Younger! Η σειρά που λάτρεψα χωρίς να το περιμένω!
Το ξεκίνησα χαλαρά, στο “δεν έχω να δω κάτι καλύτερο” και θέλω παρέα στο σιδέρωμα, και έφαγα κόλλημα.
Νομίζω πάντα το “χαλαρό”, είναι το πιο ύπουλο απ’ όλα. Πώς λέμε θα βγούμε για ένα χαλαρό ποτάκι και γυρνάμε σπίτι το πρωί με ένα παπούτσι; Όχι εγώ, μια φίλη από το χωριό, όταν ήταν younger!
See what I did here?
Που λέτε, τα πρώτα δύο -τρία επεισόδια δεν προϊδεάζουν για το βάθος της σειράς, τουναντίον, τη θεωρούσα σαχλίτσα. Όσο όμως προχωρούσε, σίζον το σίζον, δεν ήθελα να τελειώσει!
Τι να πρωτοσχολιάσω;
Ας αρχίσουμε με το θέμα «ηλικία» και τον ηλικιακό ρατσισμό.
Η πρωταγωνίστριά μας, ψάχνει δουλειά και δεν βρίσκει ενώ έχει όλα τα προσόντα, πτυχία, εμπειρία, προϋπηρεσία, όρεξη να εργαστεί.
Το ελάττωμα της; Είναι μεγάλη, ετών 40!
Εντάξει, δεν είναι και σαν την Πελοπόννησο, που θα έλεγε κι ο Αυλωνίτης, αλλά απ’ ότι φαίνεται, οι μπούμερς είμαστε για απόσυρση!
Τρώει τη μία χυλόπιτα μετά την άλλη μέχρι που λέει ψέματα ότι είναι είκοσι έξι και βρίσκει αμέσως δουλειά στον τομέα της.
Που παρεμπιπτόντως, είναι ένας Εκδοτικός Οίκος και καταλάβατε, τα μάτια μου βγάλανε καρδούλες.
Εν τω μεταξύ, το καμία σχέση με τους Εκδοτικούς Οίκους στην Ελλάδα, εκεί υπάρχουν μάνατζερ ακόμα και σε νεοεμφανιζόμενους συγγραφείς, οι οποίοι παίρνουν προκαταβολή για να γράψουν (και ζούνε από αυτήν, δε θεωρείται χόμπι η συγγραφή!), και αντί να κυνηγάνε οι ίδιοι να δώσουν το (επόμενο) βιβλίο τους, τους κυνηγάνε οι μανατζαρέοι, καλοπιάνοντας και παρακαλώντας τους!
Όσοι συγγραφείς είστε στην παρέα μας, σας ακούω που βαθιααναστενάζετε!
Και αφού πιάνει δουλειά, βλέπουμε μέσα από διάφορα ανάλαφρα σκηνικά, πόσο μεγαλύτερη προσπάθεια πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να τις πάρουν σοβαρά/διεκδικήσουν την ίδια θέση/συγγραφέα από ένα άνδρα.
Ιτς ε φακτ, μη μου αρχίσετε οι άντρες τα μα μου σου του.
Λάτρεψα την απεικόνιση της γυναικείας φιλίας.
Είναι μια ωραιότατη απάντηση σε όσους λένε ότι “δεν υπάρχει αυτό” και “οι γυναίκες ζηλεύετε και ανταγωνίζεστε η μία την άλλη”. Είναι από αυτά που όταν τα ακούω, μου γυρίζει το μάτι.
Έχει και έρωτα! Κατάλληλο και… ακατάλληλο ( ; )
Συνειδητοποιούμε, ακόμα μία φορά, πως όταν υπάρχει χημεία και επικοινωνία, η ηλικία γίνεται λεπτομέρεια. Το μόνο που έχει πραγματική σημασία είναι το τάιμινγκ.
Να είσαι έτοιμος, να είναι έτοιμη, να συναντηθείτε στο ίδιο “τώρα”.
Όλα τα άλλα, και τα «τι θα πει ο κόσμος», είναι θόρυβος.
Αυτό που επίσης λάτρεψα στη σειρά, είναι οι …δεύτερες ευκαιρίες.
Ποιος δε θα ήθελε μια δεύτερη ευκαιρία;
Να είναι ξανά νέος αλλά με την εμπειρία του τώρα;
Όλοι!
Εννοείται ότι και πάλι θα κάναμε λάθη. Διαφορετικά μεν, αλλά τις λάθος επιλογές δε θα τις γλιτώναμε. Ουδείς άσφαλτος, που λέει και η Λαίδη.
Αυλωνίτης, Αντζελα, όλους τους θυμήθηκα σε αυτό το ποστ.
Πέρα από τα μηνύματα, που ήταν το εξτραδάκι της σειράς, γέλασα πολύ!
Έχει όντως πλάκα, έμαθα και κάνα δυο πραγματα για τη σημερινή νεολαία! Πω πω, μιλάμε για χάσμα γενεών, που γράφαμε οι τρίτοδεσμίτισσες, μια φορα και έναν καιρό..
Έχει και ωραίους πρωταγωνιστές, κανονικούς ωραίους, της διπλανής πόρτας, όχι εξωπραγματικούς, και αυτό στα συν το βάζω!
Όσο για το αν η σαραντάρα πρωταγωνίστρια περνάει για εικοσιεξάρα; Χμ, και ναι και όχι.
Εξαρτάται από το τι ρούχα φοράει και πώς έχει τα μαλλιά της.
Με ρούχα «πιο σοβαρά /κυριλέ» και το μαλλί κότσο, είναι μεγάλη. Με φουστίτσες και μαλλιά χύμα, είναι νέα!
Είναι εντυπωσιακό το πώς η επιλογή ρούχων/ στιλ/ χτένισμα μπορεί να μας κάνει να δείχνουμε μικρότερες ή μεγαλύτερες.
Άσχετο-σχετικό, η πρωταγωνίστρια τα έχει στην πραγματική ζωή με τον wolverine, τον Χιου Τζάκμαν, ας το μοιραστώ κι αυτό!
Τι άλλο να σας πω;
Να σας πω για τον Τζος, που λάτρεψα; Είναι ο όρθιος νεαρός, όντως νεαρός, εικοσιέξι μόνο ετών, δίπλα στη θεάρα (όπως και όλες οι ηρωίδες) με το κόκκινο φουστάνι.
Αν σας αρέσουν οι άνδρες τύπου “άρλεκιν”, ψηλοί, με θεληματικό πηγούνι, φαρδιές πλάτες και ψυχρά μπλε μάτια, υπάρχει και ο κοστουμάτος δίπλα του!
Αν θέλετε σε πιο εξώτικ, έχουμε και τον άλλο καθιστό, το σοκολατάκι δίπλα στην ξανθιά!
Αν δε σας έκανε κλικ τίποτα από τα παραπάνω, ε, δείτε Outlander!
About Author


