Νουαζέτα ετών 47! - Νουαζέτα με φουντούκι και καραμέλα

Μοιραστείτε το :

Θα κάνω ένα αζμπέτε λόγω της ημέρας!

Είμαι η Νουαζέτα και είμαι καλά!

Γράφω και μπερδεύω τον χωροχρόνο φέρνοντας σε τετ α τετ, διάφορες προσωπικότητες του παρελθόντος και του παρόντος, σε διάφορα σκηνικά της φαντασίας μου.

Συγγραφέας γαρ, και εύχομαι φυσώντας, όλα μου τα βιβλία να βρούνε τον δρόμο τους.

Στο μεταξύ, φτιάχνω κόσμους που ο Βολταίρος έχει facebook, η Ιωσηφίνα μιλάει με τον Βοναπάρτη στο κινητό και η Μαρία Αντουανέτα τρώει σοκολάτα ντουμπάι αντί για παντεσπάνι.

Είπα ότι έχω γενέθλια; Δεν είπα! Και αυτό που φυσάω είναι ένα σωρό κεράκια-δόξα τω Θεώ!

Που λέτε, κάθε χρόνο στα γενέθλια μου, οι ζωγράφοι που αγαπώ αποφασίζουν να εμφανιστούν.

Άλλος στέλνει μήνυμα, άλλος γράφει κάρτα, άλλος βρίσκεται μόνιμα στο σαλόνι μου, κάνα δύο καταφθάνουν με τα πινέλα τους ακόμα βρεγμένα.

Ανάμεσά τους ο Salvador Dalí.

«Χρόνια πολλά με την Επιμονή της Μνήμης, αγαπητή Νουαζέτα».

«Ευχαριστώ, Σαλβαδόρ μου! Αισίως 47 λιωμένα ρολόγια, και κανένα δεν δείχνει την ώρα που θα πετύχω τους στόχους μου… Και δεν έχω και υπομονή και ο χρόνος τρέχει και δεν ξέρω αν θα προλάβω ή αν απλώς γυρίζω γύρω από την ουρά μου».

«Εγώ θα σου ευχηθώ χρόνια πολλά με πολλά ηλιοτρόπια, που ξέρω πόσο αγαπάς» πετάχτηκε ο Vincent van Gogh.

«Ευχαριστώ, Βίνσεντ μου. Κάθε χρόνο ένα πέταλο πέφτει, κι όμως συνεχίζω να κοιτάω τον ήλιο κατάματα και να επιζητώ το φως- Φωτεινού άλλωστε, πώς αλλιώς;»

«Χρόνια πολλά με παθιασμένα φιλιά, φιλενάδα, μου φώναξε ο Gustav Klimt από κει ψηλά που τον έχω τοποθετήσει».

«Γουστάβε, σαν το φιλί τίποτα, όλα από κει ξεκινούν. Τα ‘χει πει η φίλη σου η Κική Δημουλά.

Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως, ένα τοις εκατό αποτελείται από αιωνιότητα κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο να ‘ναι το τελευταίο».

«Χρόνια πολλά και να έχεις όλο και λιγότερους λόγους για Κραυγές», πήρε τον λόγο και ο Edvard Munch.

«Κάθε χρόνος και γενέθλιο κι ένα σιωπηλό ουρλιαχτό, γιατί συνέβη αυτό ή δε συνέβη εκείνο, αλλά μετά προσπερνώ γιατί προσαρμόζομαι εύκολα. Άλλωστε, δεν έχει σημασία τι σου φέρνει η ζωή, αλλά πώς τα αντιμετωπίζεις. Το βιβλίο μου «Οδός Σχεδίας, τα εξηγεί καλύτερα»

«Ξέρω ότι με θεωρείς παλιοχαρακτήρα, αλλά σου στέλνω κι εγώ τις ευχές μου με τις Δεσποινίδες της της Αβινιόν» είπε ο Pablo Picasso.

«Σε αφήνω να μου ευχηθείς όμως. Κάτι που δε θα κάνω με τον Paul Gauguin, τον οποίο αντιπαθώ βαθύτατα.«Όσο για τις δεσποινίδες σου, πάντα κάτι έχουν να πούνε και ρισπέκτ γι αυτό το έργο», απάντησα.

«Χρόνια πολλά Νουαζέτα μου! Θα μπορούσες να είσαι το καλούπι για τη Γέννηση της Αφροδίτης μου, ευχήθηκε θερμά ο Botticelli.

«Τα τελευταία δύο χρόνια τρώγοντας χωρίς αιδώ, πράγματι, της φέρνω. Θα ξαναβγώ απ’ το κοχύλι μου όμως, είναι θέμα χρόνου, και θα επανέλθω στο σχήμα που εγώ γνωρίζω, όχι για τους άλλους, αλλά για να με βρω» του είπα και του έστειλα ένα φιλί.

«Θέλω κι εγώ να ευχηθώ» πήρε σειρά ο René Magritte και μου έδωσε ένα μήλο.

Το κράτησα όπως του αρέσει μπροστά στο πρόσωπο και εκείνος με σκίτσαρε στα γρήγορα.

Πάντα κρατάω κάτι κρυφό, ένα μικρό μυστήριο, ένα χαμόγελο πίσω απ’ τη σκέψη.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι μου είναι αυτό που δεν φαίνεται και το δείχνω εκεί που θέλω και σίγουρα εκτός σόσιαλ μίντια.

«Σε ξέρω καλύτερα απ όλους» μου είπε η Frida Kahlo και μου έδωσε «τις Δύο Φρίντες» να τις οδηγήσω απέναντι από τον Κλιμτ, εκεί που θα συναντιούνται τα βλέμματά τους.

Η μία με καρδιά γυμνή, η άλλη με καρδιά ραμμένη και οι δυο δικές μου εκδοχές.

Στα 47 μου, τις κοιτάζω και τις ευχαριστώ που μου έμαθαν να αγαπώ και τις εκδοχές που πόνεσαν.

Όλα στη ζωή ένα μάθημα είναι, απ’ όλες τις εμπειρίες κάτι κερδίζεις.

Και τα μαθηματικά και το εξέλ δε μου άρεσαν, αλλά να που ήρθε η ώρα να τα χρησιμοποιήσω.

«Χρόνια πολλά» μου είπε και ο Wassily Kandinsky και μου έδωσε και εκείνος το δώρο του.

Κύκλους, τρίγωνα, γραμμές και στίγματα, σαν να είχε ζωγραφίσει το μέσα μου.

Ένα χάος με ρυθμό. Μπαίνω στον χορό και χορεύω. Ξέρω τα βήματα και όταν χρειάζεται αυτοσχεδιάζω.

Θα πατούσα τώρα το κουμπί της γενέθλιας ανάρτησης αλλά εμφανίστηκαν ο Caravaggio με τον Amedeo Modigliani.

«Χρόνια πολλά, Νουαζέτα», μου είπε ο πρώτος, «μη φοβάσαι το σκοτάδι, είναι μέρος της ζωής».

«Εσένα περίμενα ρε Καραβάτζιο να μου το πεις! Ευχαριστώ, να ‘σαι καλά και ας με έβαλαν οι πίνακές σου σε μπελάδες! Η σελίδα μου είναι ακόμα τιμωρημένη, από πέρυσι!»

«Νουαζέτα, πολύχρονη»

ύψωσε το ποτήρι του το γεμάτο αψέντι για χάρη μου, ο Μοντιλιάνι.

«Να μην μπερδεύεσαι, η μελαγχολία δεν είναι θλίψη. Καλά είσαι πάνε μίλα του!», πρόσθεσε.

Χρόνια μου και πολλά και καλά (δεν μπορώ καθόλου εκείνους που εύχονται μόνο «καλά»)!

Φυσώντας τα 47 κεράκια μου εύχομαι να είμαι υγιής εγώ κι όλοι όσοι αγαπώ,

να συνεχίσω να λιώνω ρολόγια,

να φυτεύω ήλιους,

να φυλάω μήλα,

να ράβω καρδιές

και να ζωγραφίζω τη ζωή, χωρίς να ακολουθώ πάντα τους κανόνες.

Αυτό το έκανα μια ζωή. Και ως γνωστόν, If you obey all the rules,στην τελική u miss all the fun.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο Μουσείο Νταβίντσι του πλημμυρισμένου Μιλάνου, του προηγούμενου μήνα.