-
Η κουνιάδα του Βαν Γκογκ, τον έκανε γνωστό!
Η Jo, μετά τον θάνατο του άντρα της του Τεό, δεν μπορούσε να μείνει άλλο στο πανάκριβο Παρίσι. Τα ενοίκια ήταν τόσο ψηλά, που μόνο η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας θα μπορούσαν να τα πληρώσουν, κρίνοντας από τις αμοιβές τους στις συναυλίες! Σούπερ μάρκετ, ΔΕΗ και τα σχετικά, επίσης ήταν στον Θεό, οπότε αποφάσισε να πάει στην επαρχία που τα πράγματα ήταν ακόμα ανθρώπινα. Και μάλιστα στην επαρχία της δικής της χώρας. Ακόμα καλύτερη ιδέα αυτή… Άλλωστε, it takes a village να μεγαλώσεις ένα μωρό! Κι εκείνη είχε ένα, τον Βίνσεντ, που του είχαν δώσει το όνομα του θείου του, που είχε φύγει πρόωρα και τραγικά. Πού να…
-
American Gothic, Βάνα Μπάρμπα και το σημάδι του Έρωτα
«Αδερφή, θέλω να μου ποζάρεις για έναν πίνακα που θέλω να φτιάξω» φώναξε ο Grant Wood μπαίνοντας στο δωμάτιο της αδερφής του με τη φόρα της έμπνευσης. «Άλλο πάλι κι τούτο» ξαφνιάστηκε εκείνη. «Όχι σόλο όμως! Μαζί με τον οδοντίατρό μου» ολοκλήρωσε το prompt εκείνος. «Τον McKeeby; Αυτός είναι 100 χρόνια μεγαλύτερός μου! Δεν μπορείς να μου βρεις κανένα καλύτερο;» «Είναι ιδανικός για τον πίνακα, έτσι όπως τον έχω φανταστεί. Λέγε, ναι ή όχι;» «Σαν τι θα ποζάρω; Ποιο είναι το theme;» «Σαν αγρότισσα» «Ε, φέρε μου έναν Κώστα Σόμμερ των 90s! Μπας και έρθει αυτή η αγάπη από μακριά επιτέλους, που σαν βγήκε για τον πηγαιμό προς την Ιθάκη…
-
Ο Χουάν Μιρό δεν είχε ύπνο
Ο Χουάν Μιρό κατέβηκε τα πέτρινα σκαλιά του σπιτιού του Νταλί που οδηγούσαν στην έρημη, σκοτεινή παραλία του Καδακές. Δεν είχε ύπνο. Άφησε τα κροκς του στην αμμουδιά και προχώρησε προς τη θάλασσα. Για λίγο, το κύμα έσκαγε απαλά στα πόδια του όσο εκείνος χάζευε τον έναστρο ουρανό. Μετά έσκυψε, πήρε ένα θαλασσόξυλο από κάτω και άρχισε να χαράζει πάνω στην υγρή άμμο. Στην αρχή έφτιαξε έναν κύκλο κι έπειτα μια γραμμή που κατευθυνόταν προς τα αστέρια. Πρόσθεσε ένα μάτι, ένα πουλί και ό,τι αλλο του ερχόταν αυθόρμητα, χωρίς σκέψη . Ήξερε ότι το επόμενο πρωί το κύμα θα είχε σβήσει το σχέδιό του, αλλά, ούτως ή άλλως, μόνο το…
-
54 Φεστιβάλ Βιβλίου|Υπογραφές Ροζ Σαγκουίνι
Ουπς, I΄ll do it again! Ήμουν την προηγούμενη εβδομάδα στο Πεδίον του Άρεως για το Φεστιβάλ Βιβλίου και θα πάω πάλι και το Σάββατο που μας έρχεται! Στις 19/9/2026, στις 8 το βράδυ, θα βρίσκομαι ξανά στο περίπτερο 178 των Εκδόσεων Memento για…προσωπικές αφιερώσεις στο Ροζ Σαγκουίνι και την Οδό Σχεδίας! Θα σας περιμένω για αζμπέτε!
