Η Κλάρα και ο Ήλιος |Καζούο Ισιγκούρο - Νουαζέτα με φουντούκι και καραμέλα

Μοιραστείτε το :

Το διάβασα το ΠΣΚ που μας πέρασε και ακόμα το σκέφτομαι…

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, τα παιδιά αναβαθμίζονται γενετικά για να μπορούν να είναι πιο ανταγωνιστικά, πιο τέλεια και σίγουρα επιτυχημένα στη μελλοντική ενήλικη ζωή τους.

Το θέμα είναι ότι αυτό ενέχει κινδύνους για την υγεία τους, υπάρχει περίπτωση να αρρωστήσουν ή και να π3θάνουν, αλλά αν τα καταφέρουν, τότε, ναι, θα έχουν σίγουρα περισσότερες πιθανότητες από εκείνα που δεν την έχουν κάνει.

Όσοι γονείς αρνούνται την αναβάθμιση στα παιδιά τους πληρώνουν υψηλό τίμημα. Είναι μειοψηφία, θεωρούνται κατώτεροι, χάνουν εργασία, σχέσεις, μπαίνουν στο περιθώριο.

Σε αυτήν την όχι και τόσο μακρινή εποχή, αυτά τα αναβαθμισμένα παιδιά συνηθίζουν να αγοράζουν κούκλες ρομπότ για παρέα, φροντίδα, προστασία.

Ένα τέτοιο ρομπότ με αυξημένη ευφυία, είναι η Κλάρα του τίτλου.

Η αφήγηση είναι δική της στο πρώτο πρόσωπο.

Είναι πολύ καλή στο να παρατηρεί και μπορεί να μας μεταφέρει ακριβώς τι έγινε και τι ειπώθηκε με μια συναισθηματική αποστασιοποίηση που ταυτόχρονα βγάζει φοβερό συναίσθημα, χωρίς να στο εκβιάζει.

Το πιο ανθρώπινο συναίσθημα, νομίζω το είχε το ρομπότ. Η γλυκιά Κλάρα, με την αθωότητα της και ας ήταν πανέξυπνη, τεχνητή νοημοσύνη, μου κέρδισε την καρδιά.

Οι άνθρωποι δεν παρουσιάζονται κακοί ή καλοί, αλλά όπως πραγματικά είμαστε όλοι.

Με τις κακές και τι καλές μας πλευρές και τις αντιφατικές μας συμπεριφορές, αναλόγως τη μέρα, τις περιστάσεις και τα γεγονότα. Όπως μου είχε πει και ένας καλός φίλος μου, κάποτε, δεν είμαστε μονοδιάστατοι.

Θεώρησα πολύ τραβηγμένη μια σκέψη που έκανε η Μητέρα και τις ενέργειές της προς αυτήν την κατεύθυνση. Από την άλλη στην απελπισία μας πάνω, και εμείς δεν έχουμε σκεφτεί αδιανόητες λύσεις;

Η μοναξιά, η απομόνωση, η ελπίδα, η τρυφερότητα, η αισιοδοξία, η ανθρώπινη και η ρομποτική ευφυία, τα συναισθήματα, όλα δοσμένα με τόσο υπέροχο τρόπο!

Και τα ερωτήματα του ενός εκατομμυρίου ευρώ. Είμαστε μοναδικοί και αναντικατάστατοι; Έστω, γι αυτούς που μας αγαπάνε;

Οι μηχανές μπορούν να γίνουν άνθρωποι;

Μήπως οι άνθρωποι γινόμαστε μηχανές;

Το τέλος είναι αισιόδοξο αλλά εγώ έκλαιγα- αλίμονο που δε θα έβρισκα έναν λόγο.

Η τεχνολογία δεν είναι εχθρός στο βιβλίο αλλά σίγουρα κάτι πάει πολύ στραβά.

Δε θέλω να πω περισσότερα, κάποτε με μάλωσαν σε μια βιβλιοπαρουσίαση που είχα κάνει με πολλή αγάπη και μου έχει μείνει τραύμα!

Όχι οτι θα μου κάνει παρατήρηση ο Καζούο Ισιγκούρο, εκτός αν του τα πει ο Τζαπανέσκ ザパネスク !

Θα πω μόνο πως είναι ό,τι καλύτερο διάβασα τελευταίως. Και η αλήθεια είναι ότι είχα αφήσει κάπως στην άκρη το διάβασμα.

Το βιβλίο “Η Κλάρα και ο Ήλιος”μου το δάνεισε η Lina Sakka το καλοκαίρι, το πήρα μαζί μου στο Νησί, αλλά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.

Ακόμα το επεξεργάζομαι μέσα μου. Χαίρομαι που άρχισα να ξαναδιαβάζω, αφιερώνοντας λιγότερο χρόνο στα σόσιαλ μίντια.

Συνειδητοποιώ ότι έχω άλλες ανάγκες τώρα. Οι άνθρωποι αλλάζουν.

Αλλάζουν; Ή μήπως προσαρμόζονται;