Ο διακοπτόμενος ύπνος, όπως κάθε τι διακοπτόμενο, ελλοχεύει κινδύνους. Μπορεί το πρώτο διάστημα να μην καταλαβαίνεις την επικινδυνότητα του, να νιώθεις απλώς λίγο κουρασμένη, να σκέφτεσαι «εντάξει, θα συμπληρώσω ύπνο άλλη στιγμή και θα συνέλθω», αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Όπως το κύμα σκάει στο βράχο αργά – αργά κι απλά μια μέρα ξαφνικά βρίσκεται μισός, έτσι και κάποιος που δεν κοιμάται συνεχώς για επαρκές χρονικό διάστημα, καταλήγει μισός άνθρωπος. Οι μαμάδες βέβαια, που είμαστε κατεξοχήν άυπνες, ειδικά αν έχουμε βρέφος – μικρό παιδί, το περιμένουμε και είμαστε προετοιμασμένες ότι μαζί με τις χαρές της μητρότητας πάνε κι άλλα πακέτο. Με το μητρικό ένστικτο και τις σούπερ ορμόνες…

Πολλά παιδιά ηλικίας τριών, τεσσάρων, πέντε χρόνων, σηκώνονται από τα κρεβάτια τους στη μέση της νύχτας, πάνε στο δωμάτιο των γονιών τους και χώνονται κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα. Δε θα αναφερθώ στη φιλοσοφία του attachment parenting, της θεωρίας της ανατροφής συναισθηματικής προσκόλλησης, που περιλαμβάνει τη συγκοίμηση, ούτε σε εκείνους που το θεωρούν «μόδα» και πιστεύουν ότι το παιδί από μικρό πρέπει να μάθει να κοιμάται στο κρεβάτι του. Ο καθένας πλέον μπορεί να βρει έρευνες που να υποστηρίζουν την άποψη του. Πέρα όμως από τις θεωρίες, στην πράξη καλό και σωστό είναι αυτό που δίνει σε όλα τα μέλη της οικογένειας, μικρά και μεγάλα, ασφάλεια, ηρεμία και γαλήνη. Ακόμη…