-
Οικεία Καλλισπέρη| Ο πύργος που μαραζώνει..
«Γεώργιε, προχωράμε… παιδιά, σκυλιά, γατιά, δεν έχουμε, μαζί μας δε θα τα πάρουμε! Ας το κάνουμε για τις Τέχνες, τα Γράμματα, για την Πατρίδα, ρε γαμώτο», που θα ‘λεγε και η Πατουλίδου, είπε η Σεβαστή στον αδερφό της. «Θα συντάξω τα συμβόλαια και τα σχετικά, απόψε. Πιστεύω τα 4 οικόπεδα πέριξ της Ακροπόλεως, είναι αρκετά». «Συμφωνώ. Μου αρέσει που είναι αραιοκατοικημένη η περιοχή, μεγάλης ιστορικής αξίας. Μας ταιριάζει και θα ταιριάζει και στο σπίτι μας που θα γίνει Εστία Πολιτισμού», του είπε δίνοντάς του τον χαρτοφύλακά του. Ξεπροβοδίζοντάς τον, του είπε «Ονειρεύομαι ένα συγκρότημα που θα απαρτίζεται από ένα κύριο κτίσμα και δύο βοηθητικά. Δυόροφο, το σκέφτομαι. Στον πάνω όροφο…
-
Ο έρωτας δεν κρύβεται! Ούτε σε πίνακα του Βερμεέρ!
«Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται»! Το πρωτοείπε ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος πολλααά, πάρα πολλά χρόνια πριν, προ Χριστού, κι έκτοτε επιβεβαιώνεται συνεχώς! Τώρα σκέφτομαι ότι αυτό το απόφθεγμα ταιριάζει και με ένα άλλο που λέει για μια τύπισσα που θέλει να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει αλλά ας μην καφρίζουμε, γιατί θέλω να μιλήσω για Τέχνη και η κουλτούρα δε συνάδει με το καφριλίκι! Ο έρωτας λοιπόν, ακόμα και αν μείνει κρυφός για δυόμισι αιώνες, κάτω ας πούμε από μια παχιά στρώση χρώματος σε έναν πίνακα, στο τέλος με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα βγει στην επιφάνεια! Ποιος πίνακας, ποιος έρωτας, ποια παχιά…
