Να μιλά κανείς ή να μη μιλά;

Μοιραστείτε το :

Ιδού η απορία.

Όπως ξέρετε ή θα ‘χετε ήδη καταλάβει από τα διάφορα που ανεβάζω, όταν κάποιος κάνει ή λέει  κάτι που με αφορά και με ενοχλεί, προσπερνάω, δε δίνω συνέχεια. Είμαι ο ορισμός του «Και τι α κανς α κατς α μαλώις;»

Δεν ξέρω αν αυτό τον κάνει να τρώγεται παραπάνω με τα ρούχα του, γιατί καμιά φορά όταν ξύνεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνη, θέλεις αυτός να αντιδράσει κι όταν εκείνος δεν το κάνει, αυτό μπορεί να σε τσαντίζει περισσότερο. Αν ισχύει αυτό, με ικανοποιεί. Ας βράζει στο ζουμί του.

Αν όχι και νομίζει ότι δεν κατάλαβα και γι’ αυτό δεν απάντησα, λάθος μαντεψιά, απλώς δε μ’ αρέσουν οι εντάσεις κι οι τσακωμοί. Για την ακρίβεια με ταράζουν και γι’ αυτό όχι μόνο αποφεύγω να τσακώνομαι, αλλά προσπαθώ και να είμαι το ειρηνοποιό στοιχείο ανάμεσα σε τρίτους που τσακώνονται.

Πάντα σκέφτομαι καλοπροαίρετα ότι οκ, μπορεί ο τάδε να μην το εννοούσε έτσι, μπορεί να είχε μια δύσκολη μέρα, μπορεί να παρεξήγησα. Κι επίσης πιστεύω ότι ο καθένας μας με αυτά που λέει, πόσο μάλλον αν τα λέει και γραπτώς, εκτίθεται, κι  άρα δε χρειάζεται κάτι παραπάνω.

Το βασικότερο και κυριότερο είναι ότι δε θέλω να χαλάω ενέργεια ρε παιδί μου σε τέτοια. Προτιμώ πιο εποικοδομητικά πράγματα αφενός, κι αφετέρου, συνήθως, είμαι τόσο κουρασμένη κι η μπαταρία μου είναι τόσο άδεια που αν βρω φορτιστή δε θα είναι για να μπω σε μία, δυσάρεστη, στρεσογόνα διαδικασία, να σου πω, να μου πεις, να σου ξανααπαντήσω και ποιος θα εχει την τελευταία κουβέντα.

Πρόσφατα μου πέταξαν το γάντι κι οκ, δεν το σήκωσα, όπως το συνηθίζω, ωστόσο, παραλίγο να το σηκώσω. Το σκέφτηκα πολύ σοβαρά να το σηκώσω. Το μετάνιωσα που δεν το έκανα, αν και ίσως καλύτερα, γιατί εν βρασμώ καλό είναι να μην αντιδράμε.Σε κάθε περίπτωση, αφού δεν το έκανα αυθόρμητα εκείνη τη στιγμή, εκ των υστέρων δε θα το κάνω.

Μου ήρθε και λίγο από το πουθενά. Ξαφνιάστηκα, σοκαρίστηκα, αναρωτήθηκα αν πιάνω σωστά το μήνυμα, με έπιασε λίγο το παράπονο, το «γιατί» κι έχασα χρόνο.

Μέχρι να το συζητήσω με τους δικούς μου ανθρώπους για να ξορκίσουν αφενός την κακή ενέργεια αλλά κυρίως για να βεβαιωθώ ότι δεν έχω κάποια μύγα κι ότι όντως πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης, πάει, το γεγονός μετατράπηκε σε περυσινά ξινά σταφύλια. Όμως, παρατηρώ ότι είμαι έτοιμη πλέον να με υπερασπιστώ και να μην κρυφτώ. Νιώθω πια δυνατή ότι μπορώ και πρέπει να το κάνω.

Δεν είμαι παιδί, που χρειάζεται τον γονιό του για να καθαρίσει για εκείνο. Δε χρειάζεται να το κάνει άλλος αυτό για μένα. Την επόμενη φορά που κάποιος θα με αδικήσει, θα μου επιτεθεί, εμμέσως ή πλαγίως, εντός, εκτός κι επί τ’ αυτά, θα υπάρξει αντίδραση. Από μένα την ίδια.

Εν τω μεταξύ, είναι μέσα μου τόσα πολλά καταπιεσμένα αντεγ#μήσου που δεν ειπώθηκαν στο πλαίσιο των καλών τρόπων συμπεριφοράς, του πολιτισμού, του «τα λύνουμε όλα με διάλογο», που το πρώτο που θα βγει από το στόμα μου θα ‘χει τόσο ένταση και δύναμη και ορμή, που παίζει να τρομάξω κι εγώ η ίδια.

Και θα το ακούσει αυτός που θα το προκαλέσει, αυτό ή κάτι παρεμφερές, γιατί μου χάλασε η καλή μου διάθεση και δεν το επιτρέπω. Αν δεν έχω κάνει κάτι, αν δεν πείραξα κάποιον, το ότι η φάτσα μου ή οι απόψεις μου τη σπάνε σε αυτόν τον κάποιο, ας μη με κάνει παρέα. Ας με αγνοήσει. Δε γίνεται να αρέσω σε όλους, δεν είμαι ούτε πατάτα τηγανητή, ούτε προφιτερόλ. Κι εγώ δε συμπαθώ όλο τον κόσμο, δεν είμαι ούτε η Μαρία Τερέζα.

Είμαι αυτή που είμαι κι έχω πολλά προβλήματα, όπως όλοι μας, που επηρεάζουν αρνητικά τη διάθεσή μου, δε θα μου προσθέσει ο οποιοσδήποτε άλλο ένα, γιατί «έτσι», γιατί «μπορεί». Την επόμενη λοιπόν φορά, είμαι προετοιμασμένη να σηκώσω το γάντι και τότε ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει. Έχω και ομπρέλα και αδιάβροχο.

Να μιλάς λοιπόν όταν σε ενοχλεί κάτι ή κάποιος, για να απαντήσω και στο ερώτημα που έχω θέσει στον τίτλο. Αν δε μιλάς, ο άλλος δεν το λαμβάνει σαν επιλογή σου, αλλά σαν αδυναμία σου. Να μιλάς όμορφα, ήρεμα, με επιχειρήματα, να δίνεις την απάντησή σου.

Τα αντεγ#μήσου που αναφέρω παραπάνω, είναι προαιρετικά και για ειδικές περιπτώσεις. Προσοχή στη χρήση τους, μη χάσεις το δίκιο σου (και τους τρόπους σου).

 

 

Μοιραστείτε το :