Τέχνη

Artemisia Gentileschi είσαι ροκ, μπαρόκ και κρύβεις στο στήθος σου την ψυχή του Καίσαρα

Μοιραστείτε το :

«Αρτεμίζια, παίζεις στο πρώτο επεισόδιο της σειράς Κιαροσκούρο στο Netflix», της φώναξε ενθουσιασμένα ο Φραντσέσκο.

​Η Αρτεμίζια τον πλησίασε χαμογελώντας.

Επιτέλους, ήταν μαζί με τον άνδρα που είχε επιλέξει η ίδια, τον Φραντσέσκο Μαρία ντι Νικολό Μαρίνγκι.

​Ούτε της τον επέβαλε ο πατέρας της, ούτε αναγκάστηκε να τον παντρευτεί λόγω ανωτέρας -και μη- βίας, ούτε τίποτα υποχρεωτικό.

​Τον ήθελε και την ήθελε. Τον αγαπούσε και την αγαπούσε.

Και της το απέδειξε βοηθώντας την να πετάξει ξανά με τα φτερά της, που τόσο βάναυσα της είχαν ψαλιδίσει.

​Με τη στήριξή του απέκτησε το δικό της εργαστήριο και βοηθούς, κάτι που απογείωσε την καριέρα της.

​Γιατί, ως γνωστόν, το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει… Αν είσαι μια Φεράρι κάπου παρατημένη χωρίς βενζίνη, δεν μπορείς να τρέξεις.

​Και εκείνη, μετά από όσα είχε τραβήξει, ήθελε να τρέξει. Να πατήσει γκάζι, να γράψει το κοντέρ 300.

​Δεν είχε περάσει και λίγα… Πολλά και τραυματικά ήταν.

​Τη βiασε ο φίλος και συνεργάτης του πατέρα της, γιατί ο κακός δεν είναι πάντα ξένος και της ζήτησαν να τον παντρευτεί για να «ξεπλυθεί» η ντροπή.

​Εκείνη, όμως, ήταν πιο δυνατή απ’ όσο φανταζόταν ακόμα και η ίδια.

​Τον μήνυσε και πήγαν στα δικαστήρια. Εκεί ξανάζησε όλο το μαρτύριο από την αρχή, αλλά άντεξε.

​Έπρεπε να βρει το δίκιο της, να γίνει το παράδειγμα, να τολμήσουν και άλλες γυναίκες να μιλήσουν.

​Όσο κι αν τη βασάνισαν -με και χωρίς εισαγωγικά- στην πολύκροτη δίκη, δεν έκανε πίσω.

​Δικαιώθηκε, αλλά ο ένοχος δεν τιμωρήθηκε. Τη γλίτωσε γιατί είχε πλάτες από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα.

​Η τύχη της άρχισε να γυρίζει όταν οι Μέδικοι, η πανίσχυρη οικογένεια της Φλωρεντίας και διάσημοι προστάτες των τεχνών, την πήραν υπό την προστασία τους.

​Έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών και τότε γνώρισε και τον Φραντσέσκο.

​Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Αμοιβαίος, παράφορος, παθιασμένος και με ουσιαστικό συναίσθημα.

​Την έσφιγγε τόσο δυνατά στην αγκαλιά του, που κολλούσαν όλα τα σπασμένα κομμάτια μέσα της.

​«Τι δείχνει δηλαδή η σειρά;» τον ρώτησε και κάθισε δίπλα του.

​«Γίνεται ένας φόνος στο μουσείο και κλέβουν το έργο σου, αυτό που ζωγράφισες τις προάλλες, που λες να ονομάσεις Ιαήλ και Σισέρα. Οκτώ επεισόδια έχει μόνο η σειρά, και η Νουαζέτα ενθουσιασμένη λέει να τα δει όλα απόψε».

​«Ναι, ξέρω, της αρέσουν αυτά. Όμως να προσέξει ποιον πίνακα θα βάλει στην ανάρτηση που σίγουρα θα γράψει».

​«Το ‘χει στο νου της, γιατί δεν ξεχνά τι έπαθε με τον Καραβάτζιο που κατηγορήθηκε για γυμνό και παραλίγο να πέσει η σελίδα της».

​«Τον αγαπώ τον Καραβάτζιο, έχω επηρεαστεί πολύ από αυτόν, το ξέρεις».

