Όταν χάθηκα στο Μαρακές…

Μπορεί το ΡΟΖ ΣΑΓΚΟΥΙΝΙ να ξεκινάει με τη Χλόη ως solo traveler και να μην έχει κανένα θέμα με αυτό, αλλά θα ξεχάσω το ταξίδι στο Μαρακές, που έχασα τις φίλες μου στο γιουσουρούμ;

​Προς υπεράσπισή μου, ήταν πολύ εύκολο να χαθείς.

Εκεί πέρα περπατάνε όλοι και όλα μαζί, άνθρωποι, τρικάβαλα-πεντακάβαλα μηχανάκια με ενήλικους και ανήλικους οδηγούς, κάρα φορτωμένα με άλλους ανθρώπους, φρατζόλες, αυγά, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, άλογα, καμήλες … όλα αυτά στα στενά δρομάκια, ΔΙΠΛΗΣ κατεύθυνσης!

Μιλάμε για mission impossible να τα διασχίσεις αλώβητος. Τομ Κρουζ και έτσι.

​Όλα τα στενάκια μοιάζουν μεταξύ τους και δεν υπάρχουν πινακίδες με οδούς και αριθμούς.

Όπως μου είπε κι ένας ντόπιος:
​«This is not Greece, with streets and numbers. This is Africa: one house here, another house there».

Κάτι καταλάβαμε, κύριε!

​Απορώ κι οι ίδιοι πώς δίνουν και παίρνουν οδηγίες στον δρόμο…

​Τέλος πάντων, long story short, περπατούσαμε όλες μαζί, μέσα στη πολύχρωμη βαβούρα, του «πατείς με, πατώ σε», προσπαθώντας να αποφύγουμε τα «Μαντάμ; Χάο μάτς; Χάο ματς, τελ μι χάο ματς» που δεν μας ενδιέφεραν.

Χαζεύοντας όμως ταυτόχρονα διάφορα πραγματάκια, τζατζαλάκια και ματζαλάκια που μας άρεσαν!

Ε, σταματώ για ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ, να βγάλω φωτογραφία ένα φανταστίκ, πολύ γραφικό στενάκι.

​Μέχρι να πατήσω το ΚΛΙΚ, το πολύχρωμο, πολύβουο μελίσσι είχε καταπιεί τις φίλες μου.

​Όου σιτ.

​Νούμερο ένα κανόνας όταν χαθείς, όπως λέω στα παιδιά μου, είναι να μείνεις ακίνητος.

Και αυτό έκανα!

Περιμένω ένα, δυο, τρία λεπτά. Τέσσερα, πέντε, έξι! Πουθενά οι φίλες μου. Δεν ερχόντουσαν να με πάρουν.

ΑΜΑΝ! Γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα, η φάση.

​Αρχίζω να φωνάζω τα ονόματά τους. Φωνάζουν μαζί μου για συμπαράσταση και οι Άραβες!

Όλοι μαζί χορωδία, δεν ξέρω πόση ώρα. Τίποτα.

​Και κοιτάξτε τώρα τι ωραία που συνωμοτεί το σύμπαν, άμα θέλει να σε γλεντήσει!

​Της μίας φίλης μου, που είχα το μαροκινό της νούμερο (είχαμε πάρει και οι τρεις μαροκινή SIM κάρτα με το που προσγειωθήκαμε), είχε κλείσει το κινητό από μπαταρία.

​Της δεύτερης φίλης μου, είχα θεωρήσει περιττό να αποθηκεύσω το μαροκινό της νούμερο.

​Η φίλη που είχε μπαταρία, αλλά δεν είχαμε ανταλλάξει τα μαροκινά μας νούμερα, μου έστελνε στο ελληνικό Viber!

Έλα όμως που δεν είχα ίντερνέτ-δε θυμάμαι γιατί, επομένως, τα μηνύματα δεν παραδίδονταν.

​Ε, σε αυτό το σημείο, το… κακάκι έχει πάει στην κάλτσα τους!

Πλέον είναι σίγουρες ότι με κλέψανε και παίζω τη Βλαχοπούλου, στο μια «Ελληνίδα στο Χαρέμι».

Η ζωή αντιγράφει την τέχνη και τούμπαλιν, άλλωστε!

​Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι θα προχώρησαν και με περιμένουν στην κεντρική πλατεία, γιατί όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί.

Φεύγω λοιπόν από το σημείο και πάω πλατεία.

​Και μαντέψτε! ΔΕΝ είναι εκεί!

Εκείνες είχαν βγει από το μαγαζί -τρύπα που είχαν χωθεί (παίζοντας το παιχνίδι του «χάο ματς») και με ψάχνανε εκεί που ήμουν ακίνητη προηγουμένως!

​Τελικά, τα καταφέραμε και τέλος καλό όλα καλά, αλλά όπως καταλαβαίνετε, πού να ταξιδέψω μόνη μου!

Το silver alert είναι σιγουράκι!

Αχ, Μαρόκο!

About Author