Μέσα στην ξύλινη καλύβα στα Απαλάχια Όρη του Τενεσί, το κρύο εκείνο το βράδυ του Γενάρη του 1946 τρυπούσε τα κόκαλα. Μια ολόκληρη ντουζίνα παιδιά, στριμωγμένα σε λίγα τετραγωνικά, χωρίς ρεύμα, χωρίς τρεχούμενο νερό, φώναζαν. Στη γωνία της καλύβας, το μωρό έκλαιγε γοερά και δύο από τα μικρότερα αδέλφια είχαν αρπάξει την ποδιά της μαμάς τους, κλαψουρίζοντας.  «Μαμά, πότε θα φάμε;» «Μαμά, κρυώνω!». Η μάνα εξαντλημένη, ανακάτευε τον χυλό στην κατσαρόλα.  Τότε, ένα οκτάχρονο κοριτσάκι με ατίθασα, ξανθά μαλλιά, η Ντόλι, στάθηκε στη μέση του δωματίου και κάνοντας ότι κρατάει μια αόρατη κιθάρα και προσποιούμενη ότι χτυπά τις χορδές, άρχισε να τραγουδάει. Σιγά σιγά, το κλάμα του μωρού καταλάγιασε και…