Το κόκκινο αμπέλι του Βαν Γκογκ

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ μετά από έναν μεγάλο καυγά με τον Πωλ Γκωγκέν, στον οποίο στο παρατσάκ δεν πέσανε και μερικές ψιλές, έχει ηρεμήσει και βολτάρει στην εξοχή.

Γι’ αυτό άλλωστε μετακόμισε στην Αρλ, γιατί η διαμονή στη φύση μειώνει το άγχος, το στρες και βελτιώνει τη διάθεση. Και φέρνει και έμπνευση.

Είναι απόγευμα, το φως πέφτει χαμηλά και τα αμπέλια κοκκινίζουν, με ένα κόκκινο που δε θα άφηνε αδιάφορο κανένα καλλιτέχνη.

Κάποια στιγμή, έρχεται και τον βρίσκει ο Γκωγκέν.

«Πήρε τηλέφωνο ένας ατζέντης. Θέλουν να μας κάνουν ταινία»

Ο Βαν Γκογκ γέλασε.

«Ξέρεις τον Κερκ Ντάγκλας;» επιμένει ο Πωλ.

«Αυτόν που παίζει τον Σπάρτακο;»

«Ναι, μου είπαν ότι θα σε υποδυθεί. Και για τον ρόλο αυτό, θα κερδίσει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ».

«Άσε με να μαντέψω, δε θα το πάρει». Η ζωή δεν ήταν γενναιόδωρη μαζί του.

«Εμένα θα με παίξει ο Άντονι Κουίν», το αφήνει ασχολίαστο ο Πωλ στρέφοντας την κουβέντα πάνω του.

«Και ποιος θα είναι ο τίτλος της ταινίας;»

«Lust for Life».

«Τον λες και ειρωνικό».

«Τι εννοείς;»

«Τίποτα, κάτι δικά μου».

Περπατούν λίγο ακόμη. Ο Βίνσεντ κοιτάζει την ομορφιά γύρω του, τα χρώματα και τα αρώματα της εξοχής και ο Πωλ σιγοτραγουδα Ίγκι Ποπ,

Well, I’m just a modern guy
Of course, I’ve had it in the ear before
Been on a lust for life
‘Cause of a lust for life

«Θέλω να βγάζω χρήματα από τους πίνακές μου», λέει με παράπονο ο Βίνσεντ.

«Να τρώω ράμεν, να αγοράζω τέμπερες, πινέλα και τελάρα, να μη μου στέλνει κάθε μήνα λεφτά ο Τεό. Να μπω και σε καμιά έκθεση, να κάνω καμιά συνεργασία, να μου γράψουν και δυο καλά λόγια», φωνάζει δυνατά τις σκέψεις του.

«Ζωγράφιζε λοιπόν», του απαντά κάπως αδιάφορα ο άσπονδος φίλος του.

«Μου τελείωσε το κίτρινο. Το αφιέρωσα όλο στα στάχυα και στα ηλιοτρόπια».

«Έχεις κόκκινο».

«Έχω».

«Ζωγράφισε αυτό εδώ το αμπέλι. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ! Σκέφτομαι να προσθέσω και μερικές γυναίκες».

Η επιρροή του Γκωγκέν ήταν αδιαμφισβήτητη πάνω του.

Είχε χαρεί πολύ όταν δέχτηκε να συγκατοικήσουν αν και αυτό δεν πήγαινε και πολύ καλά.

Ξαναγύρισε το βλέμμα του στον αμπελώνα, του οποίου τα χρώματα αναδείκνυε το λαμπερό φως του απογεύματος.

«Καλά λες, θα το κάνω για να σταματήσω να σκέφτομαι. Όταν ζωγραφίζω νιώθω καλά. Σταματούν οι φωνές μέσα στο κεφάλι μου που δεν λένε να το βουλώσουν».

Ναι, αυτές οι φωνές δημιουργούν πρόβλημα… παραείμαστε πολλοί σε αυτό το διαμέρισμα, σκέφτηκε ο Πωλ.

Είχε πάρει την απόφασή του να φύγει, αλλά δεν του το έλεγε για να μην τον ταράξει.

Η συγκατοίκηση δεν είχε πάει όπως το περίμενε, υπήρχαν συχνές και έντονες διαφωνίες, με αποκορύφωμα το επεισόδιο όπου ο Βίνσεντ έκοψε το αυτί του.

Το είχε πάρει απόφαση, θα έφευγε για την Ταϊτή αναζητώντας νέες καλλιτεχνικές φόρμες, αλλά θα περίμενε να έρθει πρώτα ο Τεό, γιατί φοβόταν να τον αφήσει μόνο.

Αυτά τα δύο αδέρφια ήταν τόσο δεμένα μεταξύ τους, του θύμιζαν τους αδερφούς Σαλβατόρε. Δεν μπορούσε ο ένας χωρίς τον άλλον.

Όταν δεν ήταν μαζί, αλληλογραφούσαν. Καμία Ελένα ή Καταρίνα δε θα μπορούσε να τους χωρίσει.

