Μιχάλης Τσαουσόπουλος, ο αγαπημένος μου ραδιοφωνικός παραγωγός και DJ

Μοιραστείτε το :

Ακούω πολλή μουσική. Με το που θα ανοίξω τα μάτια μου, αντανακλαστικά, με την τσίμπλα στο μάτι, βάζω το MAD να παίζει μέχρι να ετοιμαστώ για τη δουλειά. Βέβαια τώρα, η μία τηλεόραση παίζει Νικελόντεον, για ευνόητους λόγους, κι η άλλη MAD, μέχρι να πλυθούμε, ντυθούμε και κλείσουμε την εξώπορτα πίσω μας.

Με το που μπω αυτοκίνητο και βάλω μπροστά τη μηχανή, ξεκινάει να παίζει και το ραδιόφωνο κι όταν κατέβω από το αυτοκίνητο, κατά τη διάρκεια που περπατάω ή που χρησιμοποιώ κάποιο ΜΜΜ, ακούω ραδιόφωνο με τα ακουστικά μου. Αν και γενικά δε θα με έλεγες loyal customer, στο ραδιόφωνο εχω μακροχρόνια σταθερή σχέση με ένα συγκεκριμένο σταθμό κι ένα συγκεκριμένο ραδιοφωνικό παραγωγό, τον Μιχάλη, τον Τσαουσόπουλο!

Ο Μιχάλης Τσαουσόπουλος, γνωστός και ως Michael 267, δε νομίζω να χρειάζεται να σας πω ποιος είναι. Είναι ένας από τους γνωστότερους και πιο επιτυχημένους παραγωγούς ραδιοφώνου και DJ, εδώ και πολλές δεκαετίες. Έχει περάσει από πολλά ραδιόφωνα και διάφορες ραδιοφωνικές εκπομπές με πρώτο -επίσημο- σταθμό τον Αθήνα 9.84FM.

Αργότερα πήγε στον Ant1 Radio, όπου όπως έχει πει ο ίδιος σε συνέντευξη στο HumanAdvanced.com, πέρα από τη μουσική, με την οποία ασχολιόταν αποκλειστικά ως τότε, εντρύφησε και στο επιχειρηματικό κομμάτι, πώς να φέρει κέρδη δηλαδή, και μετά πήγε και σ’ άλλους σταθμούς, αλλά δε θα αναφέρω εδώ όλο το βιογραφικό του γιατί θα πρέπει να γράψω κατεβατό.

Είναι εξαιρετικά δημοφιλής, αποκλειστικά και μόνο από τη δουλειά του και παρ΄όλο που κινείται μέσα στη showbiz, κανένας δεν ασχολείται με τα προσωπικά του, κι ας κυκλοφόρησε και σχετικά πρόσφατα η είδηση ότι παντρεύτηκε. Στη συνείδηση του κόσμου γενικά, είναι ελεύθερο πουλί, αιώνιο νιάτο! Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δίνει προτεραιότητα στη δουλειά του και νομίζω αυτό βγαίνει και παραέξω.

Τα τελευταία πολλά χρόνια, έχει καθημερινά εκπομπή στο Athens DeeJay, για λογαριασμό του Ομίλου Αττικές Εκδόσεις, στον οποίο εργάζεται ως γενικός διευθυντής. Παρουσιάζει  την πρωϊνή εκπομπή Breakfast κι έχει και συνοδοιπόρους τη Μαρία Ενεζλή, τον Erwin και τον Σκιαδά, που όταν έχουν κέφια, δίνουν ρεσιτάλ. Κυριολεκτικά χτυπιέμαι από τα γέλια στο τιμόνι του αυτοκινήτου και μέχρι τώρα, αν με διαβάζεις, γνωρίζεις καλά πόσο φοβάμαι την οδήγηση. Με κάνει να ξεχνάω τη φοβία μου και να διασκεδάζω. Αυτό από μόνο του, λέει πολλά!

