Ο Βίκτωρ Ουγκώ ήταν…Δον Ζουάν!

Ο Βίκτωρ Ουγκώ μπήκε στο βαγόνι του ΗΣΑΠ και στριμώχτηκε ανάμεσα στους ανθρώπους με τα σκυμμένα κεφάλια.

Έριξε μια ματιά και διαπίστωσε το ασταμάτητο σκρολάρισμα στο TikTok, σε βίντεο ASMR και γάτες.

Στο μυαλό του στριφογύρισε μια φράση – μανιφέστο ενάντια στη γενιά του visual feed.

«Δεν είναι τίποτα να πεθάνεις, φίλε μου. Είναι τρομακτικό να μη ζεις», πληκτρολόγησε στο πρώην τουίτερ.

Στη συνέχεια πήρε το βιβλίο που είχε κάτω από τη μασχάλη του και το άνοιξε.

Διάβασε με αφοσίωση μέχρι που έφτασε στον σταθμό του.

​​Λίγα λεπτά αργότερα, περπατούσε προς το μικρό, ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς του.

Είναι η «Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων» και θα την τιμήσει δεόντως!

Αφού έκανε λίγο τσιτ τσατ με την όμορφη βιβλιοπώλισσα, έμαθε για τις νέες κυκλοφορίες, ρώτησε αν κάποιο καινούριο διαμαντάκι πέρασε τις δικές του πωλήσεις, και επιβεβαίωσε ότι θα παραστεί στην επόμενη Λέσχη Ανάγνωσης, βγήκε κρατώντας μία τσάντα γεμάτη βιβλία.

Σκέφτηκε ότι είχε προηγηθεί και η Διεθνής Έκθεση στη Θεσσαλονίκη πριν κάνα διβδόμαδο, όπου είχε αγοράσει πόσα βιβλία φίλων και γνωστών συν κάποια που πολύ τα ήθελε…

Τόσα πολλά βιβλία, τόσος λίγος χρόνος, κάπου σε μια έρευνα, του Καστανιώτη μάλλον, είχε διαβάσει ότι κυκλοφορούν τριάντα καινούριοι τίτλοι κάθε μέρα.

Οι συγγραφείς ήταν σίγουρα πολλοί. Οι αναγνώστες όμως; Αν έκρινε από το δείγμα του ΗΣΑΠ σκούρα τα πράγματα.

​Μπαίνοντας σπίτι του, βρήκε τη γυναίκα του, την Αντέλ Φουσέ, αραχτή στον καναπέ, στο αγαπημένο σημείο του Σέλντον, όπως το αποκαλούσε, να χαζεύει και αυτή στο κινητό.

​«Βίκτωρ, αν φέρεις άλλα βιβλία στο σπίτι, θα βγούμε εμείς για να χωράνε αυτά. Επίσης, ο λογαριασμός του ρεύματος ήρθε πάλι στα ύψη, δεν καταλαβαίνω τι έπαθε η NRG. Μήπως πρέπει να γυρίσουμε πάλι στη ΔΕΗ;» του είπε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι από την οθόνη.

Από πότε είχαν να κάνουν έρωτα; Ήταν μαζί από το σχολείο και παντρεύτηκαν τρελά ερωτευμένοι.

Μάλιστα, την νύχτα του γάμου τους που είχε φάει και φουντούκια που του έδωσε η μάμα του, το κάνανε εννέα ολόκληρες φορές.

Και κανονικά, τα πάντα όλα, όχι μισοδουλειές.

Το είχε γράψει στο ημερολόγιο του και είχε διαρρεύσει.

Έγινε όπως ήταν αναμενόμενο, βάιραλ είδηση και έμεινε στην ιστορία και όσοι δεν το είδαν θα το διάβαζαν κάποια στιγμή το 2026 στη Νουαζέτα !

Ήταν πάντα ορεξάτος και η λίστα των ερωτικών του κατακτήσεων ήταν ατελείωτη.

Προσπαθούσε να είναι πιστός, αλλά ήταν τόσοι οι πειρασμοί γύρω τριγύρω και ποιος συνάδελφός του είχε πει ότι ο καλύτερος τρόπος να τους αποφύγεις είναι να ενδώσεις;

«Αντέλ, μην ανησυχείς για τους λογαριασμούς… Να σου πω, θα βγω το βράδυ» της είπε.

​«Πού θα πας πάλι; Μόλις μπήκες σπίτι»

«Για ποτό με τον Κώστα»

​«Σωστά, είσαι γνωστός φιλέλληνας… Άκου, Βίκτωρ, αν νομίζεις ότι θα σου τραγουδήσω “Hello, is it me you’re looking for?” κάνεις λάθος. Και αν θες να μάθεις, έχω κανονίσει και εγώ γι απόψε. Θα βγούμε για ποτό το βράδυ με τον Σεντ-Μπεβ».

​«Τον κριτικό λογοτεχνίας;»

​«Με αυτόν… Θα πάω τώρα να ετοιμαστώ. Και που είσαι; Τα χαιρετίσματά μου στη Ζουλιέτ!» του είπε αφήνοντάς τον σέκο.

