10 χρόνια Νουαζέτα!

10 χρόνια πριν, πάτησα ένα κουμπί, χωρίς να ξέρω ότι θα αλλάξει τη ζωή μου.

Δεν ήξερα τι γράφω, ούτε τι κάνω, ούτε αν με διαβάζει κανείς.

(Σπόιλερ: κανείς όμως! Ούτε η μαμά μου!)

Στην αρχή, Γιάννης κερνούσε, Γιάννης έπινε.

Δεν είχα σόσιαλ, οπότε το Blog ήταν κάτι σαν το προσωπικό μου ημερολόγιο.

Προσπαθούσα να κάνω κι εγώ όσα έφτιαχναν οι φοβερές, επιδέξιες, χρυσοδάχτυλες mom bloggers με τα παιδιά τους… με παταγώδη αποτυχία.

Δεν το είχα. Και δεν το πολυγούσταρα κιόλας, νοτ μάι θινγκ οι κατασκευές, οι καλλιτεχνίες και τα διάφορα χειροποίητα!

Θα ξεχάσω εγώ την τούρτα Lego με ζαχαρόπαστα;

Πέρασα σαρανταδώδεκα ώρες στην κουζίνα και τελικά αγοράσαμε έτοιμη… τη ζαχαρόπαστα, όχι την τούρτα.

Δεν ήθελα να πάνε στράφι τα υλικά και οι ώρες, κι έτσι κατέληξα με μια άμορφη μάζα και δύο κεράκια. Διότι ούτε να την απλώσω ομοιόμορφα δεν κατάφερα!

Μετά ήρθε και η κόρη μου, ο χρόνος και οι αντοχές μειώθηκαν, οι αϋπνίες αυξήθηκαν, και κάπου εκεί είπα, γιατί παιδεύομαι;

Έκαστος στο είδος του κι ο Λουμίδης στους καφέδες.

Παράτησα τα DIY και έμεινα στα κείμενα.

Το γιου τερν συνέβη όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής-από τις καλύτερες αποφάσεις ever- και συνειδητοποίησα πόσο το απολαμβάνω.

Το ένα έφερε το άλλο, συνεργασίες, κείμενα επί πληρωμή, και το ωραίο ήταν ότι μπορούσα να γράφω στο ίδιο, προφορικό blogging ύφος που ήταν το σήμα κατατεθέν μου.

Και μετά… άρχισα πάλι να μην το απολαμβάνω.

Στατιστικά, αλγόριθμοι, «πρέπει» να πάει καλά ένα κείμενο γιατί κάποιος πλήρωσε.

Είμαι και αγχώδης άνθρωπος κι έτσι το άφησα.

Άσε που το Instagram δεν χωρούσε τις σεντονάρες μου!

Οπότε λοξοδρόμησα στο Facebook. Και έμεινα.

Εδώ γράφω όσο θέλω, χωρίς άγχος αν το κείμενο θα γίνει viral ή αν θα πάρει τα τρία του (λάικ, βεβαίως βεβαίως).

Το να αρέσουν είναι επιθυμητό. Όχι αναγκαίο.

Εδώ έγραφα blog χωρίς σόσιαλ και τα διάβαζα μόνη μου, λέμε!

Τελευταία των Μοϊκανών άνοιξα Facebook και Instagram, χρόνια μετά, όταν μου το ζήτησαν από το site της Χριστίνας Λαμπίρη, όπου ήμουν αρθρογράφος.

TikTok άνοιξα πρόπερσι, με την «ΟΔΟ ΣΧΕΔΙΑΣ». Έχω και έξι ολόκληρες αναρτήσεις εκεί!

Τα social media μπορεί να αντικατέστησαν τα blogs που είναι «ξεπερασμένα», που θα έλεγε κι ο Τιμοτέ, αλλά το δικό μου δεν το αφήνω.

Τα social είναι του Μαρκ. Το blog είναι δικό μου.

Δέκα χρόνια, αμέτρητα κείμενα, πνευματική περιουσία ανεκτίμητης αξίας.

Κινούμαι στα μονοπάτια που με ενδιαφέρουν, τέχνη, ταινίες, σειρές, λογοτεχνία, ταξίδια.

Είμαι πιστή σε αυτά που αγαπώ και σε κάθε κείμενο που γράφω με πολύ μεράκι!

Και είμαι περήφανη για όλα, γιατί όλα κάτι έχουν να δώσουν.

Και τα απόλαυσα όσο τα έγραφα!

Πιστεύω ότι εκείνο το πρώτο post, τον Μάρτιο του 2016, ήταν για να με οδηγήσει στον μαγικό κόσμο της συγγραφής.

Το αν θα τα καταφέρω είναι άλλη κουβέντα.

Προσπαθώ όμως, γιατί το θέλω πολύ.

Αυτή είναι και η ευχή μου, φυσώντας τα δέκα κεράκια: να είναι φέτος η χρονιά που όλα θα γίνουν ροζ!

Μέχρι τότε, είμαι δέκα χρόνια περήφανη Blogger και συνεχίζω!

Έχω σκεφτεί να αλλάξω το logo, να γίνει πιο “συγγραφικό”.

Αλλά δεν μπορώ, είμαι δεμένη μαζί του!

Μου θυμίζει πώς ξεκίνησαν όλα!

About Author