«Αντουάν;» Ήταν η μόνη που τον φώναζε όπως τον βάφτισαν. Οι άλλοι τον φώναζαν Αντόλφ. «Πού είσαι;» συνέχισε τις φωνές επειδή δεν της απαντούσε. «Παίζεις πάλι το όργανό σου;» Της είχε ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι. Περνούσε όλο τον χρόνο στη δουλειά του κι εκείνη μεγάλωνε στο σπίτι τα πέντε παιδιά τους. Και χωρίς να της είχε βάλει στεφάνι. Ευτυχώς ο δικός της Αντωνάκης δεν είχε γείτονες σαν την κυρία Ξ. Παπαμήτρου. Αλλά και να είχε, θα την κανόνιζε. Αυτήν τη λέγανε Λουίζ-Αντέλ Μαόρ, όχι Ελενίτσα. Και είχε και τη δική της επιχείρηση. Δεν ήταν λίγο για μια γυναίκα της γενιάς της, 1850 ήταν αυτό. Ίσως αυτή η Νουαζέτα να…