Ακούω πολλή μουσική. Πάντα με το που άνοιγα τα μάτια μου, αντανακλαστικά, με την τσίμπλα στο μάτι, έπιανα τηλεκοντρόλ, πατούσα κουμπί και έπαιζε MAD μέχρι να ετοιμαστώ για τη δουλειά. Αυτό προ παιδιών. Τώρα πατώ το κουμπί του ραδιοφώνου που είναι και το “σήμα” ότι ήρθε η ώρα να σηκωθούν. Τα παιδιά. Σαν να λέμε το ξυπνητήρι τους! Παίζει μέχρι να σηκωθούν όντως από το κρεβάτι, (έχουν περάσει καμιά δεκαπενταριά τραγούδια στο μεταξύ) να πλυθούνε, ντυθούνε, κάνουν τρεις ώρες να βάλουν παπούτσια και μπουφάν και κλείσουμε την εξώπορτα πίσω μας. Με το που μπούμε αυτοκίνητο και βάλω μπροστά, ξεκινάει να παίζει και το ραδιόφωνο κι όταν κατέβω από το αυτοκίνητο,…