Το ημερολόγιο στον τοίχο έγραφε 1926 και το δεκαεπτάχρονο αγόρι βρισκότανε με τη γιαγιά του στην πολυτελή σάλα του αρχοντικού τους στην Αλεξάνδρεια. ​Μόλις τον είχε πιάσει στα πράσα με ένα σάκο στον ώμο την ώρα που ετοιμαζόταν να το σκάσει. ​«Θα πάω στην πατρίδα» της εξήγησε. «Κωνσταντίνε Κουτσούδη, δεν έχεις να πας πουθενά». «Λέγε με Αλέξανδρο Ιόλα! Πολύ θα το εκτιμούσα!». «Τι τρέλες είναι αυτές αγόρι μου;» «”Κουτσούδης” δεν είναι εύηχο, πώς να το κάνουμε τώρα;» «Θα σου ‘ρθει καμιά ιπτάμενη παντόφλα». «Μου ‘ρθει ξεμούρθει, εγώ θ’ αλλάξω το όνομά μου και θα φύγω για την Ελλάδα». «Τουλάχιστον πήγαινε στη Γερμανία ή τη Γαλλία… Η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη…