Είδα το Adolescence και ταράχτηκα στα πρώτα δύο λεπτά. Είναι η πρώτη σειρά που δε βλέπω σαν θεατής αλλά σαν μαμά. Ίσως γιατί έχω γιο στην ηλικία του πρωταγωνιστή. Είναι τέσσερα επεισόδια. Στα δύο πρώτα, συμπονούσα το παιδί. Μέχρι τέλους ήλπιζα να είχε γίνει παρεξήγηση. Το γλυκό του προσωπάκι, το πόσο τρομαγμένος ήταν, ότι κατουρήθηκε πάνω του, έκλαιγε και φώναζε τον μπαμπά του να τον προστατέψει, όλα αυτά μαζί, ε, δε μου έμοιαζε με κάποιον που θα μπορούσε να έχει κάνει έγκλημα. Και ας μην είναι σειρά “who done it”. Στο τρίτο επεισόδιο όμως, άλλαξε ύφος. Το βλέμμα του όπως κοιτούσε την ψυχολόγο, δεν ήταν πλέον αυτό του μικρού παιδιού…