​«Ναι, όλοι το ξέρουν, το γράφει και η Βικιπαίδεια».

​«Τι άλλο γράφει για μένα;»

​«Ότι ήσουν το πρώτο από τα πέντε παιδιά και η μόνη κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι και ότι το πρώτο έργο που υπέγραψες ήταν η ‘Σουζάνα και οι γέροντες” σε ηλικία 16 ετών».

​«Προοικονομία, όπως μαθαίνουν και στο μάθημα των αρχαίων τα παιδιά στο Γυμνάσιο», σκοτείνιασε εκείνη. «Ζωγράφισα τη Σουζάνα να κάθεται γυμνή -μόλις είχε τελειώσει το μπάνιο της- και δύο γέρους κρεμασμένους από τον φράχτη να την παίρνουν μάτι. Έναν χρόνο αργότερα ο Agostino Tassi μού έκανε αυτό που σκέφτονταν οι γέροι να κάνουν στη Σουζάνα».

​«Σε θαυμάζω τόσο που τον αντιμετώπισες και τον πήγες στο δικαστήριο, που επέμενες και κρατήθηκαν πρακτικά, τα οποία θα υπάρχουν για πάντα».

​«Αναγκάστηκα. Μακάρι να μη χρειαζόταν να διαπιστώσω πόσο δυνατή είμαι. Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη. Με έσωσε. Η δημιουργία είναι φάρμακο. Για παράδειγμα στην Ιουδήθ πρωταγωνιστώ εγώ η ίδια, ως φαντασιακή ταύτιση, και κόβω τον λαιμό ενός πανίσχυρου στρατηγού».

​«Μετέτρεψες το τραύμα σου σε καλλιτεχνική δύναμη και βρήκες την απόλυτη καταξίωση», της είπε εκείνος τρυφερά. «Τον έχεις κάνει πολύ ρεαλιστικό τον πίνακα, θα μιλάνε αιώνες μετά γι’ αυτόν και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα για μια γυναίκα που ζει στον 17ο αιώνα», συμπλήρωσε.

​«Ας μην το συζητάμε άλλο. Πρέπει να φτιάξω και βαλίτσα. Υποσχέθηκα στον μπαμπά ότι το 1639 θα τον βοηθήσω να ολοκληρώσει τη διακόσμηση του ταβανιού στο παλάτι της Βασίλισσας στο Λονδίνο».

​«Θα μου λείψεις πολύ όσο θα είσαι μακριά μου», της είπε ο Φραντσέσκο και φίλησε ένα-ένα τα δαχτυλάκια της.

Εκείνα που τόσο είχαν πονέσει στο δικαστήριο τότε… Τους είχαν περάσει θηλιές και τα έσφιγγαν, προκαλώντας της αφόρητο πόνο και με κίνδυνο να πάθουν μόνιμη βλάβη και να μην μπορέσει να ξαναζωγραφίσει ποτέ.

​Όμως το κορίτσι του το άντεξε, ακόμα και τη στιγμή που κόντευαν να της τα σπάσουν, συνέχισε να φωνάζει ότι λέει την αλήθεια, πείθοντας τελικά τους δικαστές.

​«Θα σου γράφω κάθε μέρα. Όπως ο Ryan Gosling στο Notebook», του είπε. «Τα γράμματά μου προς εσένα θα ανακαλυφθούν από έναν ιστορικό τέχνης στο μέλλον και θα ολοκληρώσουν το παζλ της προσωπικότητάς μου. Θα δουν όλοι πόσο πάθος είχα και ότι διεκδίκησα την επαγγελματική και προσωπική ελευθερία μου με κάθε κόστος».

«Ισχύει. Στην υστεροφημία σου θα γράφει ξεκάθαρα πως ήσουν η γυναίκα που τόλμησε να ξεσκίσει την ανδροκρατούμενη πατριαρχία του αιώνα σου μέσα από την ίδια σου την τέχνη».

ΥΓ: Το κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, με εσκεμμένους αναχρονισμούς και σουρεάλ στοιχεία πάνω σε αληθινά ιστορικά γεγονότα.

​Περισσότερα για το ύφος και το concept της σελίδας θα βρείτε στις πληροφορίες της σελίδας.

About Author

Μοιραστείτε το :