-
Περιπέτεια στο Μουσείο του Λούβρου!
Χαζεύω νυσταγμένη πίσω από το γυαλί μου. Είμαι αγουροξυπνημένη. Ήθελα να κοιμηθώ περισσότερο, μου λείπει πολύς ύπνος αλλά οι υποχρεώσεις μου ξεκινάνε πρωί πρωί. Να είχα πέντε λεπτά ακόμα σκέφτομαι… Τι πέντε δηλαδή, εκατόν πέντε χρειάζομαι… Σηκώνομαι γιατί, δεν μπορώ να εκτεθώ στους προϊστάμενους και τους υπεύθυνους στο Μουσείο του Λούβρου. Έχω καθήκοντα και υποχρεώσεις. Είμαι ενήλικη- και μου το έλεγαν ντοντ γκρόου απ, ιτς α τραπ. «Τζοκόντα, ανοίγει η πόρτα, ήρθαν οι επισκέπτες μας, χαμογέλα, ιτς σόου τάιμ» μου λέει ο μπόντιγκαρντ μου. Τον ξέρετε, σας τον έχω συστήσει σε παλιότερη ανάρτηση, και πετάγεται απέναντι να μου φέρει καφέ μακιάτο. Ξαφνικά, παρατηρώ μια σκιά να τρέχει προς την πτέρυγα…
-
Νουαζέτα ετών 47!
Θα κάνω ένα αζμπέτε λόγω της ημέρας! Είμαι η Νουαζέτα και είμαι καλά! Γράφω και μπερδεύω τον χωροχρόνο φέρνοντας σε τετ α τετ, διάφορες προσωπικότητες του παρελθόντος και του παρόντος, σε διάφορα σκηνικά της φαντασίας μου. Συγγραφέας γαρ, και εύχομαι φυσώντας, όλα μου τα βιβλία να βρούνε τον δρόμο τους. Στο μεταξύ, φτιάχνω κόσμους που ο Βολταίρος έχει facebook, η Ιωσηφίνα μιλάει με τον Βοναπάρτη στο κινητό και η Μαρία Αντουανέτα τρώει σοκολάτα ντουμπάι αντί για παντεσπάνι. Είπα ότι έχω γενέθλια; Δεν είπα! Και αυτό που φυσάω είναι ένα σωρό κεράκια-δόξα τω Θεώ! Που λέτε, κάθε χρόνο στα γενέθλια μου, οι ζωγράφοι που αγαπώ αποφασίζουν να εμφανιστούν. Άλλος στέλνει μήνυμα,…
-
Η Ροκ και Ροκοκό κούνια του Φραγκονάρ με ολίγη από Μπονάτσο
«Ναι, είναι κανείς εδώ; Θέλω να παραγγείλω έναν πίνακα». Η φωνή αντήχησε μέσα στο εργαστήρι δυνατή και στεντόρεια. «Παρακαλώ κύριε, πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω;», εμφανίστηκε ο καλλιτέχνης από το μέσα δωμάτιο, κρατώντας ένα πινέλο που έσταζε. Στην πόρτα του στεκόταν ένας καλοντυμένος κύριος, που έδειχνε να τη γλεντάει τη ζωή. Το φώναζε όλο του το “είναι”, από το ντύσιμο και το ρολόι τσέπης μέχρι τη μυρωδιά από το ακριβό γαλλικό άφτερ σέιβ! «Ψάχνω τον Ζακ Λουί Δαβίντ» «Στέκεται μπροστά σας» «Το λοιπόν, αγαπητέ μου καλλιτέχνη» είπε ο βαρόνος, χαϊδεύοντας αφηρημένα το μπαστουνάκι του, «θα ήθελα να μου φιλοτεχνήσετε έναν πίνακα… κάπως ιδιαίτερο» «Ιδιαίτερο, λέγοντας;» ρώτησε ο ζωγράφος σηκώνοντας…
-
Έντγκαρ Άλαν Πόε και Wednesday| What if?
Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, πάντα ακριβής στα σκοτάδια του, έφτασε πρώτος στο ραντεβού τους. Το σημείο συνάντησης το είχε επιλέξει η Wednesday κι ήταν το νεκροταφείο της περιοχής. Αναμενόμενο… Είχε φέρει μαζί του μια γαρδένια μαραμένη, γιατί, τα ζωντανά άνθη ήταν αγένεια μπροστά στον θάνατο, ένα σκούρο καρό τραπεζομάντηλο κι ένα μπουκάλι τεκίλα, αυθεντική, αυτή με το σκουλήκι. Εκείνη δεν άργησε να έρθει. Κάθισε πρώτη σε μια ταφόπλακα και ακούμπησε κάτω τα μαύρα cupcakes που κρατούσε. Εκείνος έβαλε στο κινητό του να παίζει ένα κουαρτέτο του Σοπέν για να κάνει ατμόσφαιρα και κάθισε δίπλα της. Η Wednesday το βρήκε υπερβολικά αισιόδοξο, αλλά κράτησε την σκέψη για τον εαυτό της. «Πίνεις;»…
-
Άγκαθα Κρίστι|Η Βασίλισσα της Αστυνομικής λογοτεχνίας
Βρισκόμαστε στο 1912 σε μια παραλία της Μασαχούσετς. «Ποια είναι η μικρή»; ρώτησε ο Άρτσι τον κολλητό του χωρίς να πάρει τα μάτια του από την σέρφερ που δάμαζε τα κύματα σαν αμαζόνα του ωκεανού. «Όχι, όχι, οχι. Άρτσιμπαλντ, ξέχνα το» «Γιατί;» «Γιατί είναι η μικρή αδερφή της Μαρτζ και εσύ κάνεις συλλογή από γυναίκες» «Αυτή είναι ξεχωριστή» σχολίασε εκείνος, συνεχίζοντας να θαυμάζει την επιδεξιότητα της πάνω στη σανίδα. «Δεν έχει καμία σχέση με τίντερ και όλα αυτά τα ντέιντινγκ απς που χρησιμοποιείς» «Ακριβώς» σχολίασε εκείνος χαμογελώντας. Ε φιου άορς λέιτερ η Σέρφερ διέσχιζε τον κήπο του παραθαλάσσιου σπιτιού της. «Ενδιαφέρεται για σένα ο Άρτσιμπαλντ Κρίστι, αξιωματικός του Βασιλικού Πυροβολικού»,…
-
Στίβεν Κινγκ |από τις βραδινές βάρδιες στο καθαριστήριο, στις μόνιμες λίστες των μπεστ σέλλερς!
Ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο, στο 1971, που ο Στίβεν Κινγκ σιδερώνει μια στοίβα με ρούχα στο καθαριστήριο που εργάζεται. Είναι εννιά το βράδυ και νυστάζει, αλλά θα αργήσει να κοιμηθεί, πρέπει να διορθώσει και τα γραπτά των φοιτητών του πριν τους τα παραδώσει το πρωί. Και να ξεκινήσει να γράφει μια καινούρια ιστορία γιατί την προηγούμενη, την πέταξε στα σκουπίδια. Δεν του έβγαινε με τίποτα και νευριασμένος είχε τσαλακώσει τα χειρόγραφα και τα είχε στείλει να κάνουν παρέα σε κάτι στυμμένες λεμονόκουπες, των οποίων το περιεχόμενο είχε συνοδέψει το ποτό του. Τώρα κανονικά έπρεπε να γράφει και όχι να σιδερώνει πουκάμισα αγνώστων. Τι να πρωτοπλήρωνε όμως με τον μισθό του…
-
Λέων και Σοφία Τολστόι: Η τραγωδία μιας αγάπης
Η Σοφία έτρεξε στην αγκαλιά της κολλητής της, χαρούμενη!Ήταν τόσο καλές φίλες που η μια αποκαλούσε την άλλη ‘αγαπητό μου ημερολόγιο’, επειδή έλεγαν τα πάντα, κάθε μυστικό, κάθε χαρά και λύπη.«Έχω ραντεβού!» την ενημέρωσε τσιρίζοντας από ενθουσιασμό.«Με ποιον;» τσίριξε και εκείνη!Ήταν και οι δυο τους δέκα έξι χρονών, φρέσκιες σαν ίνστα φίλτρο.«Με έναν Λέοντα, λιοντάρι κανονικό» της απάντησε κοιτάζοντάς την πονηρά!«Λέγε πρώτα το όνομα και άσε το ζώδιο»«Το όνομα του είναι!»«Τον Τολστόι λες;» ρώτησε κάπως ξενερωμένη η φίλη.«Ναι, τον Κόμη Τολστόι»«Δε πα να είναι και ο Δούκας του Μπρίτζερτον»«Αχ, ναι! Τόσο κούκλος είναι και εγώ θα γίνω η Δάφνη του», συνέχισε να ονειροπολεί εκείνη.«Ρε συ αυτός είναι γέρος, φίλος των…
-
Όταν ο Μαρκ Τουέιν ήρθε στην Ελλάδα…!