-
Κλέψανε τον Ρενουάρ!
Ο Ρενουάρ πήγαινε πάνω κάτω στο σαλόνι και σκεφτόταν πώς θα το έλεγε στη γυναίκα του που από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν. Δεν ήθελε να την ταράξει. Περίμενε το δεύτερο παιδί τους και, ευτυχώς, που εκείνο το Σαββατοκύριακο έλειπε στους γονείς της μαζί με τον γιο τους. «Άλις;» της φώναξε μόλις άκουσε τα κλειδιά της στην πόρτα. «Ρένο μου;» τον ρώτησε με απορία εκείνη, μπαίνοντας στο σπίτι. «Τι συμβαίνει;» «Αγάπη μου, πάθαμε Τζοκόντα…» προσπάθησε να της το φέρει μαλακά εκείνος, σκάζοντας ένα αμήχανο μειδίαμα. «Δηλαδή; Γιατί με κοιτάς με αυτό το αινιγματικό χαμόγελο;» «Πλάκα πλάκα, παίζει να μου στράβωσε λίγο το στόμα από το σοκ…» «Τι έγινε βρε αγάπη…
-
Η Dolly Parton δε μένει πια εδώ…
Μέσα στην ξύλινη καλύβα στα Απαλάχια Όρη του Τενεσί, το κρύο εκείνο το βράδυ του Γενάρη του 1946 τρυπούσε τα κόκαλα. Μια ολόκληρη ντουζίνα παιδιά, στριμωγμένα σε λίγα τετραγωνικά, χωρίς ρεύμα, χωρίς τρεχούμενο νερό, φώναζαν. Στη γωνία της καλύβας, το μωρό έκλαιγε γοερά και δύο από τα μικρότερα αδέλφια είχαν αρπάξει την ποδιά της μαμάς τους, κλαψουρίζοντας. «Μαμά, πότε θα φάμε;» «Μαμά, κρυώνω!». Η μάνα εξαντλημένη, ανακάτευε τον χυλό στην κατσαρόλα. Τότε, ένα οκτάχρονο κοριτσάκι με ατίθασα, ξανθά μαλλιά, η Ντόλι, στάθηκε στη μέση του δωματίου και κάνοντας ότι κρατάει μια αόρατη κιθάρα και προσποιούμενη ότι χτυπά τις χορδές, άρχισε να τραγουδάει. Σιγά σιγά, το κλάμα του μωρού καταλάγιασε και…
-
Η Ζακλίν Λαμπά δεν ήταν απλώς η γυναίκα του Αντρέ Μπρετόν
«Πώς και δεν πήγαμε Μουλέν Ρουζ; Η Νικόλ Κίντμαν είναι στα καλύτερά της» είπε ο Αντρέ Μπρετόν, ο ηγέτης του σουρεαλισμού, στον κολλητό του. «Γιατί έμαθα ότι εδώ φέρανε μια καινούρια χορεύτρια» του απάντησε ο κολλητός και επαναστάτης ποιητής Πολ Ελυάρ. Καθόντουσαν πρώτο τραπέζι πίστα, όπου πίστα ήταν μια μεγάλη γυάλινη πισίνα, στο διάσημο καμπαρέ Coliséum στο Παρίσι και μόλις είχαν παραγγείλει το ουίσκι τους. Ο Μπρετόν δεν είχε όρεξη να βγει αλλά το έκανε για χάρη του Πολ, που τον είχε αφήσει η γυναίκα του, η φοβερή και τρομερή Γκαλά, για τα μάτια του Σαλβαδόρ Νταλί και ήθελε παρέα για τις μπαρότσαρκες. «Ένα ποτάκι μόνο είπαμε, έτσι;» του υπενθύμισε.…
-
Ο Φλεγόμενος Ιούνιος αν έπαιζε στο Bridgerton…
