-
Μια ιστορία αγάπης
Γράφει η Στέλλα Καφεσάκη… Αυτή είναι μια ιστορία αγάπης… Όλα ξεκίνησαν μια καθημερινή σχολική μέρα. Δε θυμάμαι αν είχε κρύο η όχι , δε θυμάμαι αν είχε ήλιο η όχι, δεν θυμάμαι ούτε τι μήνας ήταν… Ήταν σίγουρα πρωί μιας και ήμασταν στο σχολείο (Τρίτη λυκείου) και ήταν σίγουρα το 2001. Τον ήξερα ήδη ένα χρόνο πριν, ήμασταν σε κοινή παρέα. Εκείνος να κυνηγάει την πρώην του και εγώ να μαζεύω τα κομμάτια μου από την πρώτη μου και τελευταία, μεγάλη ερωτική απογοήτευση. Την πρώτη φορά που τον κοίταξα και χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου ήταν όταν μπήκε στο προαύλιο του σχολείου εκείνο το πρωινό. Είχε κουρέψει τα μακριά μαλλιά…
-
Ό,τι τρέλα κάνουμε ερωτευμένοι συγχωρείται
Ποιος δεν έχει ερωτευτεί και δεν έχει κάνει τρέλες στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι να φανεί αν αυτό που νιώθει είναι αμοιβαίο και θα καταλήξει σε σχέση ή σε κάτι μονόπλευρο που δε θα οδηγήσει πουθενά; Κωμικοτραγικά, τρελά πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες θα ντρεπόμασταν να κάνουμε, τα κάνουμε γιατί όταν ερωτευόμαστε δεν ελέγχουμε τον εαυτό μας. Πρώτα κάνουμε και μετά σκεπτόμαστε. Ή δε σκεπτόμαστε και καθόλου. Ο έρωτας πάει χέρι-χέρι με την τρέλα, δεν είναι παιδί της λογικής. Όποιος έχει νιώσει ταραχή απλά και μόνο επειδή αναφέρθηκε το όνομα αυτού που τον ενδιαφέρει, καταλαβαίνει. Εκείνος που έχει νιώσει ταχυπαλμία και τρελή ζήλια επειδή κάποιος άλλος κι όχι ο ίδιος,…
-
Τον έρωτα για να τον βρεις πρέπει να ψάχνεις στα σωστά σημεία!
Ακούγεται συχνά σε παρέες, από φίλους και γνωστούς, το παράπονο ότι δεν μπορούν να στεριώσουν σε μια σχέση. Είναι γεγονός ότι αυτή η εποχή διακατέχεται από μια λογική fast food, του γρήγορου, του ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Κοπέλες και παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά, αξιόλογα, εμφανίσιμα, με όλο το πακέτο που λέμε, έχουν τη διάθεση να προσφέρουν σε κάποιον άλλον πολλά, τον ίδιο τον πολύτιμο εαυτό τους, να μοιραστούν και να δημιουργήσουν στιγμές, και είναι μόνα. Ακούνε συνέχεια τους γύρω τους να τους λένε ότι τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις, όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος και κουνάνε το κεφάλι απογοητευμένα. Τα θεωρούν λόγια…
