Και μετά από μια επεισοδιακή βάφτιση η μικρή μας καραμελένια απέκτησε το ονοματάκι της. Τα ονοματάκια της μάλλον, για να ‘μαστε και ακριβείς, μια και έχει δύο, άλλο που ο παπάς ήθελε να γραψει μόνο το ένα. «Θα τα αναφέρω στο μυστήριο, εκεί μετράει, θα αγιαστούν (;), δε χρειάζεται να γράψουμε και τα δύο στο χαρτί, θα ταλαιπωρείς το παιδί με τα δύο ονόματα» κ.α., με εμένα να επαναλαμβάνω απλά και ρυθμικά «θα τα ήθελα γραπτώς, παρακαλώ». Τελικά, μου έκανε τη χάρη, να περάσουμε και στο δια ταύτα του μυστηρίου επιτέλους. Γιατί επιτέλους; Κοίτα ρε παιδί μου τι συνέβη. Είχαν ξεχάσει να μας σημειώσουν, όταν κλείσαμε την ημερομηνία και ώρα…