Οι γνώσεις του για τη μουσική σκηνή, είναι αδιαμφισβήτητες. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγει καινούριο κομμάτι και να μην το παίξει πρώτος ή από τους πρώτους κι έχει τύχει να ακούσω κομμάτι πρώτη φορά απ’ την εκπομπή του και να σκεφτώ «αυτό τώρα μ’ αρέσει;» και με τη δευτερότριτη φορά, όντως να μ’ αρέσει. Διαμορφώνει ως ένα βαθμό και τα μουσικά μου ακούσματα, θα έλεγα!

Προσωπικά, μ’ αρέσει επίσης,που ανάμεσα στα κομμάτια που βάζει το πρωί, που είναι όλα καινούριας εσοδείας, θα «πετάξει» κι ένα από τα παλιά, απ’ τα νιάτα μου. Μπορει και συνδυάζει τραγουδάρες του παρελθόντος και του παρόντος, χωρίς να ακούγεται παράταιρη η αλλαγή.

Αυτά ως προς το μουσικό κομμάτι. Πέρα από το ότι «παίζει» το είδος μουσικής που προτιμώ, ξένη mainstream – pop – dance, πώς τη λένε, χορευτική, κλαμπίστικη τέλος πάντων, έχει πάρα, πάρα πολύ πλάκα. Τρελαίνομαι για το χιούμορ του!

Γι’ αυτό και είπα να γράψω ένα κείμενο στη νουαζέτα μου για πάρτη του! Αφορμή το σημερινό περιστατικό που άρχισα να χαχανίζω μόνη μου δυνατά, σε ένα ασφυκτικά γεμάτο τραίνο, όρθια πάνω σε αγουροξυπνημένους ανθρώπους που πηγαίνανε στη δουλειά τους. Μιλάμε, με έπιασε νευρικό και να μην μπορώ να σταματήσω.

Γενικά, γελάω, κακαρίζω δυνατά με το χιούμορ του. Είναι έξυπνο, γρήγορο, ατακαδόρικο, to the point! Έχει και χημεία με την ομάδα που τον σιγοντάρει και δένει το γλυκό. Ευτυχώς που βλέπανε οι άνθρωποι τα ακουστικά και δε φώναξαν κανέναν να με μαζέψει!

Τσεκαρισμένο πολλάκις, ο άνθρωπος αυτός είναι εγγυημένος τρόπος να μου φτιάξει το κέφι και να ξεκινήσει καλά η μέρα μου. Κι ως γνωστόν, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Μέχρι να φτάσω και να μπω στο γραφείο μου λοιπόν, όπου αναγκάζομαι να βγάλω τα ακουστικά, τον ακούω συνεχώς, καθημερινώς και αδιαλείπτως.

Κάπου εδώ, να πω οτι εγώ κι οι φίλες μου έχουμε μεγαλώσει μαζί του! Αυτός βέβαια μένει ίδιος και αναλλοίωτος στο χρόνο, ενώ εμείς απο…μαθήτριες του σχολείου έχουμε γίνει…εμ, μην πω μεσήλικες κυρίες, ας πω μεγαλύτερες.

Που λέτε, σαν χθες το θυμάμαι που ήμασταν μαθήτριες και είχε έρθει με την ομάδα του στην πλατεία της Αγ. Παρασκευής, για να παρουσιάσει την «πιο γρήγορη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, ΝΑΙ ή ΟΧΙ» του ΑΝΤ1. Σε αυτό το σόου, διαγωνίζονταν μικροί και μεγάλοι στις διάφορες πλατείες, για τριάντα δευτερόλεπτα (ή για 1 λεπτό, δε θυμάμαι ακριβώς), όπου έπρεπε να απαντήσουν στις διάφορες ερωτήσεις που θα τους έκανε ο Μιχάλης χωρίς να πούνε «ναι» ή «όχι» , κι αν τα κατάφερναν θα έπαιρναν ένα ολόκληρο 5χίλιαρο. Δραχμές εννοώ, που τότε, τοοοοοοοτε, ήταν σεβαστό ποσό!

