Ο Σεφέρης διάβαζε στο σαλόνι όταν μπήκε μέσα με ορμή η Μαρώ, όπως την αποκαλούσε εκείνος. «Είσαι έτοιμος να ανοίξουμε σαμπάνιες;» τον ρώτησε και κάθισε στα γόνατά του. Από στιγμή σε στιγμή θα ανακοινώνονταν τα βραβεία Νόμπελ. «Δεν ξέρω αγάπη μου. Έχω να ανταγωνιστώ τον Σατρ, τον Νερούντα και πόσους άλλους», της είπε, πετώντας την εφημερίδα στο πάτωμα. Με εκείνη στην αγκαλιά του, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά σαν να ήταν έφηβος. «Θα το πάρεις. Ωραίες οι κερασιές του Νερούντα αλλά έχει έρθει η στιγμή σου. Και το χρωστάνε και στην Ελλάδα από τότε που το αρνήθηκαν στον Καζαντζάκη και τον Σικελιανό» είπε και κοίταξε την ειδοποίηση στο κινητό της.…

«Χωρίς εσένα θέλω να πεθάνω. Οπουδήποτε γυρίζω, βλέπω νύχτα», της είπε κοιτώντας την με λατρεία και πόνο. Εκείνη ήταν η Μαρία Κασαρές, μόλις 21 ετών και πασίγνωστη ηθοποιός. Εκείνος ήταν ο Αλμπέρ Καμύ, και τον αποκαλούσαν φιλόσοφο του παραλόγου. «Παράλογο;» φώναζε, εκείνο απαντούσε και εκείνος συνέχιζε να ζει τη ζωή του ανεξάρτητα από αυτό. Ήταν 30 ετών και είχε ήδη γράψει τα δύο μπεστ σέλλερ του «Ο Ξένος» και «Ο Μύθος του Σίσυφου». Αυτοί οι δύο δεν είχαν συναντηθεί τυχαία. Τους ένωνε η αόρατη κόκκινη κλωστή του σύμπαντος που γράφω και στην «Οδό Σχεδίας» και που θα παρουσιάσω στη Θεσσαλονίκη σε λίγες μέρες. Η Μοίρα όταν τους σύστησε, τους ρώτησε:…