Ο Ρενουάρ πήγαινε πάνω κάτω στο σαλόνι και σκεφτόταν πώς θα το έλεγε στη γυναίκα του που από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν. Δεν ήθελε να την ταράξει. Περίμενε το δεύτερο παιδί τους και, ευτυχώς, που εκείνο το Σαββατοκύριακο έλειπε στους γονείς της μαζί με τον γιο τους. ​«Άλις;» της φώναξε μόλις άκουσε τα κλειδιά της στην πόρτα. ​«Ρένο μου;» τον ρώτησε με απορία εκείνη, μπαίνοντας στο σπίτι. «Τι συμβαίνει;» ​«Αγάπη μου, πάθαμε Τζοκόντα…» προσπάθησε να της το φέρει μαλακά εκείνος, σκάζοντας ένα αμήχανο μειδίαμα. ​«Δηλαδή; Γιατί με κοιτάς με αυτό το αινιγματικό χαμόγελο;» ​«Πλάκα πλάκα, παίζει να μου στράβωσε λίγο το στόμα από το σοκ…» ​«Τι έγινε βρε αγάπη…