Ο Τεό ήταν παντρεμένος κι ο Βίνσεντ δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τις γυναίκες.

Εκτός από την ιερόδουλη που της πήγε το αυτί του. Και κάτι για μια ξαδέρφη του είχε πει, αλλά δεν είχε συγκρατήσει λεπτομέρειες.

«Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε ένας γνώριμος ήχος από το βάθος του δρόμου. Ένα ποδήλατο που έτριζε συνοδευόμενο από ένα φαλτσοσφύριγμα.

​«Ο Ζοζέφ», ψιθύρισε ο Βίνσεντ και το πρόσωπό του φωτίστηκε.

​Ο ταχυδρόμος Ρουλέν σταμάτησε μπροστά τους, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό του. Η γενειάδα του, πυκνή σαν θάμνος κουνιόταν ρυθμικά.

Δεν κρατούσε γράμματα αυτή τη φορά, αλλά ένα ταπεράκι.

​«Σου στέλνει η γυναίκα μου λίγο στιφάδο, Βίνσεντ. Και μια πληροφορία από το μέλλον, γιατί το ταχυδρομείο πλέον παραδίδει και spoilers», είπε ο Ρουλέν, κλείνοντας το μάτι στον Γκωγκέν που έμοιαζε ενοχλημένος από τη διακοπή.

​«Τι νέα έχεις, Ζοζέφ;» ρώτησε ο Βαν Γκογκ, δοκιμάζοντας μια μπουκιά με τα δάχτυλα.

​«Αυτό το αμπέλι που κοιτάτε και θα ζωγραφίσετε… Θα το αγοράσει μια κυρία, η Άννα Μπος. Βέλγιδα, καλλιτέχνης και με γούστο.

Θα δώσει 400 φράγκα, δηλαδή περίπου όσο κάνουν σήμερα δύο καλά ζευγάρια μπότες και δέκα κιλά κίτρινη μπογιά. Θα είναι η μοναδική σου πώληση όσο ζεις, φίλε μου».

​Ο Βίνσεντ κοντοστάθηκε. «Μόνο μία; Τόσο χάλια τα πάω στο marketing;»

​«Μη σκας», τον χτύπησε στην πλάτη ο ταχυδρόμος. «Η Άννα είναι αδερφή του Ευγένιου, αυτού με το περίεργο κεφάλι που ζωγράφισες και θα κάνει την αρχή. Θα γίνεις περιζήτητος, διασημότατος, με συνεχόμενα sold out ανά τον κόσμο και με περισσότερους από 12.000.000 επισκέπτες, στην λεγόμενη Van Gogh: The Immersive Experience».

​«Αλήθεια; Θα τα καταφέρω;» ρώτησε με λαχτάρα.

​«Σε διαβεβαιώνω. Και λέω πάντα αλήθεια και έχω τον Θεό βοήθεια», απάντησε ο Ρουλέν, ανέβηκε στο ποδήλατό του και χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα, τραγουδώντας το “Please Mr. Postman” σε hard rock διασκευή.

​Ο Βίνσεντ γύρισε στον Πωλ.

​«400 φράγκα, ε; Τουλάχιστον θα βγει το ράμεν του μήνα».
Είχε κολλήσει με τα Γιαπωνέζικα το τελευταίο διάστημα.

​«Ζωγράφιζε λέμε», του απάντησε ο Γκωγκέν. «Αυτό το αμπέλι θα ταξιδέψει πολύ μακριά. Θα φτάσει μέχρι τη Μόσχα, εκεί που κάνει κρύο και οι άνθρωποι φορούν γούνινα καπέλα.

Θα το βάλουν σε ένα μουσείο που το λένε “Πούσκιν” και θα το κοιτάζουν εκατομμύρια μάτια, προσπαθώντας να καταλάβουν τι ένιωθες εσύ σήμερα εδώ, στην Αρλ», πρόσθεσε.

Είχε κι αυτός τις πηγές του.

​«Στη Μόσχα;» απόρησε ο Βίνσεντ. «Και θα με καταλαβαίνουν;»

​«Θα σε καταλαβαίνουν», είπε ο Πωλ και άναψε ένα ακόμα τσιγάρο. «Το κόκκινο είναι η μόνη γλώσσα που δεν χρειάζεται μετάφραση».

ΥΓ: Σαν σήμερα, το 1853, γεννήθηκε ο αγαπημένος μου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Έχω γράψει αρκετά κείμενα γι’ αυτόν, σας τα έχω δείξει, σας έχουν αρέσει.
Πάρτε άλλο ένα!

ΥΓ 2: Και το ποιήμα μου: Οι διάλογοι και τα σκηνικά είναι μυθοπλασία, δε θα μπορούσαν να είναι αλήθεια. Οι πληροφορίες όμως που δίνονται είναι αληθινές. Για τα σουρεάλ σημεία και οποιαδήποτε άλλη απορία, κοιτάμε τις πληροφορίες της σελίδας.

About Author