«Dear gentle readers,περιζήτητος εργένης της Ακαδημίας, εθεάθη να κάνει μαθήματα ορθοφωνίας σε μια νεαρή πωλήτρια σπίρτων. Ψιθυρίζεται ότι η κοπέλα διαθέτει τα «κλασικά χαρακτηριστικά» που εκείνος αναζητά… Μήπως ο Λόρδος μας βρήκε τη Δούκισσά του ή απλώς ένα νέο έκθεμα για το ατελιέ του; Και τι έχει να πει η Βασίλισσα για το… μονό κρεβάτι στην έπαυλή του;Yours truly, Lady Whistledown»» Η Βασίλισσα είχε κοιμηθεί ενθουσιασμένη αγκαλιά με την κουτσομπολίστικη φυλλάδα του βικτωριανού γκόσιπ γκερλ. Ανυπομονούσε να ξημερώσει να μάθει τα νεότερα. Επιτέλους κάτι συνέβαινε στη χώρα της που διασκέδαζε την πλήξη της! «Μπρίσλεειι» φωναξε τον πιστό της μπάτλερ και εκείνος εμφανίστηκε στο πι και φι. «Ήρθε το σημερινό φύλλο;» τον…
-
Οι ταλαντούχοι Ρόμπερτ και Κλάρα Σούμαν αγαπήθηκαν πολύ!
Στο σαλόνι ενός σπιτιού στο Τσβίκαου της Γερμανίας, η Φράου Σούμαν μάλωνε τον γιο της Ρόμπερτ. Ήταν το πέμπτο παιδί και στερνοπαίδι της και συνήθως του έκανε τα χατίρια. Όχι όμως σήμερα. «Ξέχνα το πιάνο, “Στέφανε Κορκολή”. Ξέ-χνα-το. Θα γίνεις πανεπιστήμονας, δικηγόρος, θα ‘χεις αληθινή δουλειά και λεφτά». Εκείνος δεν αντιμίλησε, γιατί τη σεβόταν, όμως, μέσα του, σκόνη και θρύψαλα η ζωή του, η φωνή του Καλλιτέχνη φώναζε και σπάραζε. Διάβαζε να περάσει Νομική αλλά ταυτόχρονα το βράδυ που ξάπλωνε στο κρεβάτι του, φορούσε τα ερ ποντς και άκουγε ποντ καστ μεγάλων μουσικών. Πέρασε στο πανεπιστήμιο στη Λειψία και εκεί, μακριά απο την επίβλεψη της μαμάς, ένιωσε ελεύθερος. Αντί να…
-
Νουαζέτα ιζ ντράιβινγκ (χερσέλφ) κρέιζι
Έχουμε έκτακτο –και με τις δύο έννοιες- επεισόδιο στο σίριαλ:«Νουαζέτα ιζ ντράιβινγκ (χερσέλφ) κρέιζι» Να κάνω μια μίνι εισαγωγή, για τους νέους μας φίλους, που δεν ξέρουν πόσο επιδέξια είμαι στο τιμόνι, πόσο ατρόμητη σωφερίνα, ότι η Οδική στο κινητό μου βρίσκεται στις ταχείες κλήσεις, ότι ο αυτός που έχει το συνεργείο, νομίζει ΣΤΑΝΤΑΡ ότι τον γουστάρω. Κι όλα αυτά, ενώ οδηγώ πολύ προσεχτικά με 30 χλμ, καημό το χει ο γιος μου να βάλω 5η ταχύτητα –νέβερ γκόνα χάπεν. Απέναντι από το σπίτι, υπάρχει ένα βενζινάδικο και οι υπάλληλοι που δουλεύουν εκεί, έχουν δωρεάν ψυχαγωγία! Το καλύτερο τους είναι το παρκάρισμα –ξεπαρκάρισμά μου! Ιδίως το πρωί που βιάζομαι, να…
