Η μπουγάδα της Μπερτ Μοριζό!

Η Μπερτ Μοριζό ήταν ήδη έναν χρόνο παντρεμένη με τον αδερφό του Εντουάρ Μανέ και μπορούσε πλέον να ζωγραφίζει όσο συχνά ήθελε χωρίς να το κάνει κρυφά – όπως συνήθιζε στο πατρικό της.

​«Πέισι;» φώναξε την υπηρέτριά της.

«Μάλιστα, κυρία;»

«Σου έχω πει χίλιες φορές να με λες Μπερτ. Να έρθω μαζί σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Είναι πρέπον;»

«Ουδόλως με απασχολεί! Θέλω να ζωγραφίσω την μπουγάδα σας»

«Νόμιζα ότι οι ζωγράφοι προτιμούσαν ιστορικά ή μυθικά θέματα…»

«Εγώ είμαι ιμπρεσιονίστρια, θέλω να αποτυπώσω την εποχή μου! Το άπλωμα των ρούχων με φόντο τις καμινάδες των εργοστασίων είναι η τέλεια απεικόνιση της Γαλλίας που αλλάζει και εκβιομηχανίζεται»

«Ας βιαστεί λίγο με αυτήν την αλλαγή, να ανακαλυφθούν τα πλυντήρια και να μην τρίβουμε με τις ώρες τα ασπρόρουχα στο ποτάμι» μουρμούρισε η Πέισι.

​«Πάω για ζωγραφική!», χαιρέτησε η Μπερτ τον άντρα της και τον αδερφό του, που κάπνιζαν το πούρο τους συζητώντας για τις τάσεις της Τέχνης.

​Ούτε που κατάλαβε πώς πέρασε η ώρα ζωγραφίζοντας και έφτασε το μεσημέρι.

Κοίταξε τον πίνακά της, της άρεσε το αποτέλεσμα, αλλά δεν ήταν σίγουρη αν είχε αποτυπώσει καλά το φως έτσι όπως έπεφτε στα ρούχα που ανέμιζαν στον αέρα.

​Εκείνη την ώρα πλησίασε στον χώρο ο Εντουάρ Μανέ.

​«Τι λες;», τον ρώτησε.

«Δεν είναι κακός», της απάντησε με τον συνηθισμένο συγκαταβατικό τόνο που της άναβε τα λαμπάκια. Ήξερε ότι αναγνώριζε το ταλέντο της, αλλά πάντα με την υποσημείωση ότι ζωγράφιζε καλά… «για γυναίκα».

​Ξαφνικά, εκείνος της πήρε αυθαίρετα το πινέλο από το χέρι και άρχισε να ζωγραφίζει πάνω στον πίνακα για να τον «διορθώσει».

​«Γουατ δε φακ, Εντουάρ;!» Η Μοριζό είχε γίνει έξαλλη με αυτή την παρεμβατικότητα.

​«Να σε βοηθήσω ήθελα! Αφήνεις τις πινελιές σου πολύ ελεύθερες και αφηρημένες. Πρέπει να είσαι πιο προσεκτική, να μην “ξεθωριάζεις” τόσο τα σχήματα και να χρησιμοποιείς πιο σταθερές φόρμες»

​«Μην ξανακουμπήσεις πίνακα μου!», του φώναξε τρέμοντας από τα νεύρα της.

​«Οκέι, όπως θες. Όμως να ξέρεις ότι στη Δεύτερη Έκθεση των Ιμπρεσιονιστών το 1876, που θα τον παρουσιάσεις… οκέι, κάποιοι θα τον αποθεώσουν- θα είμαι κι εγώ εκεί να στηρίξω, αλλά οι υπόλοιποι θα τον σχολιάσουν ως ημιτελή.

Θα πουν ότι μοιάζει με προσχέδιο, όπως και όλα σου τα έργα, γιατί η ζωγραφική σου είναι “υπερβολικά θολή”».

​«Υπερβολικά θολό είναι το μάτι τους που δεν μπορούν να κατανοήσουν την αβανγκάρντ ιμπρεσιονιστική τέχνη μου!»

​«Πάλι τσακώνεστε;», τους πλησίασε κι ο Εζέν, ο άντρας της και αδερφός του Εντουάρ.

«Η γυναίκα σου δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της!», είπε ο Εντουάρ.

«Πολύ καλά κάνει, γι’ αυτό την παντρεύτηκα», απάντησε ήρεμα ο Εζέν.

​«Κυρία; Εμείς τελειώσαμε, μπορούμε να αποχωρήσουμε;», διέκοψε η Πέισι.

«Φυσικά, καλή μου. Σας ευχαριστώ όλες σας», έδωσε την άδειά της η Μπερτ.

​«Μπορούμε κι εμείς να πάμε να φάμε;», είπε ο Εζέν. «Όλα καλά θα πάνε με τον πίνακα με την μπουγάδα. Στο φινάλε, θα ανήκει στη μόνιμη συλλογή της National Gallery of Art στην Ουάσινγκτον».

ΥΓ 1 Το κείμενο είναι μυθοπλασία με αναχρονισμούς / σουρεάλ στοιχεία, όπως γράφουν οι πληροφορίες της σελίδας.

ΥΓ 2 Έγραψα και εγώ κείμενο για την μπουγάδα, δεχόμενη την πρό-σ-κληση της Που στόμα έχω και μιλιά δεν έχω και της Selina Pebble Art – ΒοτσαλοΠοιήματα

About Author