Κλέψανε τον Ρενουάρ!

Ο Ρενουάρ πήγαινε πάνω κάτω στο σαλόνι και σκεφτόταν πώς θα το έλεγε στη γυναίκα του που από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν. Δεν ήθελε να την ταράξει. Περίμενε το δεύτερο παιδί τους και, ευτυχώς, που εκείνο το Σαββατοκύριακο έλειπε στους γονείς της μαζί με τον γιο τους.

​«Άλις;» της φώναξε μόλις άκουσε τα κλειδιά της στην πόρτα.

​«Ρένο μου;» τον ρώτησε με απορία εκείνη, μπαίνοντας στο σπίτι. «Τι συμβαίνει;»

​«Αγάπη μου, πάθαμε Τζοκόντα…» προσπάθησε να της το φέρει μαλακά εκείνος, σκάζοντας ένα αμήχανο μειδίαμα.

​«Δηλαδή; Γιατί με κοιτάς με αυτό το αινιγματικό χαμόγελο;»

​«Πλάκα πλάκα, παίζει να μου στράβωσε λίγο το στόμα από το σοκ…»

​«Τι έγινε βρε αγάπη μου;» 

​«Εμ… τι άλλο ξέρεις για την Τζοκόντα;» έκανε άλλη μία προσπάθεια εκείνος χρησιμοποιώντας το ίδιο παράδειγμα.

​«Ότι δεν έχει φρύδια;» χαχάνισε εκείνη.

​«Μη γελάς! Προσπαθώ να σου πω κάτι σοβαρό, αν και ομολογώ, με κάπως ανορθόδοξο τρόπο…»

​«Ξέρω ότι λαμβάνει ερωτικά γράμματα στο Λούβρο. Σου στέλνουν ερωτικά dm στο Insta; Να τα σπάσω όλα;» σοβάρεψε ξαφνικά εκείνη.

​Η Άλις ήταν τρομερά ερωτευμένη μαζί του. Είχε δώσει ολόκληρη μάχη με τους αριστοκράτες γονείς της για να πάρει την ευχή τους, την οποία δεν έδωσαν ποτέ οικειοθελώς, αλλά αναγκάστηκαν όταν εκείνη έμεινε έγκυος. 

Δεν ήθελαν με τίποτα για την κόρη τους τη Λαίδη  έναν «αλητάμπουρα» ζωγράφο.

​«Όχι, βρε αγάπη μου! Καμία σχέση» την καθησύχασε αμέσως.

​«Ε, τι τότε; Πες το, να το πάρει το ποτάμι!»

​«Μπήκαν στο σπίτι μας. Αυτό που θα γίνει μουσείο όταν πεθάνουμε και περάσουν τα χρόνια. 

Γύρισα από το θέατρο -είχα πάει να δω τη Ράντου, συγκλονιστικός μονόλογος, μπάι δε γουέι- και όταν επέστρεψα, είδα το σπίτι ανάστατο»

​«Τι;;; Και δεν μου το λες τόση ώρα αλλά μου κάνεις κουίζ για την Τζοκόντα;» φρίκαρε εκείνη. 
​«Τι πήραν; Μας λήστεψαν;» 

​«Βούτηξαν τέσσερις πίνακες. Εννέα εκατομμύρια ζημιά, βέβαια. Και ο ένας τους έπεσε στον κήπο. Οπότε, χάσαμε τρεις»

​«Καλά, τόσα λεφτά δώσαμε για τον συναγερμό, δεν χτύπησε;»

​«Χτύπησε! Ο δήμαρχος δήλωσε ότι οι μηχανές της ΔΙΑΣ χρειάστηκαν μόλις πέντε λεπτά για να φτάσουν. 

Είπε επί λέξει: “Ο συναγερμός ενεργοποιήθηκε στις 5:48 το πρωί και στις 5:53 η αστυνομία ήταν στο σημείο”.

Αλλά οι τύποι είχαν γίνει ήδη καπνός!»

Και λέγοντας αυτά, ο Ρενουάρ κατέρρευσε στην πολυθρόνα του, χάνοντας εντελώς την αυτοκυριαρχία που πάλευε να διατηρήσει τόση ώρα.

​«Πάλι καλά που δεν ήμασταν μέσα, Ρένο μου!» του είπε εκείνη τρυφερά, πλησιάζοντας για να τον αγκαλιάσει. 

«Εμείς να είμαστε καλά! Οι πίνακες ξαναγίνονται!» πρόσθεσε.

​«Άλις, δεν “ξαναγίνονται” οι συγκεκριμένοι πίνακες! Πρόκειται για αριστουργήματα!»

​«Απλώς λέω ότι έχεις φοβερό ταλέντο, άντρα μου! Εδώ, στο Παλέρμο, το 1882 ζωγράφισες το πορτρέτο του Ρίχαρντ Βάγκνερ σε μόλις τριάντα πέντε λεπτά!»

​«Άλλο αυτό!»

​«Ίσως να πρέπει να βάλουμε κι εμείς αλεξίσφαιρα τζάμια και φύλακες, όπως η Τζοκόντα…»

​«Ίσως. Αν και Τζοκόντα μόνο μία…»

​«Και Ρενουάρ μόνο ένας» του είπε και τον αγκάλιασε ακόμα πιο σφιχτά.

ΥΓ: Βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα της προχθεσινής κλοπής των πινάκων του Ρενουάρ από το μουσείο-σπίτι του στη Νότια Γαλλία. 

Το κείμενο είναι μυθοπλαστικό και περιέχει στοιχεία σουρεαλισμού και αναχρονισμούς-βλέπουμε τις πληροφορίες της σελίδας. 
​

About Author