Ο Βίκτωρ Ουγκώ μπήκε στο βαγόνι του ΗΣΑΠ και στριμώχτηκε ανάμεσα στους ανθρώπους με τα σκυμμένα κεφάλια. Έριξε μια ματιά και διαπίστωσε το ασταμάτητο σκρολάρισμα στο TikTok, σε βίντεο ASMR και γάτες. Στο μυαλό του στριφογύρισε μια φράση – μανιφέστο ενάντια στη γενιά του visual feed. «Δεν είναι τίποτα να πεθάνεις, φίλε μου. Είναι τρομακτικό να μη ζεις», πληκτρολόγησε στο πρώην τουίτερ. Στη συνέχεια πήρε το βιβλίο που είχε κάτω από τη μασχάλη του και το άνοιξε. Διάβασε με αφοσίωση μέχρι που έφτασε στον σταθμό του. ​​Λίγα λεπτά αργότερα, περπατούσε προς το μικρό, ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς του. Είναι η «Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων» και θα την τιμήσει δεόντως! Αφού έκανε…

Trigger Warning: Το παρακάτω κείμενο περιέχει ίχνη αναχρονισμού, σουρεαλισμού και έναν Αδαμάντιο Κοραή που μάλλον θα με κυνηγούσε με το λεξικό αν με άκουγε. Οι λάτρεις της αυστηρής ιστορικής ακρίβειας, να απομακρυνθούν από την οθόνη ή να διαβάσουν με δική τους ευθύνη. Στο Παρίσι, ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1825, σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλία και χειρόγραφα στοιβαγμένα σε καρέκλες, ο Αδαμάντιος Κοραής σκυμμένος πάνω στο γραφείο του, γράφει. Το χτύπημα στην πόρτα τον διακόπτει. Είναι ο βοηθός του που τον ενημερώνει ότι ο κύριος Καποδίστριας ανεβαίνει με το ασανσέρ. Ο Κοραής σηκώνει το κεφάλι με το βλέμμα κάποιου που μόλις άκουσε ύβρη. «Ασανσέρ; Τι έχει η λέξη ανελκυστήρας; Οι ξένοι…