράδυ, ήμασταν και από το χάραμα στο πόδι, κάποιες γινόμασταν και 48 ετών την επόμενη ημέρα!- και να πάρουμε ταξί. Οι Ιταλοί ταξιτζήδες όμως στο αεροδρόμιο, όλο μέλι μέλι και «τσάο μπέλα» και «μπέλα τσάο» και από τηγανίτα -νορμάλ τιμές, τίποτα! Ζητούσαν εξωπραγματικό ποσό για τη…
-
Σικελία is loading|48 years old is loading!
Από όλες τις τελευταίες στιγμές που έχω φτιάξει πράγματα για να ταξιδέψω, αυτή είναι η πιο τελευταία στιγμή απ’ όλες! Πετάω και δεν έχω προλάβει καν να σκεφτώ τι θα πάρω μαζί μου. Και δεν είναι μόνο αυτό… έχω και γενέθλια και θέλω γενεθλιάζουσα εμφάνιση – που φυσικά ΔΕΝ θα χω! Τι καιρό θα χει εκεί; Έγινε το τσεκ-ιν; Τι ώρα πρέπει να ‘μαι στο αεροδρόμιο; Ερωτήσεις που δεν ξέρω να απαντήσω! Έχετε δει αυτά τα βίντεο που λένε ότι κάθε τρίο που ταξιδεύει έχει: Την φίλη που τα οργανώνει όλα, εισιτήρια, διαμονή κλπ, Την φίλη που έχει τους χάρτες και οδηγεί Καιιιι την φίλη που δεν ξέρει πού πάνε,…
Μπορεί να σας αρέσει
9 χρόνια Blogging!
Project happiness!
Γλύκανε μωρή λίγο, μην είσαι σαν κακό ψόφο να ‘χεις!
-
Πρώτη φορά που βραβεύομαι σε Λογοτεχνικό Διαγωνισμό!|ΙΑΝΟΣ| Φύση με σπασμένα φτερά
Ακόμα δεν το πιστεύω ότι δικό μου κείμενο ξεχώρισε και βραβεύτηκε! Τι, πού, πότε; «Φύση με σπασμένα φτερά» ήταν ο τίτλος του λογοτεχνικού διαγωνισμού διηγήματος από τον IANOS . Έγραψα και εγώ ένα διήγημα και όσο έγραφα, αναρωτιόμουν αν ήμουν εκτός θέματος. Το ρίσκαρα όμως, δεν ήθελα να αλλάξω θέμα. Άλλαξα χίλιες φορές την επιλογή των λέξεων, ώστε να μπορούν να ισχύουν σε ένα κυριολεκτικό επίπεδο, για ένα θαλάσσιο πλάσμα, το στρείδι εν προκειμένω, αλλά και στο μεταφορικό, έναν άνθρωπο, στη ψυχοσύνθεσή του. Εκ του αποτελέσματος, τα κατάφερα! Το δίσημο κείμενό μου, που μπορεί κάποιος να το διαβάσει κυριολεκτικά ή αλληγορικά, κάτι που κάνω σε αρκετά κείμενά μου, να κρύβεται…
-
Όταν χάθηκα στο Μαρακές…
Μπορεί το ΡΟΖ ΣΑΓΚΟΥΙΝΙ να ξεκινάει με τη Χλόη ως solo traveler και να μην έχει κανένα θέμα με αυτό, αλλά θα ξεχάσω το ταξίδι στο Μαρακές, που έχασα τις φίλες μου στο γιουσουρούμ; Προς υπεράσπισή μου, ήταν πολύ εύκολο να χαθείς. Εκεί πέρα περπατάνε όλοι και όλα μαζί, άνθρωποι, τρικάβαλα-πεντακάβαλα μηχανάκια με ενήλικους και ανήλικους οδηγούς, κάρα φορτωμένα με άλλους ανθρώπους, φρατζόλες, αυγά, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, άλογα, καμήλες … όλα αυτά στα στενά δρομάκια, ΔΙΠΛΗΣ κατεύθυνσης! Μιλάμε για mission impossible να τα διασχίσεις αλώβητος. Τομ Κρουζ και έτσι. Όλα τα στενάκια μοιάζουν μεταξύ τους και δεν υπάρχουν πινακίδες με οδούς και αριθμούς. Όπως μου είπε κι ένας ντόπιος:«This is not Greece,…
-
10 χρόνια Νουαζέτα!
