«Να κεράσω ένα υποβρύχιο;» ρώτησε την όμορφη Γαλλίδα που χάζευε τους πίνακες στο σαλόνι του. «Παρντόν;» αναπήδησε εκείνη ξαφνιασμένη. Δεν τον είχε ακούσει να πλησιάζει, ηταν προσηλωμένη στα έργα του. «Μαστίχα Χίου σερβιρισμένη πάνω σε κουτάλι βυθισμένο σε παγωμένο νερό. Έτσι γλυκαίνουν οι Έλληνες τις ωραίες συναντήσεις!», της εξήγησε και έβαλε το δικό του κουτάλι στο στόμα χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Η καρδιά της φτερούγισε. Δεν τον λέγανε τυχαία «Δον Ζουάν των Ζωγράφων». Όλες οι συμφοιτήτριες τους τον περιτριγύριζαν όπως οι μέλισσες το μέλι και όχι άδικα. Ήταν κούκλος, δυναμικός, τολμηρός, πλούσιος, ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και δεν φοβόταν να το πάρει. Είχε έρθει…