«Να κεράσω ένα υποβρύχιο;» ρώτησε την όμορφη Γαλλίδα που χάζευε τους πίνακες στο σαλόνι του. «Παρντόν;» αναπήδησε εκείνη ξαφνιασμένη. Δεν τον είχε ακούσει να πλησιάζει, ηταν προσηλωμένη στα έργα του. «Μαστίχα Χίου σερβιρισμένη πάνω σε κουτάλι βυθισμένο σε παγωμένο νερό. Έτσι γλυκαίνουν οι Έλληνες τις ωραίες συναντήσεις!», της εξήγησε και έβαλε το δικό του κουτάλι στο στόμα χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Η καρδιά της φτερούγισε. Δεν τον λέγανε τυχαία «Δον Ζουάν των Ζωγράφων». Όλες οι συμφοιτήτριες τους τον περιτριγύριζαν όπως οι μέλισσες το μέλι και όχι άδικα. Ήταν κούκλος, δυναμικός, τολμηρός, πλούσιος, ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και δεν φοβόταν να το πάρει. Είχε έρθει…

Ο Τσαρούχης χάζευε τους ναύτες που είχε ζωγραφίσει στον πίνακα και χαμογελούσε όταν έλαβε μήνυμα στο κινητό του. Χαμογέλασε ακόμα περισσότερο, τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται, σκέφθηκε. Του είχε στείλει ο ένας από τους δύο εικονιζόμενους στον πίνακα. «Κατεβαίνει όλο το βασιλικό ναυτικό στο Ζάππειο. Αγριεμένο. Ανησυχώ για σένα», διάβασε και σταμάτησε να χαμογελάει. Εκείνη τη στιγμή τον πλησίασε η θεία του η Δέσποινα, η αδερφή της μητέρας του και γυναίκα του βασιλιά των κονιάκ, Μεταξά. Στο σπίτι τους, ένα περίφημο νεοκλασικό, έργο του σπουδαίου αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ, μεγάλωσε. Αρχικά, γιατί η μητέρα του θεωρούσε ότι λερώνει τους τοίχους με τις νερομπογιές και τις τέμπερές του και του φώναζε, όπως και…