American Gothic, Βάνα Μπάρμπα και το σημάδι του Έρωτα
«Αδερφή, θέλω να μου ποζάρεις για έναν πίνακα που θέλω να φτιάξω» φώναξε ο Grant Wood μπαίνοντας στο δωμάτιο της αδερφής του με τη φόρα της έμπνευσης.
«Άλλο πάλι κι τούτο» ξαφνιάστηκε εκείνη.
«Όχι σόλο όμως! Μαζί με τον οδοντίατρό μου» ολοκλήρωσε το prompt εκείνος.
«Τον McKeeby; Αυτός είναι 100 χρόνια μεγαλύτερός μου! Δεν μπορείς να μου βρεις κανένα καλύτερο;»
«Είναι ιδανικός για τον πίνακα, έτσι όπως τον έχω φανταστεί. Λέγε, ναι ή όχι;»
«Σαν τι θα ποζάρω; Ποιο είναι το theme;»
«Σαν αγρότισσα»
«Ε, φέρε μου έναν Κώστα Σόμμερ των 90s! Μπας και έρθει αυτή η αγάπη από μακριά επιτέλους, που σαν βγήκε για τον πηγαιμό προς την Ιθάκη ευχήθηκε ο δρόμος να είναι μακρύς»
«Ώρες ώρες θα ήθελα να είμαι μέσα στο μυαλό σου να βλέπω τη διαδρομή “από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα”»
«Αυτή η τρικυμία εν κρανίω είναι μέρος της γοητείας μου»
«Τέλος πάντων, ούτως ή άλλως ποτέ δε σου άρεσε ο Σόμμερ. Και να μας συγχωρέσει αν μας διαβάζει, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα»
«Ε, φέρε τον Σπαλιάρα τότε, ολ-τάιμ κλάσικ, που τον έχω δει και από κοντά και μου άρεσε!»
«Ο οδοντίατρός μου έχει το σχήμα προσώπου που θέλω. Ναι ή όχι;»
«Σκατά να φας. Τεσπά, έναν αδερφό σε έχω…»
Τη μέρα που ποζάρανε, η αδερφή Nan και ο οδοντίατρος Dr. McKeeby άρχισαν να κάνουν small talk, όσο ο Grant Wood τους ζωγράφιζε άκεφα.
«Τι έχει αυτός;» ρώτησε χαμηλόφωνα ο οδοντίατρος.
«Κάτι μουρμούριζε νωρίτερα ότι ο πίνακάς του θα γίνει διάσημος, αλλά κανείς δε θα ξέρει ποιος τον ζωγράφισε»
«Έλα ρε, αυτό είναι αδικία»
«Σώπα! Η ζωή είναι ωραία, αλλά τα ’χει με άλλον»
«Εγώ ξέρω ότι life is a bitch»
«Ε, κι αυτό!»
«Μπορείτε να σταματήσετε να μιλάτε, να γελάτε, να κουνιέστε; Σας θέλω σοβαρούς, συγκεντρωμένους» φώναξε εκνευρισμένος ο Grant Wood και συνέχισε να ζωγραφίζει.
Μετά από λίγο όμως σταμάτησε, κάτι δεν του πήγαινε καλα.
«Για πιάσε λίγο αυτήν την τρίαινα», είπε στον οδοντίατρο.
«Δε λέγεται τρίαινα!» ακούστηκε μια φωνή από πίσω.
Ήταν μια πραγματική αγρότισσα της Αϊόβα, που περνούσε τυχαία -ή ίσως όχι και τόσο τυχαία, αφού έριχνε κλεφτές ματιές στον Wood.
«Αν είχες μια κανονική αγρότισσα να σου ποζάρει, θα σου έλεγε ότι λέγεται πιρούνα, pitchfork!» του είπε, πλησιάζοντάς τον σε απόσταση αναπνοής.
«Βλέπω εδώ γίνονται πραγματάκια» του είπε κοιτώντας τον μες τα μάτια με τα σαρκώδη χείλη της μισάνοιχτα.
Ο Wood κατάπιε το σάλιο του αμήχανος. «Εγώ… εικαστικός είμαι, την ομορφιά της υπαίθρου αποτυπώνω…»
«Για να δω λοιπόν τι ομορφιά βλέπουν τα μάτια σου…» ψιθύρισε εκείνη χαμογελώντας και έγειρε πάνω από τον καμβά.