​Η Ζουλιέτ Ντρουέ, ήταν το αίσθημά του για περισσότερα από πενήντα χρόνια.

Την είχε προσλάβει και σαν γραμματέα του για να χει άλλοθι να τη βλέπει όποτε ήθελε.

​«Ώστε, ήξερε;» αναρωτήθηκε.

​«Ξεπεράσατε τα είκοσι χιλιάδες ερωτικά μηνύματα, πόση αλληλογραφία πια…Τενοντίτιδα πάθατε από την πληκτρολόγηση!»

​«Σ’ αγαπώ, που σημαίνει ότι είμαι πιστός σε εσένα, σκέφτομαι μόνο εσένα, μιλάω μόνο για εσένα…» του απήγγειλε ένα μήνυμα της Ζουλιέτ.

Ήξερε. Μα, πώς; Αφού είχε το κινητό στο αθόρυβο και το έβαζε με την οθόνη προς τα κάτω…

Είχε μαντέψει τον κωδικό του; Αφού δεν της είχε δώσει το πασγουόρντ που τραγουδούσε ο Ρακιτζής στη Γιουροβίζιον, μια φορά και ένα καιρό.

​Και να σκεφτείς ότι σε έναν μυθικό καβγά που είχανε με τη Ζουλιέτ, εκείνη είχε κάνει διαγραφή προς όλους και είχαν εξαφανιστεί τα πάντα.

Την είχε αναγκάσει να του τα ξαναγράψει όλα από μνήμης και ορίστε τώρα, τα βρήκε και τα διάβασε και η γυναίκα του!

«Όποιος ψάχνει βρίσκει» απάντησε στο ερωτηματικό βλέμμα του. «Ή όπως λες και εσύ, οι άνδρες κυνηγούν, οι γυναίκες ψαρεύουν».

Ο Βίκτωρας παρέμεινε σιωπηλός.

​«Α! και έχεις και μέιλ από τον Δήμο. Σε ψάχνουν για εκείνη την πολιτική ομιλία», είπε την τελευταία της κουβέντα και έφυγε από το σαλόνι.

Ο Βίκτωρ αποφάσισε να μη βγει εκείνο το βράδυ. Ας μην έριχνε άλλο λάδι στη φωτιά.

Άσε που και η Ζουλιέτ είχε νεύρα μαζί του και θα τσακώνονταν πάλι.

Τον είχε πιάσει να τριγυρίζει σε εκείνα τα σπίτια με το κόκκινο φωτάκι και είχαν καυγαδίσει άσχημα.

Προσπάθησε να το καλύψει λέγοντας ότι έκανε «εγκυκλοπαιδική έρευνα» για τους Αθλίους, αλλά δεν την είχε πείσει.

«Όταν πεθάνεις, όλα αυτά τα μαγαζιά θα κλείσουν για μονοήμερο πένθος, τιμής ένεκεν για τον καλύτερο πελάτη τους!» του είχε πει με μάτια που πετούσαν φλόγες.

Ναι, ναι, θα καθόταν μέσα σήμερα να γράψει, μέχρι να ηρεμήσουν η γυναίκα του και το αίσθημά του.

Άλλωστε έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του για τη δωρεάν εκπαίδευση και την κατάργηση της θανατικής ποινής.

Έπρεπε να το καταλάβουν όλοι ότι εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή!

Ωραίο για απόφθεγμα! Σκέφτηκε και έκανε νοερό χάι φάιβ στον εαυτό του.

Είχε γράψει πολλά τότε που τον εξόρισε ο Ναπολέων Γ’ για δέκαεννέα ολόκληρα χρόνια.

Εκεί στην απομόνωση, όπου παρεμπιπτόντως είχε την παραξενιά να γράφει ολόγυμνος κλειδώνοντας τα ρούχα του για να μην παρασύρεται και βγαίνει βόλτες, είχε γράψει και τους Αθλίους, σταθερό μπεστ σέλλερ επί χρόνια, που είχε κερδίσει κοινό και κριτικούς.

Ουδέν κακό αμιγές καλού!

ΥΓ: Να γραφεί στα πρακτικά ότι και η γυναίκα του και το αίσθημά του έμειναν μαζί του μέχρι το τέλος.

#σανσήμερα, 22 Μαΐου 1885, πέρασε στην αθανασία.

​Στην κηδεία του, μια λαοθάλασσα μεγαλύτερη και από συναυλία των Queen, μαζεύτηκε στους δρόμους του Παρισιού και τα σπίτια με τα κόκκινα φωτάκια παρέμειναν σβηστά, όπως είχε προβλέψει το αίσθημα!

ΥΓ2: Για Αναχρονισμούς και τυχόν σουρεάλ σκηνικά, κοιτάμε τις πληροφορίες της σελίδας!

ΥΓ3: Όλοι ξέρουμε τα βιβλία του, πόσοι όμως γνωρίζαμε ότι ήταν… Δον Ζουάν;

About Author