Σαν σήμερα το 1904 στην Φιγκέρες – Κολοκοτρωνίτσι, ο Σαλβαδόρ – Περίανδρος που ήθελε τάξη, ηθική και ομοσπονδία, και η Φελίπα-Πρωτευουσιάνα απέκτησαν ένα αγοράκι!

Το ονόμασαν Σαλβαδόρ Jr Φελίπε Χαθίντο Νταλί ι Ντομένεκ Μανωλάκη και το πρώτο γενέθλιο πάρτι του το οργάνωσαν στον τάf0 του αδερφού του.

«Χρόνια πολλά! Χάπι μπέρθντει! Να είσαι γερός και καλότυχος και να μην ξεχνάς ότι εσύ δεν είσαι εσύ, αλλά η μετενσάρκωση του νεκρού αδερφού σου», ήταν οι ευχές τους σε αυτόν!

Στα αλήθεια αυτό, όχι σε μυθοπλασία.

Ε, όταν ξεκινάει έτσι η ζωή σου, σίγουρα δε θα έχεις αυτή του μέσου ανθρώπου, δηλ, γραφείο 9-5, γάμος, παιδιά, βαφτίσια, κανά τσιπουράκι και νέτφλιξ – γνώμη μου.

Στα πέντε του; Στα 6 του; Κάπου εκεί, με το που ξεκίνησε να διαβάζει, έπεσε στα χέρια του το ολοκαίνουριο βιβλίο της Τάνιας Χρυσού “Αν…Ανάποδα”

ΕΧΕΙΣ ΣΚΕΦΤΕΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ
ΑΝ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΗΤΑΝ… ΑΝΑΠΟΔΑ;
ΑΝ… ΤΑ ΠΑΓΩΤΑ ΜΑΣ ΕΓΛΕΙΦΑΝ;
ΑΝ… ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΘΟΜΑΣΤΑΝ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΙΑΣ ΜΥΓΑΣ;
ΑΝ… ΤΑ ΖΩΑ ΜΑΣ ΗΘΕΛΑΝ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ;

Αυτό ήταν!

Άνοιξε ένας νέος μαγικός κόσμος μπροστά του!

Η φαντασία του και τα πινέλα του έβγαλαν φτερά και άρχισε να δημιουργεί ιδιαίτερους κόσμους!

Τα χρόνια τρέξανε νερό, τελείωσε το σχολείο και ήρθε η ώρα να σπουδάσει και να γίνει πανεπιστήμονας, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου!

​«Μάδρε, θα πάω στη Μαδρίτη, στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Έκλεισα θέση στη φοιτητική εστία», ανακοίνωσε ο δεκαοχτάχρονος μακρυμάλλης Σαλβαδόρ στην μητέρα του.

«Ζακέτα να πάρεις, αγόρι μου», συμφώνησε η μάδρε, πάντα υποστηρικτική.

Άλλωστε εκείνη του πήρε τα πρώτα του πινέλα και τον παρότρυνε να ζωγραφίζει αντί να μαθαίνει μόνο τους νομούς της Ισπανίας και τις πρωτεύουσες των χωρών, εμμονή του πατέρα του αλλά που του φάνηκε χρήσιμη εν τέλει, γιατί ταξίδεψε πολύ!

«Κουρέψου, ξύρισε και αυτές τις φαβορίτες του Κόκοτα και άσε τις σαχλαμάρες. Έχουμε στρωμένη δουλειά» του το ξέκοψε ο πατέρας του.

«Πατέρα έχεις πιο μεγάλη φαντασία από μενα αν πιστεύεις ότι θα βαλω κοστούμι και θα αγορεύω στο δικαστήριο».

«Σαλβαδόρ- Μανωλάκη! Σέβας! Άσε τις γελοιότητες, είπα. Να είσαι σοβαρός» φούντωσε ο πατήρ.

«Πάντως, πολλοί μπερδεύουν την σοβαρότητα με τη σοβαροφάνεια» σχολίασε ανέμελα η Μάδρε.

«Εσύ τον έκανες έτσι» εκνευρίστηκε και μαζί της ο σύζυγος και έφυγε από το δωμάτιο.

Με την υποστήριξη της πρωτευουσιάνας μητέρας, ο Σαλβαδόρ έφυγε για την Μαδρίτη.

Οι πρώτοι άνθρωποι που γνώρισε και κόλλησε εκεί, δεν ήταν τίποτα τυχαίοι -πώς θα γινόταν αλλιώς άλλωστε;- αλλά ο Λόρκα και Μπουνιουέλ.

Ο Λόρκα τον ερωτεύτηκε τρελά, ο Μπουνιουέλ τον έβλεπε φιλικά, γύρισαν και μια ταινία μαζί, τον Ανδαλουσιανό Σκύλο αλλά μετά, στα άφτερ πάρτι, ο Μπουνιουέλ πήγαινε με τον αντιπαθέστατο Τσάρλι Τσάπλιν ενώ ο Σαλβαδόρ διάβαζε Φρόυντ.

