Το ξεκίνησα χαλαρά, στο “δεν έχω να δω κάτι καλύτερο” και θέλω παρέα στο σιδέρωμα, και έφαγα κόλλημα. Νομίζω πάντα το “χαλαρό”, είναι το πιο ύπουλο απ’ όλα. Πώς λέμε θα βγούμε για ένα χαλαρό ποτάκι και γυρνάμε σπίτι το πρωί με ένα παπούτσι; Όχι εγώ, μια φίλη από το χωριό, όταν ήταν younger! See what I did here? Που λέτε, τα πρώτα δύο -τρία επεισόδια δεν προϊδεάζουν για το βάθος της σειράς, τουναντίον, τη θεωρούσα σαχλίτσα. Όσο όμως προχωρούσε, σίζον το σίζον, δεν ήθελα να τελειώσει! Τι να πρωτοσχολιάσω; Ας αρχίσουμε με το θέμα «ηλικία» και τον ηλικιακό ρατσισμό. Η πρωταγωνίστριά μας, ψάχνει δουλειά και δεν βρίσκει ενώ έχει…