Το ημερολόγιο πλοίου έγραφε 14 Αυγούστου του 1867 όταν το κρουαζιερόπλοιο “Κουάκερ” αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Πειραιά. Ανάμεσα στους επιβάτες ήταν και ο Μαρκ Τουέιν που βλέποντας από το κατάστρωμα τον Παρθενώνα στον ορίζοντα, ανυπομονούσε να τον δει από κοντά. Όμως, οι ελληνικές αρχές είχαν άλλη γνώμη. Το πλοίο ερχόταν από λιμάνι της Ανατολής και οι επιβάτες έπρεπε να μείνουν μέσα, σε καραντίνα έντεκα ημερών, αλλιώς, δε θα το άφηναν να δέσει. Θα αναγκαζόταν να πηγαίνει πάνω κάτω, σαν εκείνο από τον έρωτα της χολέρας. Που δε βγήκε σε κακό, βέβαια, στον Χαβιέ Μπαρδέμ, άκα Φλορεντίνο Αρίσα. Ο Τουέιν, όμως, δεν ήταν τύπος που υπάκουε αδιαμαρτύρητα στους κανόνες. Το ίδιο βράδυ βγήκε…
-
Ο Θεόφιλος ο λαϊκος μας ζωγράφος που πληρωνόταν με ένα πιάτο φαγητό
Το τηλέφωνο που χτύπησε μία, δυο, τρεις φορές, τον ξύπνησε. Πού να πάρει, και έβλεπε τόσο ωραίο όνειρο… Τον είχαν αναγνωρίσει, λέει, ως μεγάλο ζωγράφο, και μάλιστα η φήμη του είχε βγει εκτός συνόρων. Ο Στρατής Ελευθεριάδης που οι φίλοι τον φώναζαν Τεριάντ είχε οργανώσει μια έκθεση με δικές του ζωγραφιές στο Παρίσι και είχαν κάνει πάταγο! Από αυτήν την έκθεση άρχισαν να τον παραδέχονται πρώτα στο εξωτερικό και μετά στο εσωτερικό. Δυστυχώς, όμως, ο Τεριάντ έκανε την Έκθεση, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του. Κι αυτός ο Χάρος, δεν μπορούσε να περιμένει κάνα δυο χρονάκια ακόμα… Να προλάβαινε να ακούσει από το στόμα του Τάκη Μπαρλά να τον αποκαλεί…
-
Η εξαφάνιση της Μόνα Λίζα| Όλη η αλήθεια, δείτε το πριν το κατεβάσουν!
Χρόνια ατελείωτα με ζωγράφιζε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και παρόλ αυτά, με έκανε μια σταλιά. Δεν πειράζει, άλλωστε, τα ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια. Ήμουν περιζήτητη εξαρχής, και πριν καταλήξω στο Μουσείο του Λούβρου, έμενα στον Πύργο του Γάλλου ηγεμόνα Φραγκίσκου Α’ στο Φοντενεμπλό και στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Μάλιστα, για καποιο διάστημα, δε θέλω να σας σοκάρω αλλά κοιμόμουν με τον Μεγάλο Ναπολέοντα και την Ιωσηφίνα στο υπνοδωμάτιό τους. Ω, ναι! Ωραία η Γαλλία και τα γαλλικά φιλιά, τα κρουασάν, τα κρασιά και οι ωραίοι Σεφ… Η Έμιλι in Paris θα σας τα έλεγε καλύτερα, που επίσης ήρθε για λίγο αλλά έκατσε πολύ! Κάθομαι που λέτε και χαμογελώ…
Μπορεί να σας αρέσει
Ογκίστ Ροντέν και Καμίλ Κλοντέ
Ο Γιάννης Τσαρούχης και το θιγμένο ναυτικό
Μπερτ Μοριζό
