«ΛΙΖΑΑΑΑ!» φώναζε αγανακτισμένα για πολλοστή φορά η μητέρα της πλησιάζοντας το δωμάτιό της.«Τι είναι, ρε μαμά; Θα καταρρεύσει το σύμπαν αν δεν απαντήσω στο πρώτο κάλεσμα;»«Σε περιμένουμε στο σαλόνι. Είναι η σειρά σου. Ο κύριος Κλιμτ τελείωσε με μένα»«Μα έχω κανονίσει και δεν έχω και τίποτα να βάλω», διαμαρτυρήθηκε εκείνη, πετώντας τα ρούχα από την ντουλάπα στο πάτωμα.«Πρώτα θα σε ζωγραφίσει ο Γουστάβος και μετά θα βγεις».«Δε θέλω»«Τον έχουμε ήδη πληρώσει. Είμαστε οι χρυσοί χορηγοί του. Ανήκεις και εσύ στη συλλογή “Ο Κλιμτ και οι γυναίκες της χρυσής εποχής της Βιέννης”»«Μα, θα με περιμένουν τα παιδιά, σου λέω»Η μαμά την κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που φώναζε “μη – με-αναγκάσεις-να-το…