Αυτό που είδε όμως έκανε το χαμόγελό της να παγώσει και το ύφος της να αλλάξει.
«Συγγνώμη, αυτή την εικόνα έχεις για εμάς; Έτσι μας βλέπεις; Πώς την έχεις δει;» του φώναξε και του έδωσε ένα χαστούκι, αφήνοντας στο μάγουλό του το σημάδι του έρωτα.
Μετά γύρισε την πλάτη της ανέβηκε στο άλογό της που δεν είχε σέλα και κάλπασε εκνευρισμένη με τα μακριά μαύρα μαλλιά της να ανεμίζουν.
«Τι έγινε, Κωστάκη; Σε γουστάρει η χωριάτισσα;» τον πείραξε η αδερφή του .
«Ήθελε μάλλον να σου ποζάρει» σιγοντάρισε ο οδοντίατρος.
«Δεν έχω χρόνο να μου ποζάρουν από λίγο κάθε μέρα» εξήγησε ο Wood πιάνοντας το μάγουλό του.
«Πρέπει να προλάβω να στείλω τον πίνακα στον διαγωνισμό του Art Institute of Chicago το 1930.
Δεν θα κερδίσω το πρώτο βραβείο, αλλά την 3η θέση… Το μουσείο θα αγοράσει το έργο μου για μόλις 300 δολάρια. Στο μέλλον όμως, η αξία του θα είναι ανεκτίμητη, αλλά εγώ δε θα πλουτίσω ποτέ από αυτό.
Ούτε το όνομά μου θα γίνει γνωστό» σας τα χω ξαναπεί.
«Μα, γιατί τα πήρε τόσο η Βάνα Μπάρμπα; Να δω λίγο πώς είμαστε;» είπε η αδερφή του και πλησίασε τον καμβά.
Έμεινε να κοιτάζει τον πίνακα αποσβολωμένη.
«Πας καλά; Πώς με έκανες έτσι; Γιατί μοιάζω σαν να έφαγα ξινισμένο γιαούρτι; Σαν να είμαι εγώ η ίδια το ξινισμένο γιαούρτι;»
«Πράγματι,» σχολίασε και ο οδοντίατρος. «Γλύκανέ λίγο, μωρή, που είσαι σαν κακό ψόφο να ’χεις!» άρχισε να γελάει.
«Γιατί, εσύ είσαι καλύτερος;»
«Σπαλιάρας δεν είμαι, αλλά οκ, βλέπομαι!»
«Δείτε τη μεγάλη εικόνα!» τους διέκοψε ο Wood. «Όταν ο Homer και η Marge Simpson πάρουν τη θέση σας, με τον Homer να κρατάει την πιρούνα, θα γίνετε πασίγνωστοι παγκοσμίως! Σε αντίθεση με εμένα, μην τα ξαναλέμε…»
«Οι Simpsons;» ρώτησε η Ναν.
«Να ήταν μόνο αυτοί…» σχολίασε ο οδοντίατρος που είχε βγάλει διακριτικά το κινητό του.
«Τι βλέπεις;»
«Να, γκούγκλαρα και είδα ότι μέχρι και ο Kermit ο Βάτραχος με τη Miss Piggy έχουν ποζάρει σε επίσημη φωτογράφιση ως εμείς του πίνακα! Αλλά και ο Μπομπ Σφουγγαράκης με τον Καλαμάρη εμφανίζονται μέσα σε ένα επεισόδιο ως American Gothic!»
«Εεεε, θα σου σπάσω το κεφάλι, που ποζάρω τόσες ώρες για να με θυμούνται έτσι όλη μου τη ζωή και αφού φύγω από αυτήν!» όρμηξε καταπάνω του η αδερφή του χτυπώντας τον με τα πινέλα του.
ΥΓ: Το κείμενο είναι infotainment, δηλ, μυθοπλασία βασισμένη σε αληθινές πληροφορίες, ιστορικά γεγονότα, με σουρεάλ στοιχεία και αναχρονισμούς.
About Author
Μπορεί να σας αρεσει
Moby Dick – The musical!
Ο Θεόδωρος Ράλλης ζωγράφισε τον Επιτάφιο