Τώρα, αυτήν τη στιγμή περνάει μπροστά από τα μάτια μου η σκηνή με το αγόρι που μου άρεσε στο σχολείο -παρεμπιπτόντως ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή αγόρια, δεν είχα καμία ελπίδα εις τον αιώνα τον άπαντα- να είναι μια ανάσα από το να πάρει το 5χίλιαρο και να το χανει το τελευταίο δευτερόλεπτο, όταν τον ρώτησε αν έχει μαζί τον Βουκεφάλα (το αγόρι το λέγανε Αλέξανδρο) και εκείνο απάντησε «Όχι..»! μπιιιιιιπ, ακούστηκε η κόρνα που είχε μαζί της η μία απο τις τρεις κοπέλες που συνόδευαν τον Μιχάλη και σήμαινε το τέλος της δοκιμασίας.

Ίσως να το θυμάμαι τόσο καλά γιατί το χαμε γράψει σε βιντεοκασσέτα (βιντεοκασσέτα, δραχμές κλπ, αρχίζω και νιώθω πολύ μεγάλη ξαφνικά) και το στιγμιότυπο, το είδα άπειρες φορές. Έχω μπροστά μου τα γαλάζια μάτια του, γεμάτα απορία που έχασε την τελευταία στιγμή.

Επίσης, μία από τις καλύτερες φίλες μου, έως και σήμερα, πήρε μέρος κι ενώ η διάρκεια του παιχνιδιού ήταν όπως είπαμε -κι όπως νομίζω, δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά- 30 δευτερόλεπτα, η φίλη μου έχασε το 32’’, που είπε «ναι» κι αν και το όλο θέμα, μετά από τόσα χρόνια έχει παραγραφεί, οφείλω να το πω, γιατί το συζητούσαμε! Ποιος ξέρει τι είχε γίνει, πάνω στην ένταση του παιχνιδιου, ξέφυγαν τα δυο δευτερόλεπτα και το 5χίλιαρο έκανε φτερά.

Κάτι άλλο που επίσης θυμάμαι και με κάνει και χαμογελάω, ήταν σε ένα πάρτι στο μαγαζί Assos, που έπαιζε μουσική ο Μιχάλης και είχαμε πάει γιατί ξέραμε οτι θα διασκεδάσουμε και θα χορέψουμε μέχρι τελικής πτώσης. Αυτό πριν …15 χρόνια περίπου. Κάποια στιγμή, προς τις πρωινές ώρες, ξεθεωμένη, κάθησα σε ένα σκαμπό κι ακούμπησα πάνω σε ένα …ηχείο και με πήρε ο ύπνος. Δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο για μένα, ως γνωστόν ο ύπνος ήταν ευκολάκι κάποτε σε συγκριση με σήμερα που τον κυνηγάω να μου κάτσει, αλλά ο Τσαουσό, ανησύχησε ελαφρώς «τι έπαθε αυτή, καλά είναι;» «Ναι, κοιμάται, μη δίνεις σημασία!» του απάντησαν οι φίλες μου! αχαχαχα

Μετά από αυτά τα μακρινά φλας μπακ, να σας πω ότι πρόπερσι, στα γενέθλιά μου, η φουντουκονονά είχε στείλει μήνυμα στην αντίστοιχη στήλη του σταθμού για να με πάρουν τηλέφωνο να μου διαβάσουν το μήνυμα της και να μου ευχηθούν χρόνια πολλά. Το ‘χα στο αθόρυβο,είχα αργήσει να σηκωθώ από το κρεβάτι και έτρεχα για τη δουλειά και είδα τις αναπάντητες όταν ήταν πλέον πολύ αργά. Έσκασα. ΕΣΚΑΣΑ όμως. Και ήταν και ωραίο μήνυμα, από αυτά που αρέσουν στον Μιχάλη, τον κολλητό! :Ρ

Τσαουσό, σε ακούγαμε ως μαθήτριες, σε ακούγαμε και σε χορεύαμε στα διάφορα μαγαζιά ως έξαλλα νιάτα, σε ακούμε και μας φτιάχνεις τα πρωινά τώρα που είμαστε…μεγάλες Φτάσαμε να σε αναγνωρίζει και να σε αποκαλεί με το μικρό σου όνομα το παιδί μας! Προχωράμε μαζί!

Το πιστό σου κοινό!

Νουαζέτα, υιός και φίλες!

Πηγή φωτογραφίας

Μοιραστείτε το :