Κάτι με έπιασε σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, και αναπολώ το Πάσχα στο νησί μου. Ίσως επειδή δεν έχω καταλάβει Πάσχα φέτος, όχι ότι έχω καταλάβει και τίποτα άλλο. Εναλλάσσονται εποχές και γεγονότα, Καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Επέτειοι Ανεξαρτησίας, τώρα Πάσχα, και δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτα μαντρωμένοι και με covid in the air. Βάψαμε αυγά χθες, έστω και αργά, γιατί συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά μου με αυτά και με εκείνα, στο τέλος δε θα έχουν ιδέα από τα έθιμά μας. Γιατί, δε μετράει μόνο το να λες τα διάφορα στα παιδιά σου. Το ακουστικό ξεχνιέται, το βιωματικό ποτέ, κι ας περάσουν χρόνια. Αλλιώς είναι να τους λες «Τη Μεγάλη Πέμπτη βάφουμε κόκκινα αυγά» κι αλλιώς…