Κυριακάτικο απόγευμα στο νησί
«Μην επιμένεις Ντεγκά. Δεν παίζει δίπλα στους δικούς μας πίνακες να βάλουμε τις πιτσιλιές του Σερά».
«Καλά σου λέει ο Μονέ», συμφώνησε και ο Ρενουάρ. «Δεν έχει καμία δουλειά ο Σερά στην Έκθεση του Σαλόν!»
«Πιστεύω ότι τον αδικείτε. Ιδίως εκείνο το “Κυριακάτικο απόγευμα στο νησί”, που φτιάχνει τώρα, θα είναι αριστούργημα!»
«Ποιο νησί;»
«Ε, ποιο νησί κι εσύ… Τον Αη Στράτη, οκέι τώρα;»
«Αφού κι εσύ τον κοροϊδεύεις μωρέ… “Συμβολαιογράφο” δεν τον αποκαλείς;»
«Άλλο τον πειράζω, κι άλλο τον αδικώ!»
Πράγματι του είχε βγάλει αυτό το παρατσούκλι λόγω της σοβαρότητας, της αυστηρής πειθαρχίας και του απόλυτα μεθοδικού τρόπου που δούλευε αλλά και του dress code του.
Φορούσε πάντα σκούρα επίσημα κοστούμια ακόμα κι όταν ζωγράφιζε.
Ωστόσο, αν και ο ίδιος λάτρευε την κίνηση, το φως των θεάτρων και τις μπαλαρίνες, σεβόταν βαθιά τον κατά 25 χρόνια νεότερό του Σερά, που έβλεπε την τέχνη σχεδόν σαν… μαθηματικά.
«Σκεφτείτε το» είπε στους άλλους δύο και ξεκίνησε για το ατελιέ του Σερά.
Τον βρήκε με το σκούρο Αρμάνι του να βάζει σχολαστικά τελίτσα τελίτσα το χρώμα στον καμβά.
«Άντε πάλι… τσίκι-τσίκι με τις τελείες! Θα γεράσεις μέχρι να το τελειώσεις!» του είπε.
«Συνάδελφε, δεν ξέρω αν θα γεράσω, άλλωστε, το μόνο που έχουμε είναι το παρόν.
Σε άλλα νέα, ευτυχώς είμαι από πλούσια οικογένεια και δεν χρειάζεται να πουλήσω πίνακες για να ζήσω. Όποτε τελειώσει!».
«Ναι, αλλά θες να μπεις στο Σαλόν ντι Παρί σε αυτήν τη ζωή, όχι στην επόμενη!»
«Και… Que Sera, Sera! Whatever will be, will be!»
«Και φιλόσοφος! Σοβαρά τώρα, πότε θα τον τελειώσεις; Προσπαθώ να γίνω το βύσμα σου για το Σαλόν. Θα αργήσεις πολύ;»
«Μόνο δύο χρόνια, δεκάδες προσχέδια και εκατομμύρια κουκκίδες για να αποτυπώσω την παρισινή αστική τάξη να χαλαρώνει δίπλα στον Σηκουάνα!»
«Καλά κρασιά! Ένιγουέι, πάμε θέατρο το βράδυ; Έχω εισιτήρια» του πρότεινε ο Ντεγκά προσπαθώντας να τον βάλει στις σωστές παρέες.
«Έχω κανονίσει».
«Με ποιον;»
«Να μη σε νοιάζει», απάντησε ο Σερά και συνέχισε σχολαστικά, τελίτσα-τελίτσα, να σχηματίζει τη μορφή πάνω στο γρασίδι.
«Πουαντιγισμός και Νεοϊμπρεσιονισμός, φίλε μου», είπε αλλάζοντας θέμα. «Η τεχνική μου βασίζεται σε κουκκίδες καθαρού χρώματος απευθείας στον καμβά, τη μία δίπλα στην άλλη…»
«Βαρέθηκα ήδη! Φεύγω! Αν αλλάξεις γνώμη, έλα στην Όπερα να χαζέψουμε τις μπαλαρίνες!»
«Προτιμώ τα μιούζικαλ».
«Ε, τότε, να κλείσω θέσεις στο “Sunday in the Park with George”. Ο Άντονι από το Bridgerton θα πρωταγωνιστήσει στη σκηνή του Λονδίνου το 2027!»
«Εμπνευσμένο από τον πίνακά μου! Εσύ να τα βλέπεις αυτά και οι Ρενουάρ και Μονέ».
«Εγώ τα βλέπω φίλε μου! Άντε φεύγω! Να περάσεις και εσύ καλά στο κρυφό σου ραντεβού!»
Ο Σερά ήταν τόσο μυστικοπαθής που ούτε οι πιο στενοί του φίλοι δεν γνώριζαν τίποτα για την προσωπική του ζωή.
Το 1889 είχε γνωρίσει τη 20χρονη Μαντλίν Κνόμπλοχ, μοντέλο της εργατικής τάξης.
Λόγω της κοινωνικής διαφοράς, ζούσαν κρυφά σε ένα μικρό διαμέρισμα και είχαν αποκτήσει κι έναν γιο, τον Πιερ-Ζωρζ.
Ο Σερά είχε απαθανατίσει κρυφά την Μαντλίν στο έργο του «Νέα γυναίκα που στολίζεται».
Κανείς δεν έμαθε για τη γυναίκα και τον γιο του… μέχρι λίγο πριν τον ξαφνικό θάνατό του το 1891, σε ηλικία μόλις 31 ετών.
Είχε προλάβει όμως λίγες μέρες πριν, να συστήσει τη Μαντλίν και το μωρό στους πλούσιους γονείς του.
Εκείνοι έπαθαν μια «αριστοκρατική συγκοπή», αλλά τελικά φέρθηκαν δίκαια σαν τη Βάιολετ Μπρίτζερτον.
Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…
ΥΓ: Οι διάλογοι είναι μυθοπλασία, οι πληροφορίες είναι γεγονότα. Βλέπουμε τις πληροφορίες της σελίδας για τυχόν σουρεάλ σημεία και αναχρονισμούς!
About Author
Μπορεί να σας αρεσει
Caravaggio, διάσημος, μπαρόκ και επικηρυγμένος
Το πορτρέτο του Δόκτορα Φελίξ Ρέι βρέθηκε σε ένα κοτέτσι!