10 χρόνια πριν, πάτησα ένα κουμπί, χωρίς να ξέρω ότι θα αλλάξει τη ζωή μου. Δεν ήξερα τι γράφω, ούτε τι κάνω, ούτε αν με διαβάζει κανείς. (Σπόιλερ: κανείς όμως! Ούτε η μαμά μου!) Στην αρχή, Γιάννης κερνούσε, Γιάννης έπινε. Δεν είχα σόσιαλ, οπότε το Blog ήταν κάτι σαν το προσωπικό μου ημερολόγιο. Προσπαθούσα να κάνω κι εγώ όσα έφτιαχναν οι φοβερές, επιδέξιες, χρυσοδάχτυλες mom bloggers με τα παιδιά τους… με παταγώδη αποτυχία. Δεν το είχα. Και δεν το πολυγούσταρα κιόλας, νοτ μάι θινγκ οι κατασκευές, οι καλλιτεχνίες και τα διάφορα χειροποίητα! Θα ξεχάσω εγώ την τούρτα Lego με ζαχαρόπαστα; Πέρασα σαρανταδώδεκα ώρες στην κουζίνα και τελικά αγοράσαμε έτοιμη… τη…
-
Νουαζέτα ετών 47!
Θα κάνω ένα αζμπέτε λόγω της ημέρας! Είμαι η Νουαζέτα και είμαι καλά! Γράφω και μπερδεύω τον χωροχρόνο φέρνοντας σε τετ α τετ, διάφορες προσωπικότητες του παρελθόντος και του παρόντος, σε διάφορα σκηνικά της φαντασίας μου. Συγγραφέας γαρ, και εύχομαι φυσώντας, όλα μου τα βιβλία να βρούνε τον δρόμο τους. Στο μεταξύ, φτιάχνω κόσμους που ο Βολταίρος έχει facebook, η Ιωσηφίνα μιλάει με τον Βοναπάρτη στο κινητό και η Μαρία Αντουανέτα τρώει σοκολάτα ντουμπάι αντί για παντεσπάνι. Είπα ότι έχω γενέθλια; Δεν είπα! Και αυτό που φυσάω είναι ένα σωρό κεράκια-δόξα τω Θεώ! Που λέτε, κάθε χρόνο στα γενέθλια μου, οι ζωγράφοι που αγαπώ αποφασίζουν να εμφανιστούν. Άλλος στέλνει μήνυμα,…
-
Τιμημένα 80’s & 90’s στον Άη Στράτη
Μια φορά κι ένα νησί στο Βόρειο Αιγαίο, το καράβι σταματούσε μεσοπέλαγα. Δεν έδενε στο λιμάνι, διότι αυτό δεν υπήρχε. Μόνο ένα μικρούλι και εκεί τα νερά ήταν ρηχά για το πλοίο. Μια πορτούλα άνοιγε στα χαμηλά του πλοίου κι ερχόντουσαν καΐκια να μας παραλάβουν, έναν-έναν. Καμιά φορά όλο και κάποια βαλίτσα έκανε βουτιά στη θάλασσα, μα δεν χανότανε! Την ψάρευαν και την έβγαζαν στη στεριά! Είχε κάτι το περιπετειώδες, σχεδόν κινηματογραφικό όλο αυτό, μια μαγεία, σαν να μπαίναμε σε άλλη πραγματικότητα! Αυτοκίνητα -προφανώς- δεν υπήρχαν. Ό,τι είχε ρόδες ήταν κάρο, και αυτά κάνανε τη δουλειά τους αγόγγυστα. Ούτε φούρνος, ούτε σούπερ μάρκετ. Μόνο ένα μικρό παντοπωλείο. Ό,τι χρειαζόμασταν, ερχόταν…
Μπορεί να σας αρέσει
Καλή αρχή πρωτάκι μου!
Φωτεινός θεραπευτής!
