Χόρχε Λουίς Μπόρχες|Μαθαίνεις…

​Μετά από λίγο μαθαίνεις

την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι

και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου

με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα

Με τη χάρη μιας γυναίκας

και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις

όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο

είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια

…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο

να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…

Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου

μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ

Αντί να περιμένεις κάποιον

να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

​Αυτό το συγκλονιστικό ποίημα, που όλοι -ανάμεσά τους και εγώ όταν το ανέβασα στο Blog το 2022- νόμιζαν ότι ανήκει στον μεγάλο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, στην πραγματικότητα είναι ένας από τους πιο γοητευτικούς αστικούς μύθους της λογοτεχνίας. Ανήκει στην Αμερικανίδα ποιήτρια Veronica A. Shoffstall και γράφτηκε το 1971.

​Και αφού έκανα τη διόρθωση, πάμε παρακάτω!

​Ο Μπόρχες, ήταν Αργεντίνος και θεωρούσε τον εαυτό του πάνω απ όλα, ποιητή! Προσωπικά, συγκλονίζομαι με ό,τι δικό του έχω διαβάσει.

​Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες του 20ου αιώνα και θα έπρεπε να έχει πάρει Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας – γνώμη μου.

​Δίδαξε σε πανεπιστήμια της Αμερικής αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και εν τέλει, το 1965, πέρα από την αναγνώριση του κοινού, πήρε και μια τιμητική διάκριση από την Κουίν Λίλιμπετ – που πάντα ήταν φειδωλή και σφιχτή στην αναγνώριση των άλλων, κρίνοντας από το The Crown στο Νέτφλιξ δηλ.

​Το 1955, διορίστηκε Διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αργεντινής. Η ειρωνεία της τύχης; Την ίδια ακριβώς περίοδο, η απώλεια της όρασης του είχε προχωρήσει τόσο λόγω του κληρονομικού γλαυκώματος που είχε.

που δεν μπορούσε πια να διαβάσει. Ο ίδιος έγραψε γι’ αυτό: «Ο Θεός μού έδωσε ταυτόχρονα 800.000 βιβλία και το σκοτάδι».
​Λίγο αργότερα, το 1968, σε ηλικία 68 ετών, η 90χρονη μητέρα του, κυρία Σουάρες -η οποία ήταν εμ, χμ κάπως παρεμβατική θα μπορούσε να την πει κανείς- τον πίεσε να παντρευτεί, διότι πότε θα ‘βλεπε η γυναίκα ένα εγγονάκι οέο;

​Του διάλεξε μια γυναίκα λοιπόν, γιατί, όπως και να το κάνουμε η μανούλα ξέρει καλύτερα, και η τυχερή ήταν η Έλσα -όχι του Φρόζεν- Αστέτε Μιγιάν. Ο γάμος αυτός κράτησε λίγο, μάλλον γιατί ο Μπόρχες δεν την πρόσεχε σαν τα μάτια του, αφού η ποίηση, ήταν η μεγάλη του αγάπη.

​Όταν τυφλώθηκε εντελώς, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην ποίηση, γιατί όπως έλεγε και ο ίδιος, τους στίχους μπορούσε τουλάχιστον να τους απομνημονεύσει και να τους «βλέπει» στο μυαλό του.

​Η αλήθεια είναι ότι η ποίηση είναι έρωτας και γι’ αυτό η σχετική ανάρτηση στο blog μου είναι η πιο δημοφιλής σε επισκεψιμότητα!

​Ανάμεσα σε άλλα, ο Μπόρχες έχει γράψει τα εξής :

​«Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί»

​«Να είμαι μαζί σου και να μην είμαι μαζί σου είναι ο μόνος τρόπος που έχω για να μετρώ τον χρόνο»

​«Εγώ δεν μιλάω ούτε για εκδίκηση ούτε για συγχώρεση, η λήθη είναι η μόνη εκδίκηση και η μόνη συγχώρεση»

​«Κάθε ζωή διαμορφώνεται από μια μοναδική στιγμή, τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μια για πάντα, ποιος είναι»

​«Χτίζεις στην άμμο και χτίζοντας και ξαναχτίζοντας κάνεις την άμμο πέτρα».

​Και θα κλείσω με αυτό, το οποίο είναι πολύ βαθύ… Τόσο μεγάλο νόημα κρυμμένο σε μια μικρή τοσοδούλα φράση!

About Author