Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η θάλασσα και ο ουρανός…

Μοιραστείτε το :

Γράφει η Λιάνα Σαγιάννη…

– Σε θέλω…

– Είσαι διαφορετικός, απέραντος, δεν ξέρω που τελειώνεις. Φοβάμαι· σε φοβάμαι Ουρανέ μου! – Είμαι έτσι, για να σε συμπληρώνω. Εκεί που εσύ τελειώνεις, θα συνεχίζω εγώ.

– Υπάρχουν στεριές μπροστά μου, θα μας χωρίζουν.

– Δεν πειράζει. Όλοι χρειαζόμαστε χρόνο για τον εαυτό μας.

– Κρύβω μυστικά στα βάθη μου. Δεν τα ξέρεις, δεν τα βλέπεις, είσαι ψηλά.

– Κρύβεις θησαυρούς! Όταν σε φωτίζει ο ήλιος μου, λάμπουν. Όταν τ’ άστρα μου καθρεφτίζεις, μπορώ τους δω.

– Θυμώνω… αγριεύω… μπορώ να πνίξω τους άλλους. Δε θα με αντέξεις.

– Μπορείς να τους γαληνέψεις κιόλας. Αν αντέχω ή όχι όμως, πρέπει να το μάθεις. Αν δε δοκιμάσεις, δεν μπορείς να είσαι σίγουρη Θάλασσά μου.

– Είμαι απρόβλεπτη, κάνω λάθη, μπορεί να σε πληγώσω.

– Το ξέρω! Όταν με πονάς θα συννεφιάζω. Θα βλέπεις αστραπές, κεραυνούς. Τα δάκρυα μου θα σε αναστατώνουν… έτσι όμως θα με μαθαίνεις κι ίσως σταματήσεις να με πονάς.

– Όταν είμαι σιωπηλή, τι θα κάνεις;

– Θα το σεβαστώ. Θα περιμένω.

– Όταν ακούς την μουσική από τα κύματα μου;

– Θα γράφω στίχους για σένα.

– Δεν έχω συναντήσει άλλον να μου μιλάει έτσι… Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, τι πρέπει να πω.

– Μην σκέφτεσαι τα πάντα. Ακού τη φωνή από τα βαθιά σου. Ότι νιώθεις είναι η αλήθεια σου.

– Κι αν βαρεθώ; Θα θέλω να φύγω. Πώς θα στο πω; Πώς θα το πάρεις;

– Δεν χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις. Αν βρεις την ευτυχία αλλού, θα χαρώ.

– Θα χαρείς; Πώς λες κάτι τέτοιο; Με θυμώνεις! Τι αγάπη είναι αυτή; Χαίρεσαι όταν δε θα με έχεις;

– Μόνο αυτή την Αγάπη γνωρίζω και ακολουθώ. Πώς να σε κρατήσω, ενώ θες να ταξιδέψεις; Αυτό είναι φυλακή. Είσαι ελεύθερη αγάπη μου να επιλέξεις.

– Δεν καταλαβαίνω την αγάπη σου. Λες ότι με θες και δεν το δείχνεις… Δεν το βλέπω.

– Στο δείχνω με τον τρόπο μου. Μάλλον με κοιτάς με την επιφάνειά σου… ψάξε πιο βαθιά για να δεις.

– Εγώ ξέρω πως όταν θες κάποια προσπαθείς.

– Τι νόημα έχει; Προσπαθώ όταν σε έχω κοντά μου. Το μαζί είναι δημιουργία… αλλά θέλει δυο αγάπη μου.

– Μου αρέσει να σε κοιτάζω, να μιλάω μαζί σου. Έτσι διαφορετικά που με αγγίζεις. Νιώθω περίεργα. Πρώτη φορά συναντώ κάτι τέτοιο. Δε θέλω να σε χάσω!

– Δε θα με χάσεις Θάλασσά μου· μη φοβάσαι.

– Δε θέλω να σε χάσω απ’την ζωή μου, ότι και να γίνει. Μ’ ακούς;

– Ηρέμησε· θα είμαι εκεί για σένα, όταν με χρειάζεσαι. Κοιμήσου τώρα Θάλασσά μου!

 

Μοιραστείτε το :