10 αγαπημένα βιβλία του γιου μου (Μέρος Β’)
-
21 Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης και Οδός Σχεδίας
Πάει και η 21η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης… Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ούτε καν το καλημέρα Ελλάδα του Γιώργου Παπαδάκη!Λένε, ίφ γιου ντοντ ποστ ιτ, ιτ νέβερ χάπεντ!Γι αυτό και εγώ θα γράψω τώρα δυο λόγια ή και λίγα παραπάνω, όσο το γεγονός είναι ακόμα ζεστό και φρέσκο σαν τα τρίγωνα πανοράματος που έφερα μαζί μου!Αρχικά, περπάτησα πολύ, τόσο πολύ, μα, τόσο πολύ, ούτε ο Τζόνι Γουόκερ τόσο!Θα μπορούσα με τα χιλιόμετρα που διένυσα αυτό το τριήμερο να επιστρέψω Αθήνα πιο αδύνατη, αλλά μου βαλε τρικλοποδιά ο Ελενίδης και όχι μόνο αυτός! Χαλάλι, πραγματικά, χαλάλι!Έπειτα να πω, δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία, αλλά όλα είναι σχετικά,…
Μπορεί να σας αρέσει
She drives -me- crazy!
Ο χορός είναι το πάθος μου!
Ημερολόγιο Καραντίνας. Μέχρι πότε;
-
9 χρόνια Blogging!
Σήμερα κλείνω εννέα (9) χρόνια Blogging! Τα ‘χω ξαναπεί… Ξεκίνησα να μπλογκάρω τελευταία και καταϊδρωμένη, όταν όλοι οι Bloggers το “γυρίζανε” στα σόσιαλ μίντια.Τις χρυσές δόξες του Blogging γενικά, δεν τις πρόλαβα. Ειδικά όμως, με το δικό μου, έζησα την προσωπική μου χρυσή εποχή.Στην αρχή, εγώ τα έγραφα, εγώ τα διάβαζα. Δεν είχα καν φέισμπουκ ή ίνσταγκραμ!Κάποια στιγμή, άρχισαν να με διαβάζουν, ήρθαν οι συνεργασίες και οι επαγγελματικές προτάσεις, το ένα έφερε το άλλο, και φτάσαμε σήμερα να γράφω νον στοπ, ευθυμογραφήματα, μικροδιήγηματα, παιδικά βιβλία και μυθιστορήματα!Κάποια εκδόθηκαν, άλλα θα εκδοθούν, τα υπόλοιπα περιμένουν τη στιγμή τους.Και όλα ξεκίνησαν από το Blog μου, που πλέον, είναι αναπόσπαστο κομμάτι μου. Είναι…
-
Πού είναι τα κλειδιά μου;
Καμία φορά, σκέφτομαι ότι κλέβω εκκλησία με το θέμα της συγγραφής / δημιουργικής γραφής…Είναι τόσα τα τραγελαφικά γεγονότα που μου συμβαίνουν καθημερινώς, που είναι πολύ εύκολο να γράψω κείμενα. Υπάρχει μια συνεχής ανατροφοδότηση, δε χρειάζεται καν να έχω έμπνευση!Σήμερα, για παράδειγμα.Από το πρωί έκανα χιλιακόσιες, όπως το λέει η κόρη μου, δουλειές.Τις έκανα ταυτόχρονα και γρήγορα, σκεφτείτε έναν ζογκλέρ να παίζει τα μπαλάκια του – ώπα, αυτό, κάπως ακούστηκε τώρα, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.Θέλω να σας βάλω στο κλίμα.Έβαζα τικ στα κουτάκια μου, πιο γρήγορα απ’ ότι πυροβολεί ο Λούκι Λουκ.Τικ σκούπισμα, τικ σφουγγάρισμα, τικ άπλωμα ρούχων, δύο πλυντηρίων παρακαλώ, που θα ρίξει καρέκλες σε λίγο και θα πρέπει να…
Μπορεί να σας αρέσει
Φουντουκοκαραμελένια Γενέθλια
Ο Ξεχωριστός Μέλλιος στον Ιανό
Μια βραδιά στου Βαρθακούρη!