​«Όλα είναι το ασυνείδητο», του ψιθύριζε μέσα από τις σελίδες ο Σίγκμουντ, «όλα είναι σεξουαλικές ερμηνείες και η μάδρε φταίει για όλα».

Τότε σκέφτηκε να αρχίσει να ζωγραφίζει τα όνειρά του και οι Σουρεαλιστές με αρχηγό τον Αντρέ Μπρετόν του άνοιξαν τις πόρτες του ιδιωτικού τους κλαμπ.

Μετά όμως άρχισαν να του μιλάνε ψωνισμένα και να τον προσβάλλουν.

​«Είσαι πολύ εμπορικός, εμείς θέλουμε ποιότητα και τέλος πάντων δε σε αναγνωρίζουμε ως δικό μας».

Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις ποιος λέει τι πίσω από την πλάτη σου, αλλά αν σε υποτιμά και σε προσβάλλει μες στα μούτρα, ε, πρέπει να κάνεις ό,τι έκανε ο Σαλβαδόρ.

Να βάλεις δηλαδή τέρμα στα ηχεία το Self Esteem των Offspring και να τους γυρίσεις την πλάτη.

Σε καμία περίπτωση δεν έβαλε τον μυρμηγκοφάγο που είχε για κατοικίδιο, να κλαίει.

Άλλωστε πιο σουρεάλ από το να σε βγάλουν από την ομάδα των Σουρεαλιστών, ενώ είσαι ο ίδιος ο ορισμός του σουρέαλ, δεν υπάρχει.

​Το 1929 ήταν η χρονιά σταθμός, που χώρισε τη ζωή του στο πριν και το μετά.

Πριν την Γκάλα και μετά την Γκάλα.

Μόλις την είδε, έπαθε power of love. ​

«Θέλω να είσαι η κολλητή μου, ο κολλητός μου, η γκόμενα μου, η ερωμένη μου, η μαμά μου, ο μπαμπάς σου, το παιδί μου, η γυναίκα μου, η γιαγιά μου, η νονά μου, θέλω να είσαι τα πάντα μου», της είπε.

​Εκείνη ξεδίπλωσε και άρχισε να γλείφει ένα γλειφιτζούρι Chupa Chups που εκείνος είχε ζωγραφίσει το λογότυπο.

Για λίγο δε μίλησε κανείς.
Μετά γύρισε στον Πολ Ελυάρ, τον σύζυγό της και του είπε «θα πάρουμε διαζύγιο, θα γίνω αυτά που θέλει ο ζωγράφος».

«Εντάξει κι εγώ κουμπάρος»
της απάντησε χαλαρός Σουηδός εκείνος. Οι πόρτες του γάμου τους, δεν ήταν ποτέ ερμητικά κλειστές.

Και αφού η Γκάλα έγινε το «πάντα του», ο Σαλβαδόρ έφυγε για τη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης στο Λονδίνο φορώντας κάτι λιτό και απέριττο, το σκάφανδρο δύτη.

Κάτι δεν υπολόγισε σωστά όμως και παραλίγο να πάθει ασφυξία.

Προσπαθούσε να βγάλει το αυτό που μπαίνει στο κεφάλι -είστε σίγουρα συγγραφέας;-, χτυπιόταν σαν το χταπόδι, κι οι από κάτω χειροκροτούσαν νομίζοντας ότι είναι performance art!

«Κοίτα πόσο πειστικά παριστάνει ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει- δώστε του ένα Όσκαρ, λέγανε μέχρι που την τελευταία στιγμή τον έβγαλαν λιπόθυμο από τη στολή.

«Ήθελα απλώς να δείξω πόσο βαθιά βουτάω στο ασυνείδητο», τους είπε χαλαρά στρίβοντας το μουστάκι του μόλις συνήλθε.

Ε, μετά για να συνέλθει, έφυγε στην Αμερική. Εκεί συνέχισε να ζωγραφίζει, να διοργανώνει -τουλάχιστον- εκκεντρικά events ενώ παράλληλα έφτιαχνε εφιάλτες για τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και καρτούν με τον Γουόλτ Ντίσνεϊ.

​Στο τέλος, γύρισε στη Γαλλία, αγόρασε ένα κάστρo στην Γκάλα, όπου για να την επισκεφτεί έπρεπε να πάρει γραπτή πρόσκληση από την ίδια!

Μέσα στο κάστρο της έφτιαξε κι ένα καφέ της Χαράς, στο οποίο γινόντουσαν θρυλικά πάρτι, αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα γιατί είμαστε οικογενειακή σελίδα!

Θα κλείσω λέγοντας ότι ​αγαπώ όλους τους πίνακές του και ότι είναι ο πιο αγαπημένος μου από όλους τους αγαπημένους μου ζωγράφους!

Σουρεάλ, γαρ!

ΥΓ: Θυμίζω ότι το κείμενο περιέχει αλήθειες μέσα στη μυθοπλασία του! Κοιταμε τις πληροφορίες της σελίδας!

About Author