Πρώτη φορά που βραβεύομαι σε Λογοτεχνικό Διαγωνισμό!|ΙΑΝΟΣ| Φύση με σπασμένα φτερά

Μοιραστείτε το :

Ακόμα δεν το πιστεύω ότι δικό μου κείμενο ξεχώρισε και βραβεύτηκε!

Τι, πού, πότε;

«Φύση με σπασμένα φτερά» ήταν ο τίτλος του λογοτεχνικού διαγωνισμού διηγήματος από τον IANOS .

Έγραψα και εγώ ένα διήγημα και όσο έγραφα, αναρωτιόμουν αν ήμουν εκτός θέματος.

Το ρίσκαρα όμως, δεν ήθελα να αλλάξω θέμα. Άλλαξα χίλιες φορές την επιλογή των λέξεων, ώστε να μπορούν να ισχύουν σε ένα κυριολεκτικό επίπεδο, για ένα θαλάσσιο πλάσμα, το στρείδι εν προκειμένω, αλλά και στο μεταφορικό, έναν άνθρωπο, στη ψυχοσύνθεσή του.

Εκ του αποτελέσματος, τα κατάφερα!

Το δίσημο κείμενό μου, που μπορεί κάποιος να το διαβάσει κυριολεκτικά ή αλληγορικά, κάτι που κάνω σε αρκετά κείμενά μου, να κρύβεται ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις, πέρασε, άγγιξε, ξεχώρισε.

Πρωτοπρόσωπη η γραφή του, την οποία δεν επιλέγω σχεδόν ποτέ -νιώθω ότι εκτίθεμαι περισσότερο από όσο αν τοποθετήσω τον πρωταγωνιστή σε τριτοπρόσωπη αφήγηση.

Μοιάζω πολύ κοινωνική -και πολύ χαρούμενη επίσης- λίγοι ξέρουν πολλά για μένα και την πραγματική μου φύση και το αν έχω σπασμένα ή τέλος πάντων, ψαλιδισμένα φτερά, που δε φαίνονται.

Το στρείδι, λοιπόν. Αυτό είναι ο πρωταγωνιστής του κειμένου μου. Ή και όχι.

Ξέρετε τι λένε για το στρείδι, ότι το ξένο σώμα που εισχωρεί στο όστρακο, το γρατζουνάει, το πονάει και από αυτήν την πληγή, σχηματίζεται το μαργαριτάρι.

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού», δηλαδή.

Μαλακίες. Από τις δυσκολίες μας και την ταλαιπώρια μας, τα παράσημα που κερδίζουμε ξεπερνώντας ή προσπερνώντας τες, δεν είναι όμορφα, αξιοθαύμαστα, αξιοζήλευτα.

Όχι, αυτό που σε πληγώνει δεν οδηγεί σε τίποτα καλό.

Σημάδια αφήνει, κι εσύ -με τους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους, όσοι μείνουν δίπλα σου- τα διαχειρίζεσαι.

Κι αυτό είναι οκέι.

Έτσι είναι η ζωή.

Απρόβλεπτη και συχνά μαλακισμένη.

Όσο, για τον χώρο του βιβλίου και της συγγραφής, είναι πολύ δύσκολος και ανταγωνιστικός, και κανείς δε σου χρωστάει την καλή κουβέντα.

Αυτό έχω καταλάβει από την ενασχόλησή μου μαζί του τα τελευταία χρόνια. Αν δεν τον λάτρευα, αν μπορούσα να σταματήσω να γράφω, θα τον είχα παρατήσει. Αλλά δεν μπορώ.

Δεν μπορώ να μη γράφω, so…

Οπότε, αυτή η βράβευση ήρθε για να μου κάνει ένα «πατ-πατ» στην πλατούλα, να μου δώσει λίγο θάρρος και αυτοπεποίθηση, που όταν έβρεχε κρατούσα ομπρέλα, και μια επιβεβαίωση ότι κάτι κάνω καλά, που επίσης είχα ανάγκη!

«Το σμιλεμένο» μου, λοιπόν -όπως είναι ο τίτλος του- συμπεριλήφθηκε στα 50 καλύτερα διηγήματα του λογοτεχνικού διαγωνισμού και κυκλοφορεί σε συλλογική έκδοση, σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, από τις Εκδόσεις Ιανός.

Είναι η πρώτη μου βράβευση σε κάτι που γράφω!

Γι’ αυτό και η επιλογή του ροζ φορέματος, παρόλο που το κείμενο έχει χρώμα βαθύ κόκκινο, αυτό του σαγκουίνι.

Γιατί η ζωή σήμερα είναι ροζ! Έχω μεγάλη χαρά!